Είσαι ένας πολυτάλαντος δημιουργός με πολύ έντονη προσωπική σφραγίδα στο έργο σου. Νιώθω ότι η δημιουργικότητα είναι κομμάτι του DNA σου και ότι δημιουργείς αδιάκοπα, τόσο φυσικά όσο αναπνέεις. Πώς ξεκίνησε αυτό το ταξίδι; Θυμάσαι τον εαυτό σου ως παιδί να δημιουργεί ασταμάτητα; Μίλησέ μας για τη διαδρομή σου.
Ήμουν σίγουρα ένα πολύ δημιουργικό παιδί, πάντα ζωγράφιζα και κατασκεύαζα πράγματα. Έχω πολύ ζωντανές αναμνήσεις από τους γονείς μου, τους παππούδες και τις γιαγιάδες μου, αλλά και τις θείες μου, να με βοηθούν στα διάφορα πρότζεκτ μου. Ένα ζωγραφισμένο χάρτινο γεφύρι, στο μέγεθος σχεδόν του τραπεζιού της τραπεζαρίας των παππούδων μου, μου έχει μείνει αξέχαστο! Λάτρευα το art club στο σχολείο και αργότερα, στο κολέγιο, σπούδασα Καλές Τέχνες, Γραφιστική, Φωτογραφία, Αγγλική Φιλολογία και Γερμανικά.
Μετακόμισα στο Λονδίνο μόλις έκλεισα τα δεκαοκτώ και γράφτηκα στο Central Saint Martins, όπου σπούδασα Σχέδιο Ανδρικής Μόδας. Καθ’ όλη τη διάρκεια των σπουδών μου, τόσο στο κολέγιο όσο και στο πανεπιστήμιο, δούλευα συνεχώς πάνω σε μικρά δημιουργικά εγχειρήματα: από την έκδοση του δικού μου fanzine (με τη βοήθεια φίλων μου και με τον πατέρα μου να αναλαμβάνει την εκτύπωση), μέχρι τη δημιουργία σκηνικών κοστουμιών για τον αγαπημένο μου μουσικό, τον Patrick Wolf.
Ποια θεωρείς ότι είναι τα σημαντικότερα ορόσημα της καριέρας σου; Για ποια επιτεύγματά σου αισθάνεσαι περισσότερο περήφανος;
Έχω αγαπήσει ιδιαίτερα τη συνεργασία μου με την The Breeder τα τελευταία χρόνια· η στήριξη που λαμβάνω από τη γκαλερί είναι πραγματικά πολύτιμη. Άλλες σημαντικές στιγμές στην πορεία μου είναι τα πρότζεκτ εσωτερικής διακόσμησης που έχω αναλάβει, η δημιουργία του δικού μου fashion brand και η αρθρογραφία μου στο FT Weekend.
Ποιο ήταν το πρώτο πράγμα που δημιούργησες και πόσο απέχει από τη δουλειά που παρουσιάζεις σήμερα;
Δεν ήταν βέβαια το πρώτο πράγμα που δημιούργησα, αλλά πρόσφατα τακτοποιούσα κάποια κουτιά με παλιά αντικείμενα που βρίσκονταν αποθηκευμένα στο σπίτι των γονιών μου και ανακάλυψα ξανά το fanzine που έφτιαχνα ως έφηβος. Βλέπω σε αυτό στοιχεία που εξακολουθούν να χαρακτηρίζουν τη δουλειά μου μέχρι σήμερα. Υπάρχει μια τολμηρή προσέγγιση στο χρώμα, καθώς και μια έντονα DIY, σχεδόν κολάζ αισθητική, που παραμένει παρούσα στο έργο μου.
Τι είναι αυτό που κάνει την τέχνη σου να ξεχωρίζει; Ποια μοναδικά χαρακτηριστικά την ορίζουν;
Είναι μια δύσκολη ερώτηση για να την απαντήσει κανείς ο ίδιος! Νομίζω ότι, ως καλλιτέχνης, το μόνο που μπορείς πραγματικά να ελπίζεις είναι ότι το έργο που παράγεις αποτελεί μια αυθεντική έκφραση του εαυτού σου. Αυτό που αγαπώ περισσότερο στην καλλιτεχνική μου πρακτική είναι ακριβώς αυτή η αίσθηση απόλυτης ελευθερίας. Παρότι απολαμβάνω ιδιαίτερα τα σχεδιαστικά πρότζεκτ και τις συνεργασίες, η τέχνη μου δεν υπακούει σε briefs ή περιορισμούς· είναι μια ανεμπόδιστη, καθαρή μορφή έκφρασης.
