Σε μια εποχή που δύσκολα ξεχωρίζει κανείς πια, μοιάζει να επιμένεις πως η προσωπική ματιά και η αυθεντικότητα συνεχίζουν και διεκδικούν μια ισχυρή θέση στη ζωή μας. Τι θεωρείς πως είναι αυτό που κάνει τη δουλειά σου μοναδική;
Κατευθείαν στα βαθιά λοιπόν. Αυτό που θέλω στη δουλειά μου από πάντα είναι να έχει κάτι personal, κάτι από μένα. Οι καλές μου εικόνες αφορούν πράγματα που με ενδιαφέρουν. Μου αρέσει να φωτογραφίζω μόδα και θεωρώ ότι η καλή φωτογραφία μόδας έχει κάτι από τον καιρό της, δείχνει την εποχή της. Μπορεί να μην καταλαβαίνεις κατευθείαν με μια ματιά πότε έχει γίνει, αλλά για μένα η σωστή φωτογραφία έχει ιστορία, είναι historical document είτε είναι μόδα, landscape ή αρχιτεκτονική. Γι’ αυτό μου αρέσει η μόδα, επειδή αλλάζει συνέχεια και όταν βλέπεις μια φωτογραφία μόδας καταλαβαίνεις την εποχή της. Κι όταν είναι καλή δεν παλιώνει ποτέ. Αυτό είναι σπουδαίο σε μια φωτογραφία. Τώρα με την πρόσφατη έκθεση φωτογραφίας που έκανα στη Λέσβο, αυτό είδα στις φωτογραφίες μου. Ότι παρόλο που έγιναν κάποια χρόνια πριν, ήταν μιας εποχής, θα μπορούσα να τις είχα κάνει και τώρα. Αυτό είναι το πιο σημαντικό για μένα.
Με ποιον τρόπο μεταφέρεται στη φωτογραφία η αυθεντικότητα της στιγμής;
Eφόσον ζούμε στο σήμερα, την εποχή που φωτογραφίζουμε και αν ξέρεις κάτι για την εποχή σου, το φέρνεις στη δουλειά σου είναι time scale αυτό, μας δίνει ένα big point της εποχής και μας κάνει να θυμόμαστε ακριβώς τότε πως σκεφτόμασταν, τι νοιώθαμε, πως είμασταν, τι είχαμε δει που μας έφερε σ’ αυτό το σημείο ή πόσα δεν είχαμε δει. Η καλή φωτογραφία, ό,τι φωτογραφία και να είναι, νομίζω αυτό κάνει. Δεν παλιώνει, αν είναι σωστή εικόνα δεν πάει χαμένη ενώ αν είναι fake της εποχής μετά από λίγα χρόνια φαίνεται.
Κάτι αντίστοιχο με αυτό που συμβαίνει στο design…
Σε όλα τα aspects του design, φωτογραφία, ζωγραφική, συμβαίνει το ίδιο. Στο project Βack το the Future Furniture που κάνω με τη γυναίκα μου Πένυ, συλλέγουμε από διάφορες εποχές τα καλύτερα κομμάτια από έπιπλα που έχουν σχεδιαστεί σωστά είναι πρακτικά, δεν παλιώνουν και είναι διαχρονικά. Πάντα συλλέγαμε έπιπλα για μας από διάφορες περασμένες δεκαετίες του 70, 80. 90. Μεγαλώνοντας η συλλογή τα φωτογραφίζαμε, μας ζητούσαν να τα αγοράσουν και κάπως εξελίχθηκε σε επιχείρηση. Είναι κάτι που κάνουμε πολύ κέφι, με οriginal design pieces και μια on the side part time απασχόληση για μένα που μου αρέσει πολύ. Κάναμε το curating στο Αce hotel με τα vintage έπιπλα που χρησιμοποιήθηκαν εκεί. Αγαπούσα πάντα το design, την αρχιτεκτονική Το Bauhaus για μένα είναι τόσα πολλά πράγματα και με έβαλε σε σκέψη πως να φωτογραφίζω και να εντάσσω από μια καρέκλα ή κάποια σπάνιο design αντικείμενα και έπιπλα στις φωτογραφίες μου. Πάντα ήταν για μένα απαραίτητο και πάντα έψαχνα ιδιαίτερα έπιπλα για editorial. Κάπως έτσι μεγάλωσε η συλλογή, συνάντησα και την Πένυ που έχει την ίδια τρέλα και εξελίχθηκε σε κάτι πολύ ωραίο που έγινε και επιχείρηση. Ο χώρος που έχουμε στον Βοτανικό είναι μισό studio και μισό location με ωραία design κομμάτια που λειτουργεί για τις φωτογραφήσεις μου και παράλληλα είναι ο χώρος που παρουσιάζουμε τα έπιπλα. Ένα Bauhaus κτίριο που έγινε το γραφείο και το studio μας
Ποια θεωρείς τα πιο σημαντικά σoυ επιτεύγματα, τους σταθμούς στην καριέρα σoυ για τους οποίους είσαι περήφανος και νοιώθεις ότι σε έφεραν εδώ που βρίσκεσαι σήμερα.
