Πώς ξεκίνησε η δημιουργική σου πορεία; Πες μας την ιστορία της ζωής σου…
Όταν ήμουν παιδί, η μητέρα μου μού επέτρεπε να ζωγραφίζω και να σχεδιάζω σε όλους τους τοίχους του υπογείου και του υπνοδωματίου μου. Έτσι ξεκίνησαν όλα…
Είσαι απλώς ένας παρατηρητής στη ζωή ή προτιμάς να κάνεις τα δικά σου σχόλια;
Παρατηρητής.
Πώς ξεκίνησε η αγάπη σου για την τέχνη και ποιο ήταν το ταξίδι της αναζήτησής σου;
Βλέποντας ταινίες. Ο κινηματογράφος έγινε ο τρόπος μου να δραπετεύω, και όταν τα άλλα παιδιά πήγαιναν διακοπές, εγώ πήγαινα στο σινεμά.
Ποιο ήταν το πρώτο πράγμα που δημιούργησες και πόσο απέχει από τη δουλειά που κάνεις σήμερα;
Όταν ήμουν παιδί, έφτιαχνα μικρά short films όπου ακολουθούσα ανθρώπους και τους κινηματογραφούσα. Από τη στιγμή που τώρα φτιάχνω ντοκιμαντέρ, μπορώ να δω μια σύνδεση, υποθέτω. Όλα ξεκινούν από την περιέργεια μου και την εμμονή μου με την αρχειοθέτηση στιγμών.
Με ποιον τρόπο σε επηρεάζουν η Ελλάδα και η Αθήνα, εσένα και την τέχνη σου;
Η Αθήνα είναι ατελείωτα μυστηριώδης κάτι που βρίσκω ιδιαίτερα εμπνευστικό. Αισθάνομαι αόρατος σε αυτή την πόλη, και παρόλο που μερικές φορές μπορεί να είναι μοναχικό, τις περισσότερες φορές το βρίσκω συναρπαστικό.
Από πού προέρχεται η έμπνευσή σου;
Από τη ζωή μου.
Πώς χρησιμοποιείς το χρώμα στη δουλειά σου; Ακολουθείς απλώς την καρδιά σου;
Όταν ζωγραφίζω, το χρώμα είναι διαισθητικό. Κυρίως κάνω ανάμειξη πάνω στον καμβά, ανακαλύπτοντας το χρώμα καθώς προχωρώ. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν ξεκινώ με μια παλέτα που μου αρέσει — 5-6 χρώματα που επιλέγω — και από εκεί εξελίσσεται.
Στη φωτογραφική μου δουλειά, κυρίως φωτογραφίζω σε ασπρόμαυρο, και τελευταία, στη ζωγραφική, το χρώμα εκρήγνυται. Είναι κάπως άβολο, αλλά προσπαθώ να αγκαλιάσω αυτή την επέκταση.
Τι θα μας έλεγες για το τελευταίο σου βιβλίο; Why You Are Not Home;
Το 2019, έχασα όλα όσα είχα σε μια πυρκαγιά στο σπίτι μου, και γενικά έχω μετακομίσει πολλές φορές στη ζωή μου, αναζητώντας το νόημα του «σπιτιού». Ο ορισμός του έχει αλλάξει τουλάχιστον πέντε φορές στη ζωή μου και συνεχώς εξελίσσεται. Το έχω ανακαλύψει στη φύση, στους ανθρώπους — αλλά ποτέ σε τοίχους ή δωμάτια.
Μπορείτε να διαβάσετε και να αγοράσετε το βιβλίο εδώ: www.closepublishing.com
Tο καλύτερο κομμάτι της δημιουργίας του I’M NOT HOME, για εσένα ήταν;
Για μένα, χρειάστηκε θάρρος για να κυκλοφορήσω ένα τόσο προσωπικό βιβλίο. Οπότε θα έλεγα πως αυτό που με κάνει πιο περήφανο είναι ότι συνέχισα, παρά όλες τις αμφιβολίες.
Ποιοι στόχοι σε απασχολούν τώρα;
Θα ήθελα να γράψω και να σκηνοθετήσω μια μεγάλου μήκους ταινία και να κάνω μια ατομική έκθεση.
Ποιες συνεργασίες υπήρξαν κορυφαίες στη μέχρι τώρα καλλιτεχνική σου πορεία;
Ειλικρινά, αντλώ δύναμη από τη συνεργασία και δεν μπορώ να ξεχωρίσω μόνο μία. Έχω δουλέψει με απίστευτους ανθρώπους και είμαι ευγνώμων για όλους.
www.jaeclose.com
Να δημιουργώ κάπου κοντά στη θάλασσα, αλλά με περισσότερα ζώα.
Ο designer που θαυμάζεις
Πάντα θαύμαζα τον Yohji Yamamoto.
Έχεις σχεδιάσει ποτέ κάτι, ένα αντικείμενο ίσως;
Ναι, πολλά, ειδικά βιβλία. Αλλά σύντομα θα αρχίσω να σχεδιάζω καρέκλες.
Μια έκθεση που δεν θα ξεχάσεις ποτέ
Θα θυμάμαι πάντα την έκθεση του Cy Twombly στο Guggenheim στο Μπιλμπάο. Έβρεχε έξω και δεν είχα ομπρέλα, οπότε έμεινα εκεί για πολλές ώρες — και γι’ αυτό, ευχαριστώ τη βροχή.
Το τελευταίο πράγμα που αγόρασες και αγάπησες
Το Suzuki Vitara μου, μοντέλο 1997.
Αγαπημένο guilty pleasure
Κανένα pleasure δεν είναι guilty.
Τρία μέρη στα οποία επιστρέφεις ξανά και ξανά και γιατί
Το κρεβάτι μου, το μπάνιο και το καφέ.
Σε ένα δείπνο θα καλούσες…
Ποτέ να μη γνωρίσεις τα είδωλά σου.