Η σχέση σου με την Ελλάδα μοιάζει πολύ δυνατή και συνεχίζεις να επιστρέφεις εδώ ως καλλιτέχνης. Μίλησέ μας για την πρόσφατη έκθεσή σου στην The Breeder και για όσα ενέπνευσαν αυτή τη νέα ενότητα έργων.
Στην έκθεση Dancing with Serpents συνεχίζω να εξερευνώ τη δύναμη της αφήγησης μέσα από σχέδια και ζωγραφικά έργα που αντλούν έμπνευση από τη λαογραφική παράδοση του West Penwith στην Κορνουάλη, την περιοχή όπου πρόκειται να εγκατασταθώ μέσα στη χρονιά. Ξωτικά, γίγαντες και γοργόνες συνυπάρχουν με επαναλαμβανόμενες μορφές της μυθολογίας, όπως ο Πάνας, ο Αντίνοος και ο Διόνυσος. Αντί να εικονογραφώ συγκεκριμένους μύθους, διερευνώ τις συγγένειες ανάμεσα σε αυτές τις παραδόσεις, επιτρέποντάς τους να συνυπάρχουν και να μετασχηματίζουν η μία την άλλη. Μέσα από την έκθεση προτείνω έναν κοινό φαντασιακό χώρο, όπου διαφορετικές μυθολογίες αλληλοεπικαλύπτονται και εξελίσσονται.
Αντλώντας από το διαχρονικό μου ενδιαφέρον για την αρχαιότητα, τη βορειοευρωπαϊκή λαογραφία και τον Αρθουριανό κύκλο —το σύνολο των θρύλων που περιβάλλουν τον βασιλιά Αρθούρο και την αυλή του— επιχειρώ να ενώσω διαφορετικές αφηγηματικές παραδόσεις μέσα σε έναν κοινό, άχρονο τόπο. Οι μυθικές και θρυλικές μορφές δεν παρουσιάζονται ως σταθερές ή αμετάβλητες, αλλά ως διαρκώς επαναπροσδιοριζόμενες παρουσίες, φορτισμένες με συναισθηματική δύναμη και οικειότητα. Μέσα από αυτή την οπτική, επιδιώκω να απαλύνω τις παραδοσιακές αφηγήσεις, αναδεικνύοντας στιγμές ευαλωτότητας, αισθησιασμού και σιωπηλής ενδοσκόπησης.
Οι πρωταγωνιστές των έργων μου είναι συχνά ανδρικές μορφές αντλημένες από τη μυθολογία, εμποτισμένες με μια λυρική αμφισημία που αμφισβητεί τις συμβατικές αναπαραστάσεις του ηρωισμού, επιτρέποντας στην τρυφερότητα και την επιθυμία να αναδυθούν στην επιφάνεια.
Τα έργα της έκθεσης εμπνέονται από τοπία άλλοτε βιωμένα και άλλοτε φανταστικά: παράκτιους ορίζοντες, ανοιχτές εκτάσεις και διαρκώς μεταβαλλόμενα ποιμενικά σκηνικά. Αυτά τα περιβάλλοντα λειτουργούν λιγότερο ως συγκεκριμένοι τόποι και περισσότερο ως συναισθηματικά πεδία — χώροι συνάντησης, μετάβασης και μεταμόρφωσης. Το χρώμα κατέχει κεντρική θέση στη δουλειά μου· εφαρμόζεται διαισθητικά, απομακρύνοντας το έργο από τον νατουραλισμό και ενισχύοντας την ατμόσφαιρα και την αίσθηση. Οι μορφές αναδύονται και διαλύονται μέσα σε αυτά τα χρωματικά πεδία, με σώματα πορώδη και ευαίσθητα στις δυνάμεις του κόσμου που τα περιβάλλει.