Το πρώτο μου εξώφυλλο ήταν για ένα μικρό περιοδικό στην Αυστραλία, όταν ακόμη σπούδαζα φωτογραφία ένα fashion underground περιοδικό που ήταν collectible. Μπορεί να ήταν ασήμαντο για άλλους αλλά εμένα μου έδωσε πολύ motivation. Ξεχωρίζω ακόμη τη φωτογράφιση και το εξώφυλλο για το περιοδικό τότε των Sunday Times με την Devon Αoki και την Isabella Blow ως fashion director τα χρόνια που ζούσα στο Λονδίνο. Η Isabella ήταν aπό τα πιο σημαντικά κι επιδραστικά άτομα στον πλανήτη εκείνη την εποχή στη μόδα που με βοήθησε πάρα πολύ, μια και έψαχνε διαρκώς καινούρια άτομα και δούλευε μαζί σου. Την είχα γνωρίσει στη Νέα Υόρκη και μου είχε πει ότι ήθελε να δει τη δουλειά μου. Εγώ το πήρα σοβαρά κι ένας από τους λόγους που μετακόμισα Λονδίνο ήταν για να την βρω και να της δείξω δουλειά μου. Πέτυχε και μου ανέθεσε να κάνω το project για το ένθετο στους Sunday Times. Ήταν η εποχή των McQueen, Alaia, Kokoslalaki, και η Isabella ήταν η μέντορας τους. Το commission που μου έδωσε με βοήθησε πάρα πολύ ειδικά με μοντέλο την Devon που τότε ξεκινούσε την καριέρα της. Άλλο major για μένα ήταν όταν άρχισα να δουλεύω για το περιοδικό Self Service στο Παρίσι που ήταν το style icon της εποχής ακόμη τότε, με πιο underground αισθητική και τα πιο σημαντικότερα ονόματα στην ομάδα τους. Εκείνη την εποχή ήταν διαφορετικά τα πράγματα, δεν υπήρχε το ίντερνετ και ήταν σημαντικό να έχεις προσωπική επαφή με τους ανθρώπους. Θυμάμαι πηγαινοερχόμουνα συνέχεια στο Παρίσι για μια μέρα για να κάνω όλα μου τα ραντεβού. Θυμάμαι ήμουν πολύ τυχερός μια ειδικά μέρα που πήγα στο Παρίσι για τρία ραντεβού με το self service, με τον ιδιοκτήτη της Αpc για την καμπάνια τους και για editorial του L’Officiel. Πήρα και τις τρεις δουλειές και επέστρεψα το βράδυ πίσω στο Λονδίνο με το τρένο, τόσο μα τόσο χαρούμενος που παρήγγειλα σαμπάνια.
Και πως έγινε η μετάβασή στου στην Ελλάδα
Ήμουν ένα παιδάκι από μικρός κολλημένος με τη φωτογραφία, σπούδασα φωτογραφία στην Αυστραλία σε μια πολύ καλή σχολή και γενικά το έψαχνα πάρα πολύ. Όταν τελείωσα ήμουν έτοιμος, δεν δούλεψα ποτέ σαν βοηθός, αποφάσισα να ταξιδέψω και να κυνηγήσω την τύχη μου. Πήγα στην Ισπανία, ήρθα για λίγο στην Ελλάδα σε μια εποχή αρχές 90’s που για τα περιοδικά ήταν χρυσή εποχή. Μου είχε πει ένας φίλος να ψάξω τη Nτένυ Χριστοπούλου που τότε ήταν διευθύντρια του Κλικ, την εποχή του Κωστόπουλου, που ήταν εξαιρετική, έκαναν ωραία creative πράγματα με ελληνικό Id και με υποστήριξαν πολύ. Έμεινα για λίγο ξαναέφυγα, έμεινα στη Νέα Υόρκη, αργότερα μετακόμισα στο Λονδίνο και έκανα δουλειές και στην Αθήνα όπου εισέπραξα πολύ υποστήριξη, κάτι με βοηθούσε να κάνω παράλληλα καριέρα και στο Λονδίνο. Εδώ στην Αθήνα έκανα πειράματα, δοκίμαζα τεχνικές σε πιο safe πεδίο και ταυτόχρονα έκανα στο Λονδίνο αυτά που λέγαμε προηγουμένως. Η Ελλάδα ήταν turnaround point για μένα. Ζούσα και στη Νέα Υόρκη τότε και πηγαινοερχόμουν στην Ελλάδα όπου υπήρχε πολλή δουλειά. Ήταν τέλεια για μένα γιατί μπορούσα να ζω από την δουλειά μου στην Ελλάδα και στο Λονδίνο να κάνω μια πιο περιεκτική δουλειά. Ήταν μεγάλη βοήθεια η Αθήνα και δε το ξεχνάω ποτέ αυτό.
