Mεγαλώνοντας, ο Φίλιππος Θεοδωρίδης είχε σαν πρότυπο ένα θείο του, παντρεμένο με την αδερφή της μητέρας του, τον John Corbidge, έναν intellectual κοσμοπολίτη ο οποίος μιλούσε άπταιστα τρεις γλώσσες και ζούσε μεταξύ Τεργέστης και Κύπρου.
Επισκεπτόταν συνέχεια το atelier του, όπου τις πρώτες εικόνες , τα πρώτα ερεθίσματα, τις πρώτες μυρωδιές του λαδιού και του κανναβάτσου τις βίωσε εκεί. Υπήρχε λοιπόν κάποιος στην οικογένεια που έκανε αυτό επάγγελμα και όταν φανερώθηκε το ταλέντο του, οι γονείς του ήταν πάρα πολύ υποστηρικτικοί. Έτσι μετά το στρατό, πήρε την απόφαση να σπουδάσει ζωγραφική.
Ποια ήταν τα highlights της διαδρομής σου, ποια είναι τα σημαντικά σου βήματα που σε έφεραν εδώ που βρίσκεσαι σήμερα
Σιγουρά οι σπουδές μου στο Λονδίνο και η πρώτη μου επαφή με την πόλη και τα μουσεία , τις γκαλερί, τα βιβλιοπωλεία και τα δισκάδικά. Μια διαρκής απορρόφηση πληροφοριών και ερεθισμάτων που με άλλαξαν για πάντα.
Έπειτα η απόφαση μου να έρθω στην Αθήνα, να συνεχίσω τις σπουδές μου στην ΑΣΚΤ, στο εργαστήριο του Γιάννη Ψυχοπαίδη ο οποίος ήταν από την αρχή μέχρι το τέλος των σπουδών δίπλα μου, υποστηρικτικός και με διάθεση για κουβέντα και κριτική σκέψη.
Ξεχωρίζω την αφετηρία μου στην Αίθουσα Τέχνης Αθηνών που διεύθυνε τότε η Μαριλένα Λιακοπούλου, την ατομική έκθεση που έκανα το 2016 στον χώρο της Ελένης Μαρτίνου η οποία υπήρξε πολύ γενναιόδωρη μαζί μου και τέλος η συνεργασία που έχουμε τα τελευταία 5 χρόνια με την Zoumboulakis Galleries και την Nitra Gallery στην Θεσσαλονίκη.
Με ποιον τρόπο θεωρείς ότι η αισθητική σου εξελίσσεται;
Η αισθητική είναι κάτι ρευστό. Θεωρώ ότι υπάρχει ένα ένστικτό στον καθένα σχετικό με τον τρόπο που μεγαλώνει, το περιβάλλον του, ως προς το τι θεωρεί ωραίο. Ωριμάζοντας και μέσα από την δουλειά μου και τις προσλαμβάνουσες που έχω διαμορφώνεται μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα για το τι θεωρώ ωραίο.
Ποια νοιώθεις πως είναι τα σημαντικότερα επιτεύγματα σου;
Το γεγονός ότι έφυγα στα τέλη της δεκαετίας του 90 από μια επαρχιακή πόλη της Κύπρου και κατάφερα 25 χρόνια μετά να βιοπορίζομαι σε μια άλλη χώρα μέσω αυτού που μου αρέσει πιο πολύ να κάνω. Επίσης το ότι έκανα οικογένεια. Η γυναίκα μου και οι κόρες μου λειτουργούν σαν πυρήνας και συχνά με προσγειώνουν στην πραγματικότητα.
Τι και ποιοι άνθρωποι δίπλα σου σε βοηθούν να προχωράς μπροστά;
Σίγουρα η οικογένεια μου, η Σοφία, ο αδερφός μου, λίγοι φίλοι οι οποίοι είναι εκτός του χώρου που κινούμαι οπότε βλέπουν τα πράγματα πιο καθαρά και οι γκαλερί που με στηρίζουν.
Το έργο σου και όσα σχεδιάζεις έχουν αναφορές στο έργο άλλων καλλιτεχνών όπως για παράδειγμα ο Μόραλης;
Με την αναφορά στον Μόραλη υπάρχει συχνά παρεξήγηση διότι αυτός ξεκινάει από την παραστατική ζωγραφική και αποδομει την φιγούρα με πολύ συγκεκριμένο τρόπο. Μεχρι το τέλος της ζωής του υπήρξε πολύ συνεπής σ αυτό.
