Η πορεία μου ήταν πάντα μια διαδρομή ανάμεσα στην Αθήνα και τη Νέα Υόρκη. Σπούδασα Ζωγραφική στην ΑΣΚΤ, στο εργαστήριο του Δημήτρη Μυταρά, και συνέχισα με MFA στο New York University, όπου άνοιξε για μένα ο κόσμος του πειραματισμού: video, performance, φωτογραφία, τεχνολογία, εγκαταστάσεις μεγάλης κλίμακας. Βρέθηκα σε ένα περιβάλλον που απαιτούσε συνεχή επανεφεύρεση — νέες τεχνολογίες, νέα μέσα, νέους τρόπους να σκεφτείς την εικόνα. Παρ’ όλα αυτά, μέσα σε αυτή τη multimedia πρακτική, η αισθητική μου παρέμενε ριζωμένη στις αρχές της ζωγραφικής: στη χειρονομία, στο φως, στη σύνθεση και στον χρόνο που ενσωματώνει η επιφάνεια.
Αυτή η διπλή κατεύθυνση —η κλασική εκπαίδευση στη ζωγραφική και ο κόσμος των νέων μέσων— διαμόρφωσε έναν τρόπο δουλειάς όπου η εικόνα δεν είναι ποτέ στατική, αλλά ένα πεδίο μετάβασης, ένα περιβάλλον που ο θεατής καλείται να διασχίσει.
Η πρώτη μου δημιουργική προοπτική γεννήθηκε από κάτι πολύ απλό: την παρατήρηση. Ο κόσμος δεν είναι μόνο αυτό που βλέπεις, αλλά και ο τρόπος που τον φωτίζεις μέσα σου. Πάντα με συνέπαιρνε η κίνηση του χρόνου πάνω στα πράγματα , η φθορά, οι ρυθμοί της φύσης, το σώμα μέσα στον χώρο. Αναζητούσα πάντα έναν τρόπο να κάνω τον χρόνο ορατό-όχι ως στιγμιότυπο, αλλά ως μια ροή που διαπερνά την εικόνα και της δίνει ζωή.
Η αισθητική μου εξελίσσεται οργανικά, αν και ο βασικός πυρήνας της αναζήτησης μου παραμένει ο ίδιος. Στα πρώτα μου έργα, μέσα από φωτογραφία, βίντεο και performance, διερευνούσα τα όρια του εαυτού, της ταυτότητας και της σωματικότητας, συχνά μέσα από θεατρικότητα και ειρωνεία. Με τα χρόνια, η γλώσσα αυτή άρχισε να γίνεται πιο εσωτερική και πιο αφαιρετική.
Σήμερα στη ζωγραφική, και ειδικά στα μεγάλης κλίμακας scrolls, η αισθητική μου έχει μετακινηθεί σε κάτι πιο ρυθμικό, πιο διαλογιστικό—έναν χώρο όπου η κίνηση, ο χρόνος και το βλέμμα «ταξιδεύουν». Η χειρονομία γίνεται χρόνος που ρέει και η σιωπή γίνεται πυκνότητα-οχι κενό. Η εικόνα λειτουργεί σαν ένα πεδίο αναπνοής, σαν ένα εξελισσόμενο τοπίο που δεν το κοιτάς απλώς αλλά το διασχίζεις. Μπαίνεις μέσα στον χρόνο του έργου.
Ουσιαστικά, το πέρασμα από την performance στη ζωγραφική δεν είναι ρήξη, είναι ενας συνεχής κύκλος. Στα μεγάλης κλίμακας έργα, η ζωγραφική εκτείνεται και καταλαμβάνει τον χώρο με τον ίδιο τρόπο που η περφόρμανς καταλάμβανε τον δημόσιο χώρο — ως μια ζωντανή παρουσία που τον ενεργοποιεί.
Τα σημαντικότερα σημεία δεν είναι μόνο οι εκθέσεις και οι συνεργασίες, αλλά οι στιγμές όπου ένιωσα ότι η δουλειά μου άνοιξε για μένα νέους δρόμους, μου αποκάλυψε νέους τρόπους.