Πως μια απλή καθημερινή εικόνα μέσα από τον φακό σου απογειώνεται και γίνεται έργο τέχνης. Υπάρχει κάποια μεθοδική διαδικασία, είναι η ευτυχής συγκυρία της στιγμής, ή είναι κάτι άλλο;
Κανείς δεν έχει ακριβώς μια απάντηση. Για κάθε έναν είναι κάτι διαφορετικό και νομίζω αυτή είναι η απάντηση.Κάποιοι μπορεί να βλέπουν κάτι, αλλά για τους παρατηρητικούς μπορεί να υπάρχει κάποια μοναδική λεπτομέρεια. Αυτό που κάνει τη φωτογραφία έργο τέχνης ειναι η μοναδικότητα της, μια λεπτομέρεια που μπορεί να υπάρχει μόνο εκεί. Είναι το τι ψάχνεις εσύ στην εικόνα. Η φωτογραφία για μένα είναι αυτές οι τελευταίες πινελιές που δίνεις σε μια εικόνα, που την κοιτάς και λες ότι κάτι λείπει, που σταματάς και σκέφτεσαι μήπως κάτι δεν είναι σωστό. Ο καλός καλλιτέχνης μπορεί να αναλύσει αυτή την ερώτηση και να την λύσει.
Όταν κοιτάμε μια εικόνα πάντα έχει κάτι που μας τραβάει το μάτι, αλλά για τον καθένα είναι κάτι διαφορετικό. Αυτό που το κάνει έργο τέχνης είναι το uniqueness, αυτό είναι που το κάνει μοναδικό.
Πως προέκυψε και τι περιλαμβάνει η έκθεση που ξεκινάει στη Λέσβο;
Είχα πάει πριν τρία χρόνια στη Λέσβο ένα καλοκαίρι να βρούμε τον Νικόλα τον Βαμβουκλή και τον Άγγελο Φρεντζο και ήταν την ίδια περίοδο που είχε ο Νικόλας την έκθεσή του. Μου άρεσε πολύ ο χώρος και το concept της τέχνης στη μέση του πουθενά. Να βρεις κάτι που βλέπεις συνήθως σε μεγάλες πόλεις, σε ένα χωριό στο πουθενά και τα άτομα που βλέπεις εκεί είναι διαφορετικά σε σχέση με τα άτομα που βλέπεις στους δρόμους της Αθήνας. Κάτι διαφορετικό και όταν μου το πρότεινε ο Νικόλας ενθουσιάστηκα και δέχτηκα. Ήταν ευκαιρία να κάνω μια αναδρομική έκθεση με τις δουλειές που έχω κάνει ανά τα χρόνια και ήθελα να δω πως φαίνονται όλα μαζί σε ένα χώρο όπως και το πόσο αναγνωρίσιμη είναι η εικόνα μου. Πρόκειται για ένα τεράστιο editorial. Όταν το είδα στημένο χάρηκα πολύ γιατί δεν είχα ξανακάνει κάτι τόσο μεγάλο με όσες εικόνες και χάρηκα γιατί βγήκε ένα αποτέλεσμα για το οποίο είμαι περήφανος. Τουλάχιστον δεν ήταν λάθος καριέρα.