Στο έργο μου οι κύκλοι, τα ημικύκλια πηγάζουν από τον μοντερνισμό και το design, από τον Ben Nicholson και τον Calder, τα έπιπλα του Gio Ponti, τα γλυπτά του Anthony Caro, και τις καθαρές φόρμες του σπουδαίου illustrator και graphic designer, Paul Rand. Η παλέτα μας επίσης διαφέρει πάρα πολύ. Οι διαφάνειες, ο ακατέργαστος καμβάς που χρησιμοποιώ, το σχέδιο που είναι επίτηδες ορατό. Νομίζω ένα απαίδευτο μάτι θα σταθεί στον Μόραλη. Κάποιος που έχει δει και κάτι παραπάνω θα το προσπεράσει και θα το θεωρήσει στο ελάχιστο μια υποσημείωση.
❝Τα φύλλα και τα φυτά είναι η θεματική της νέας έκθεσης The Sound of the Leaves Between στη Nitra gallery στη Θεσσαλονίκη. Ενώ έχουν κάτι κοινότυπο, μπορούν να μεταμορφωθούν και ξαφνικά να θυμίσουν το γυναικείο σώμα, κάποιες κινήσεις των χεριών και ταυτόχρονα να παραμένουν καθαρά και διαυγή❞
Πως χειρίζεσαι τα χρώματα και τα σχήματα. Ακολουθείς το ένστικτό σου ή υπάρχουν τεχνικές που σε καθοδηγούν; Είναι η τέχνη μια διαδικασία καρδιάς ή κάτι που μαθαίνεται;
Η τέχνη μαθαίνεται. Προφανώς υπάρχει ένα ταλέντο που θέλει συνεχώς να το τροφοδοτείς. Θέλει αυτοκριτική , αμφισβήτηση αλλά και επιβράβευση. Τα χρώματα τα χειρίζομαι ενστικτωδώς και ανάλογα με την διάθεση μου. Υπάρχουν σίγουρα τεχνικές που είμαι περίεργος να μάθω ή δικές μου τις οποίες εξελίσσω.
Έχεις πειραματιστεί με τη ζωγραφική σε κεραμικά. Τι άλλο υπάρχει στη βεντάλια των εικαστικών σου αναζητήσεων;
Στην τελευταία μου ατομική σχεδίασα ένα παραβάν, το 2021 κάναμε το πρώτο Art Rug project με την Ηλέκτρα Σουτζόγλου, στο οποίο είδα για πρώτη φορά έργα μου μεταφρασμένα σε χαλιά. Πέρσι φιλοτέχνησα τις βιτρίνες του πολυκαταστήματος Attica σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, ένα πολύ ενδιαφέρον και απαιτητικό project. Φέτος μου ανέθεσε η ploom να σχεδιάσω μια από τις συσκευές που κατασκευάζουν και παρουσιάστηκε στο Μιλάνο. Είμαι πάντα ανοικτός σε προσκλήσεις και προκλήσεις που αφορούν τις εφαρμοσμένες τέχνες.
Τι σου έχει προσφέρει η εξωστρέφεια γενικότερα και πόσο επηρεάζει το έργο σου
«Είμαι κοινωνικός με πέντε φίλους στο τραπέζι , όχι με διακοσίους σ ένα πάρτι», όπως έλεγε ο θείος μου. Πιάνω εύκολα κουβέντα και μ αρέσει η κοινωνικοποίηση. Καθημερινά συναντώ και χαιρετώ κάποιους ανθρώπους πριν πάω να κλειστώ στο στούντιο μου. Στο καφέ, στο μαγαζί που ψωνίζω τα υλικά μου, τον Θανάση που έχει το πιο ωραίο μαγαζί με πόμολα στην Βύσσης. Νομίζω ότι η ζωγραφική μου είναι επίσης εξωστρεφής με pop στοιχεία, οπότε αντικατοπτρίζει στοιχεία του χαρακτήρα μου.
Τι νέο έχει να διηγηθεί η έκθεση στη Θεσσαλονίκη στη Nitra gallery και τι ακόμη υπάρχει στα άμεσα σχέδιά σου;
Είναι ένας πειραματισμός που ξεκίνησε με την αναζήτηση και την ένταξη νέων στοιχείων στην ζωγραφική μου. Τα φύλλα και τα φυτά είναι μια θεματική που χρησιμοποιώ όταν κάνω εικονογραφήσεις. Τα απολαμβάνω να τα χρησιμοποιώ διότι ενώ έχουν κάτι τόσο κοινότυπο και καθημερινό, μπορούν να μεταμορφωθούν και ξαφνικά να θυμίσουν το γυναικείο σώμα κάποιες κινήσεις των χεριών και ταυτόχρονα παραμένουν καθαρά και διαυγή ενώ προσφέρουν μια ηρεμία.
Στα άμεσα σχέδια υπάρχει ακόμα μια έκθεση ατομική στην Κύπρο τέλη Νοεμβρίου και με μεγάλη ανυπομονησία περιμένω ένα βιβλίο με την δουλειά μου, μια μονογραφία που θα κυκλοφορήσει μέχρι το τέλος του χρόνου από το The Greek Foundation.