Από τις πρώτες μου performance στη Νέα Υόρκη, όπως το «Parking» ή το «Bouncing Balls» στο Βουκουρέστι μέχρι το «Boiling Spells»στην Αθήνα, πολλά από τα έργα αυτά προέκυψαν σχεδόν τυχαία, σαν μικρές αποκαλύψεις. Ξεκίνησαν από μια απλή χειρονομία, ένα αντικείμενο, μια κατάσταση στον χώρο, και ξαφνικά άνοιγαν ένα ολόκληρο πεδίο νοημάτων που δεν είχα προβλέψει. Αυτές οι στιγμές —όταν το έργο σε οδηγεί αντί να το οδηγείς— είναι για μένα πραγματικά επιτεύγματα.
Πιο πρόσφατα, θεωρώ εξίσου σημαντική τη σειρά των μεγάλων scroll-paintings. Εκεί ένιωσα ότι βρήκα μια συνεκτική γλώσσα, όπου ο χρόνος, η κίνηση και η χειρονομία ενώνονται σε μια εικόνα που δεν περιγράφει τον χρόνο, αλλά τον παράγει.
Οι άνθρωποι που με βοηθούν να πηγαίνω μπροστά βλέπουν πριν από μένα αυτό που πάω να δημιουργήσω. Φίλοι, μέντορες, συνοδοιπόροι. Και όσοι μου λένε την αλήθεια, ακόμη κι όταν ξέρουν ότι μπορεί να μην μου είναι εύκολη.
Η ενασχόλησή μου για χρόνια με τη φωτογραφία σκηνοθετώντας σκηνικά στα οποία ήμουν πρωταγωνίστρια ήταν ένας τρόπος να εξερευνήσω την ταυτότητα, τον ρόλο της γυναίκας.
Έστηνα μικρές «τελετουργίες» όπου γινόμουν κι εγώ μέρος του έργου. Κάθε φωτογραφία ήταν σαν ένα σκηνικό όπου αμφισβητούσα και ανέτρεπα τον ρόλο της γυναίκας όπως έχει κωδικοποιηθεί. Ήταν ένας διάλογος με την έννοια της δημόσιας και ιδιωτικής εικόνας.
Aκροβατώντας μεταξύ φωτογραφίας και εικαστικών τεχνών ουσιαστικά δεν έγινε ποτέ “μετάβαση”. Η ζωγραφική προϋπήρχε. Ήταν πάντα εκεί, στην σύνθεση, στο χρώμα, στην χρήση του φωτός.
Έγινε συνέχεια. Απλώς άφησα το σώμα να φύγει από το κάδρο και μπήκε η κίνηση του χεριού, του νερού, του χρώματος. Η ζωγραφική έγινε ένας άλλος τρόπος performance.
Η έκθεση «ΓΥΝΑΙΚΕΣ. Συνομιλίες Ελληνίδων δημιουργών μέσα στον χρόνο» στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Κρήτης παρουσιάζει έργα γυναικών καλλιτεχνών από τον 19ο αιώνα έως σήμερα, μέσα από τη Συλλογή της Alpha Bank.
Στο «Supermarket», ο χώρος του σούπερ μάρκετ μετατρέπεται σε μια σκηνή όπου το παρελθόν και το παρόν συναντιούνται. Μέσα σε ένα σύγχρονο, καθημερινό και καταναλωτικό χώρο, η γυναικεία φιγούρα τοποθετείται σαν ένας διαχρονικός άξονας – σταθερή, ήρεμη, σχεδόν τελετουργική.
Το έργο αναδεικνύει τους συνεχώς μεταβαλλόμενους ρόλους της γυναίκας μέσα στον χρόνο και στον χώρο.
Χρησιμοποιώ κλασικές εικονογραφικές αναπαραστάσεις της γυναίκας, από τον κινηματογράφο, τη ζωγραφική και τη διαφήμιση, και τις μεταφέρω σε ένα σύγχρονο δημόσιο περιβάλλον, δημιουργώντας εικόνες όπου το παρελθόν και το παρόν ενώνονται σε μια ενιαία αφήγηση που αποκαλύπτει τη διαχρονική γυναικεία παρουσία.