Συμμετέχεις επίσης στην Biennale Contemporary Keramics στη Ρόδο με την The Breeder. Πώς βιώνεις αυτή την εμπειρία και ποιες ιστορίες κρύβονται πίσω από τα κεραμικά σου έργα;
Πριν από χρόνια δημιουργούσα κεραμικά έργα, όμως τότε τα κατασκεύαζε ένας κεραμίστας και εγώ αναλάμβανα τη διακόσμησή τους. Νωρίτερα φέτος ξεκίνησα να φτιάχνω τα δικά μου κομμάτια από την αρχή, μια διαδικασία που πραγματικά αγάπησα. Ήταν ένα εξαιρετικά δημιουργικό και ανταποδοτικό πείραμα. Είμαι πολύ χαρούμενος που συμμετέχω στην Μπιενάλε της Ρόδου.
Το θέμα της έκθεσης είναι ο ήλιος και θέλησα να το προσεγγίσω μέσα από μια μυθολογική οπτική, όπως συνηθίζω συχνά στη δουλειά μου. Συνεχίζοντας την εξερεύνηση των κελτικών μύθων και θρύλων, αφιέρωσα τα πιάτα μου στον Λου (Lugh), τον ιρλανδικό και κελτικό θεό του ήλιου και του φωτός.
Φαίνεται πως διαθέτεις μια ιδιαίτερη αίσθηση γούστου, ομορφιάς και αγάπης για όλα όσα κάνουν τη ζωή πιο όμορφη — τα λουλούδια, τα χρώματα, τις μικρές απολαύσεις. Και δημιουργείς μαγεία με πολλούς διαφορετικούς τρόπους. Τι είναι αυτό που απολαμβάνεις περισσότερο;
Η ζωγραφική και το σχέδιο βρίσκονται στον πυρήνα όλων των έργων μου. Σχεδιάζω κάθε μέρα, ανελλιπώς, από τότε που ήμουν παιδί. Ωστόσο, αγαπώ εξίσου το να εργάζομαι πάνω σε διαφορετικά είδη δημιουργικών πρότζεκτ — από τον σχεδιασμό μοτίβων για ρούχα μέχρι την εικονογράφηση βιβλίων. Και βέβαια υπάρχουν και οι καθημερινές χαρές: η μαγειρική, η σύνθεση των λουλουδιών που καλλιεργώ στον κήπο μου…
Έχω ανάγκη να βλέπω τον κόσμο γύρω μου και ό,τι δημιουργώ — πίνακες, σχέδια, ρούχα, εσωτερικούς χώρους — μέσα από το ίδιο πρίσμα. Η προσέγγισή μου είναι ευαίσθητη, αλλά ταυτόχρονα είμαι ερωτευμένος με το χρώμα, τα μοτίβα, τη διακόσμηση και την αισθητική λεπτομέρεια. Με κινεί η ανάγκη να αφηγούμαι ιστορίες, να υφαίνω αφηγήσεις και να δημιουργώ συνδέσεις ανάμεσά τους.
Όταν λέω ότι είμαι ρομαντικός, εννοώ κυρίως ότι έχω την τάση να μυθοποιώ τον κόσμο γύρω μου, να απολαμβάνω τη φαντασία και τα συναισθήματά μου, αλλά και να διατηρώ μια βαθιά αγάπη, εκτίμηση και σύνδεση με τη φύση.
Τι κρατάς στην καρδιά σου από την Ελλάδα;
Τη θάλασσα και το ζεστό άρωμα του γιασεμιού.
Ποιους στόχους κυνηγάς αυτή την περίοδο;
Προσπαθώ να μάθω να διαλογίζομαι, κάτι που μου φαίνεται αρκετά δύσκολο, γιατί το μυαλό μου είναι διαρκώς ένα χαοτικό σύμπλεγμα σκέψεων.
Η φιλοσοφία σου για τη ζωή;
Ίσως ακούγεται λίγο κλισέ, αλλά πιστεύω πως είναι πολύ σημαντικό να βρίσκουμε χαρά κάθε μέρα, ακόμη — και ίσως κυρίως — στα μικρά πράγματα.