❝ Στο έργο μου οι κύκλοι, τα ημικύκλια πηγάζουν από τον μοντερνισμό και το design, από τον Ben Nicholson και τον Calder, τα έπιπλα του Gio Ponti, τα γλυπτά του Anthony Caro, και τις καθαρές φόρμες του σπουδαίου illustrator και graphic designer, Paul Rand. ❞
Με ποια αφορμή και έμπνευση κάνεις βήματα και εξελίσσεσαι στον τρόπο που δημιουργείς.
Καταρχήν η περιέργεια, η ανάγκη να παραμένω δημιουργικός, ζωντανός και χρήσιμος. Το ζήτημα της εργασίας είναι πολύ σημαντικό για μένα, να δημιουργώ τις συνθήκες για να έχω με κάτι να ασχοληθώ.
Η έμπνευση ή μία ιδέα μπορεί να με βρει οπουδήποτε. Μια σκέψη, μια εικόνα, μια εμπειρία. Την σημειώνω η γραπτώς ή μέσα μου και την επεξεργάζομαι με ένα (προ)σχέδιο. Το σημαντικό είναι να ασχολούμαι σχεδόν καθημερινά μ αυτό που λέμε σχέδιο ή ζωγραφική.
Τι θα ήθελες να δημιουργήσεις, ένα dream project
Εξώφυλλα δίσκων και βιβλίων και μια βιτρίνα του Hermes
Οι designers της καρδιάς σου και γιατί τους επιλέγεις
Ο Michael Anastassiades, ο Ronan Bouroullec και οι Objects of Common interest διότι η εξέλιξη τους είναι πάρα πολύ ενδιαφέρουσα. Παραμένουν ακραία δημιουργικοί ενώ παράγουν χρηστικά προϊόντα και με εμπνέουν.
Είμαστε αυτά που επιλέγουμε;
Σίγουρα, απλώς πολλές φορές επειδή εγώ ας πούμε είμαι παρορμητικός μπορεί να μετανιώσω για τις επιλογές μου και μεγαλώνοντας κοιτάω να ζυγίζω τα πράγματα πιο πολύ.
Το τελευταίο πράγμα που αγόρασες και γιατί το διάλεξες
Το Joni’s Jazz μια συλλογή με 8LP της Joni Mitchell που κυκλοφόρησε πρόσφατα. Η μουσική και οι στίχοι της κουβαλούν έναν λυρισμό ο οποίος λείπει από την εποχή μας.
Το καλύτερο βιβλίο που διάβασες τελευταία
Μια άλλη χώρα, του James Baldwin
Ένα αντικείμενο που δεν θα ήθελες να αποχωριστείς ποτέ
Προσπαθώ να μην δένομαι με αντικείμενα.
Ο artist που αγαπάς και θέλεις να αποκτήσεις έργο του
Ο Richard Diebenkorn
Σε μια άλλη ζωή θα ήθελες να ήσουν
O Ringo Star- επειδή παίζω και drums
Τρία μέρη που αγαπάς να επιστρέφεις και γιατί
Το Λονδίνο γιατί νοιώθω ότι με διαμόρφωσε και μερικά Κυκλαδονήσια λόγω των εικόνων του τοπίου και της ατμόσφαιρας που κουβαλούν
Είναι η Τέχνη και η δημιουργία γενικότερα ένας δρόμος για να γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι;
Η τέχνη πρέπει να λειτουργεί σαν υπενθύμιση και σαν δημιουργική αφύπνιση ενάντια στην αδιαφορία που μαστίζει την εποχή μας
Πες μας μια ιστορία που δεν θα ξεχάσεις ποτέ
Είναι πολλές, άλλες χαρούμενες κι άλλες στενάχωρες. Δεν μπορώ να τις ιεραρχήσω. Συνυπάρχουν!
Έχεις σχεδιάσει ποτέ κάτι για μια home συλλογή και αν όχι τι θα δημιουργούσες
Όχι δεν έχω, θα έκανα χαλιά και σερβίτσια.
Τι θεωρείς αυθεντικό στις μέρες μας;
Κάποια σουβλατζίδικα, η Κεντρική αγορά στην Αθηνάς, κάποια σημεία στο Μετς, ο λόφος του Λυκαβηττού και η εκκλησία του Λουμπαδιάρη και τα πέριξ αυτού. Το γράψιμο της Rachel Cusk. H μουσική του The Boy και οι ταινίες του Οικονομίδη. Το άθικτο ελληνικό τοπίο.
Aν σχεδίαζες κάτι για το TheAuthentics.gr τι θα ήταν αυτό;
Ένα φανταστικό κήπο με πολλά φυτά με κεραμικές γλάστρες και βάζα ανάμεσά τους.
H έκθεση “The Sound of the Leaves Between” εγκαινιάζεται στη Nitra gallery στη Θεσσαλονίκη το Σάββατο 1 Nοεμβρίου στις 12.00
Photo Χρήστος Θεολόγου