Η εμπειρία της έκθεσης στη Νέα Υόρκη είναι διαφορετική μια και η πόλη έχει έναν τρόπο να σε στριμώχνει και ταυτόχρονα να σου ανοίγει χώρο. Είναι μια πόλη που σε αναγκάζει να σταθείς ουσιαστικά απέναντι στο έργο σου, να το δεις μέσα στη δική της ένταση και ειλικρίνεια.
Οι άνθρωποι προσεγγίζουν την τέχνη με ανοιχτό μυαλό, επιθυμία να αισθανθούν, να συνομιλήσουν, να αμφισβητήσουν, με μία πνευματική περιέργεια. Παντού υπάρχει η αίσθηση ότι κάτι ξεκινά, κάτι μετακινείται.
Τα τεράστια έργα μου δεν ήταν πρόκληση- ήταν ανάγκη. Το μέγεθος προέκυψε από τον τρόπο που κινούμαι όταν ζωγραφίζω. Οι κινήσεις επέβαλαν τη διάσταση.
Νοιώθω οτι καλώ το κοινό να μπει μέσα στον χώρο. Να περπατήσει, να αναπνεύσει, να χαθεί, να βρει ρυθμό. Τα έργα δεν είναι εικόνες. Είναι διαδρομές.
Για μένα η δημιουργικότητα δεν είναι μια διαδικασία που ξεκινά από μια ιδέα και καταλήγει σε ένα αποτέλεσμα.
Είναι μια κατάσταση ύπαρξης. Ο δημιουργός καλλιεργεί την ικανότητα να ακούει—να συλλαμβάνει αυτό που ήδη υπάρχει γύρω και μέσα του, πριν πάρει μορφή.
Στη δική μου δουλειά, το έργο συχνά προηγείται της πρόθεσης. Τα μεγάλης κλίμακας χαρτιά στο πάτωμα, οι κινήσεις, η ρευστότητα του νερού και της χρωστικής δημιουργούν ένα πεδίο όπου ο ψυχικός κόσμος δεν «αποτυπώνεται» αλλά εκδηλώνεται.
Είναι μια συνομιλία με κάτι άμορφο, πριν γίνει λέξη. Το αφήνω να εμφανιστεί.
Για μένα αυτό είναι η δημιουργικότητα: να αφήνεις χώρο, να επιτρέπεις στο άγνωστο να εμφανιστεί και να έχεις την εμπιστοσύνη, να το ακολουθήσεις.
❝ Mε τα scroll-paintings ένιωσα ότι βρήκα μια συνεκτική γλώσσα, όπου ο χρόνος, η κίνηση και η χειρονομία ενώνονται σε μια εικόνα που δεν περιγράφει τον χρόνο, αλλά τον παράγει.❞
Οι designers της καρδιάς μου
Ο Isamu Noguchi για την ποιητική απλότητα των μορφών του.
Η Charlotte Perriand για τον ανθρωποκεντρικό τρόπο που αντιλαμβάνεται το design.
Ο Tadao Ando για το φως, τις σκιές,το άδειο και το γεμάτο, και τη σιωπηλή δύναμη των χώρων του.
Το τελευταίο πράγμα που αγόρασα ήταν ένα μεγάλο, λευκό χαρτί 1,5 Χ 10 μέτρα.Γιατί χρειαζόμουν χώρο.
Τα καλύτερα βιβλία που διάβασα τελευταία
The Poetics of Space του Gaston Bachelard και The Creative Act A Way of Being του Rick Rubin
Ένα αντικείμενο που δεν θα ήθελα να αποχωριστώ ποτέ
Το πράσινο Beetle του ’69 — το αυτοκίνητο της γιαγιάς μου και το πρώτο που οδήγησα. Κουβαλάει μνήμες, ιστορίες, και μια αίσθηση συνέχειας ανάμεσα στις γενιές. Κάθε φορά που μπαίνω μέσα, είναι σαν ένα μικρό ταξίδι στον χρόνο.