Ένα έργο-όνειρο;
Θα ήθελα να σχεδιάσω ένα εξοχικό ξενοδοχείο δίπλα στη θάλασσα στην Αγγλία. Παράλληλα, θα ήθελα πολύ να αναλάβω έργα εσωτερικής διακόσμησης και μεγάλες τοιχογραφίες στην Ελλάδα.
Όταν μπαίνεις σε έναν χώρο, ποιο είναι το πρώτο πράγμα που τραβά την προσοχή σου;
Ο φωτισμός. Δεν αντέχω τον κακό φωτισμό.
Οι σχεδιαστές και οι καλλιτέχνες που θαυμάζεις περισσότερο;
Πάρα πολλοί. Από παλαιότερες γενιές ξεχωρίζω τον Duncan Grant, τον John Craxton, τον John Minton, τον Cecil Beaton και τον Oliver Messel.
Μια έκθεση που δεν θα ξεχάσεις ποτέ;
Λάτρεψα την έκθεση του Craxton στο Μουσείο Μπενάκη, που πραγματοποιήθηκε πριν από μερικά χρόνια.
Η καλύτερη συμβουλή που έχεις λάβει ποτέ και η καλύτερη που έχεις δώσει;
Να φοράς «παρωπίδες». Κυριολεκτικά όπως τα άλογα. Πρέπει να επικεντρώνεσαι στη δική σου εξέλιξη και να μην ανησυχείς υπερβολικά για τον θόρυβο που υπάρχει γύρω σου.
Το πιο εμβληματικό αντικείμενο design όλων των εποχών;
Αδύνατον να απαντήσω. Μου αρέσουν τα παλιά πράγματα.
Το μότο σου;
Να θυμάσαι να είσαι σαν ένας φοίνικας που λυγίζει με τον άνεμο. Με άλλα λόγια: προσπάθησε να μην αγχώνεσαι.
Το αγαπημένο σου έργο τέχνης;
Είναι αδύνατο να διαλέξω μόνο ένα. Πάντως θα ήθελα πολύ να έχω έναν πίνακα του Bronzino στο σπίτι μου.
Η αγαπημένη σου ένοχη απόλαυση;
Δεν έχω ένοχες απολαύσεις!
Τι διαβάζεις αυτή την περίοδο;
Αυτή τη στιγμή διαβάζω το William Blake and the Sea Monsters of Love του Philip Hoare.
Σε μια άλλη ζωή τι πιστεύεις ότι θα ήσουν;
Ίσως κηπουρός ή τυροκόμος.
Κάποια πρόσφατη ανακάλυψη που σε ενθουσίασε;
Έμεινα για λίγες ημέρες στην Ύδρα μετά τα εγκαίνια της έκθεσής μου στην Αθήνα. Απόλαυσα ιδιαίτερα τις εξερευνήσεις μου στο Hydra Book Club, που άνοιξε πρόσφατα στο λιμάνι. Διαθέτει μια εκπληκτική συλλογή από σύγχρονα, παλαιά και σπάνια βιβλία.
Ποια είναι τα τρία μέρη στα οποία επιστρέφεις ξανά και ξανά και γιατί;
Την Κορνουάλη, για τη μαγεία της, τη θάλασσα και τους ανθρώπους της. Τη Ρώμη, για το φαγητό και την αρχιτεκτονική της. Και τις ελβετικές Άλπεις, για την αίσθηση γαλήνης που βρίσκω στα βουνά.
Στο ιδανικό σου δείπνο ποιους θα καλούσες;
Τους φίλους μου και… πάρα πολλά σκυλιά.
Ποιος είναι ο δικός σου ορισμός της ομορφιάς;
Είναι κάτι απολύτως προσωπικό. Συνήθως βρίσκω όμορφα τα πράγματα που έχουν μέσα τους μια δόση παραξενιάς: ασυνήθιστους χρωματικούς συνδυασμούς, θαλασσινές ομίχλες με μια αίσθηση μυστηρίου, παράξενα λουλούδια.
Τι σημαίνει για σένα αυθεντικότητα;
Να ζεις ακολουθώντας τον δικό σου ρυθμό. Να πορεύεσαι σύμφωνα με τη δική σου εσωτερική μουσική, χωρίς να επηρεάζεσαι από τις προσδοκίες των άλλων.