Ο artist που θα ήθελα θέλεις να αποκτήσω έργο του David Hockney
Σε μια άλλη ζωή θα ήθελα να ήμουν ίσως νερό. Μια θάλασσα ή ένα ποτάμι. Κάτι που μεταμορφώνεται διαρκώς, αλλά παραμένει πάντα το ίδιο στην ουσία του.
Τρία μέρη που αγαπώ να επιστρέφω
1. Η παραλιακή διαδρομή από Καβούρι μέχρι Γλυφάδα. Είναι το τοπίο όπου επιστρέφω για να συνδεθώ με τον “εσωτερικό χρόνο” της δουλειάς μου. Η κίνηση του νερού, το φως που αλλάζει διαρκώς, η αίσθηση της διαδρομής, ο ρυθμός του περπατήματος — όλα αυτά επιστρέφουν στα έργα μου ως ίχνη, μετατοπίσεις, μεταμορφώσεις. Είναι μια καθημερινή τελετουργία.
2. Η Νέα Υόρκη. Είναι ο τόπος της έντασης, της ενέργειας, της ταχύτητας. Πάντα επιστρέφω γιατί με βοηθά να δω τον εαυτό μου και τη δουλειά μου από απόσταση — σε μια άλλη μικροκλίμακα.
3. Το στούντιο. Είναι ο τόπος της εσωτερικότητας.Εκεί ο χρόνος αλλάζει μορφή: γίνεται κυκλικός, επιστρέφει, επαναλαμβάνεται, απλώνεται, ανοίγει, επιτρέπει στο έργο να αναπνεύσει και να αποκαλυφθεί με τον δικό του ρυθμό. Το στούντιο για μένα είναι ένα εσωτερικό τοπίο, ένας χώρος μυσταγωγίας, όπου η ζωγραφική δεν είναι αποτέλεσμα αλλά διαδικασία, μια διαδρομή που διαρκώς ξαναρχίζει.
Είναι η πιο σταθερή επιστροφή μου — η πηγή απ’ όπου ξεκινούν όλα.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ μια βόλτα μέσα στη ζούγκλα όταν ήμουν στο Trinidad. Ξαφνικά, ένας aboriginal ξεπρόβαλε μέσα από ένα δέντρο και — αντί να μας τρομάξει — μας καθοδήγησε σε μια απίστευτη διαδρομή. Μας έμαθε να κινούμαστε μέσα στη ζούγκλα μιμούμενοι τα ζώα της: να κολυμπάμε σαν ψάρια ενάντια στο ρεύμα του ποταμού, να πηδάμε από βράχο σε βράχο σαν βατράχια, να ανεβαίνουμε στον καταρράκτη. Αυτή η εμπειρία — το να μεταμορφώνεσαι να γίνεσαι μέρος του τοπίου, να κινείσαι με τον ρυθμό του — έχει αφήσει βαθύ αποτύπωμα στην δουλειά μου.
Το έργο που μου έκλεψε την καρδιά ήταν η Νίκη της Σαμοθράκης- ένα ελληνιστικό έργο του 2ου αιώνα π.Χ., στο Λούβρο. Από όποια πλευρά κι αν τη δεις, και για όση ώρα κι αν την παρατηρείς, μοιάζει να βρίσκεται ακριβώς στη στιγμή πριν απογειωθεί. Το μάρμαρο κρατά μέσα του μια ανάσα κίνησης, μια ελαφρότητα που αντιστέκεται στους αιώνες — σαν να βλέπεις τον χρόνο να κρατάει την πνοή του.
Ομορφιά είναι η στιγμή που κάτι σε ξεπερνά.
Για μια home συλλογή θα με ενδιέφερε μια σειρά από υφασμάτινες «τοπιογραφίες»
Αυθεντικό θεωρώ ό,τι δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει.
Για το TheAuthentics.gr θα σχεδίαζα ένα μεγάλο, διάφανο scroll που αφήνει το φως να το διασχίζει.
H Bένια Μπεχράκη συμμετέχει στην έκθεση «Women. Greek Female Artists in Conversation Through Time» στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Κρήτης στο Ρέθυμνο.
Διάρκεια 19.11.2025 – 26.04.2026