Το γεγονός ότι έχεις διακριθεί και είσαι αναγνωρίσιμος σε έχει αλλάξει σαν άνθρωπο;
Είμαι αναγνωρίσιμος; Πιο πολύ αναγνωρίσιμος είμαι από το gntm. Σπάνια κάποιος έρχεται και μου λέει ότι ξέρει τη δουλειά μου. Πιο πολύ είμαι γνωστός σαν όνομα, όταν με συστήσει κάποιος. Σαν φωτογράφος άμα γίνεις πιο αναγνωρίσιμος απο τη φάτσα σου παρά απο τη δουλειά σου τότε κάτι πάει λάθος.
Ποιο θεωρείς το μεγαλύτερο πλεονέκτημα σε έναν άνθρωπο και που το συνάντησες αυτό;
Κάποιος που ακούει, που μπορεί να είναι ο πιο επιτυχημένος στον τομέα του. Είναι να ξέρεις τι θέλεις αλλά και να ακούς την άποψη των άλλων, ακόμα και αν δε συμφωνείς, γιατί συνήθως όταν κάνουμε τον κόπο να ακούσουμε κάποιον άλλο, είναι επειδή μέσα μας έχουμε μια αμφιβολία για κάτι.
Ποιο είναι το απόσταγμα, η πρώτη σκέψη σοφίας που σου έρχεται στο μυαλό, αυτό που σου έχει προσφέρει η ωριμότητα;
Η δουλειά είναι σημαντική για όλους μας και είναι σημαντικό να νιώθουμε δυνατοί από αυτή αλλά το πιο σημαντικό είναι η οικογένειά μας και οι άνθρωποι που αγαπάμε. Είναι πολύ σημαντικό να έχουμε δίπλα μας ανθρώπους που μας καταλαβαίνουν.
Έχεις κάποιο απωθημένο, κάποιον που θα ήθελες να συναντήσεις ή να φωτογραφήσεις ή κάτι άλλο που θα ήθελες να κάνεις για σένα;
Πάρα πολλά θα ήθελα να κάνω. Η δουλειά του φωτογράφου δε σταματάει ποτέ, όσα και να έχεις κάνει. Εννοείται ότι υπάρχουν πολλοί πιο πετυχημένοι φωτογράφοι από μένα που έχουν κάνει παρόμοια πράγματα αλλά για μένα σημαντικό είναι να κρατάω την ισορροπία της δουλειάς μου με την προσωπική μου ζωή. Δε θέλω να την παρατήσω για να ανέβω περισσότερο επαγγελματικά και άμα το έκανα δε θα ήμουν χαρούμενος με τη ζωή μου.
Τι είναι η Ελλάδα για σένα, πως αγαπάς να την αποτυπώνεις φωτογραφικά και πως τη συγκρίνεις με τις άλλες χώρες
Το σπίτι μου. Παρόλο που μεγάλωσα στην Αυστραλία, εδώ ένιωθα πάντα πιο άνετα, πιο αποδεκτός. Στην Αυστραλία ήμουν αουτσάιντερ λόγω των διαφορών μεταξύ των δύο χωρών. Ένιωθα ξένος στην Αυστραλία τότε, αλλά στην Ελλάδα που ερχόμουν από μικρός ένιωθα πάντα Έλληνας και δεν υπήρχε αυτή η δυσκολία να με αποδεχτούν.
Tι σου αρέσει περισσότερο στη δουλειά σου
Το γεγονός ότι μου δίνεται η ευκαιρία να κάνω ακόμη πράγματα που αγαπάω σε μεγάλο βαθμό και να συναναστρέφομαι με άτομα που με κάνουν πιο έξυπνο.
Το πιο ωραίο πράγμα είναι να έχεις και φίλους στη δουλειά σου, να νιώθεις φίλους σου αυτούς με τους οποίους συνεργάζεσαι, όπως η stylist Sarah Richardson, ξεκινήσαμε μαζί τις καριέρες μας, τώρα έχει το δικό της περιοδικό το Beyond Noise και μου δίνει projects που για μένα είναι πολύ μεγάλη τιμή, γιατί εμπιστεύεται και εμένα μεταξύ ανθρώπων που ήταν είδωλά μου.
Push Plus One
Από τις 17 Ιανουαρίου έως τις 15 Μαρτίου 2026, η K-Gold Temporary Gallery στη Λέσβο φιλοξενεί την αναδρομική έκθεση φωτογραφίας Push Plus One του διεθνώς αναγνωρισμένου φωτογράφου μόδας Bill Georgoussis. Την επιμέλεια της έκθεσης υπογράφει ο Νικόλας Βαμβουκλής.
Η έκθεση παρουσιάζει χαρακτηριστικά στιγμιότυπα από την 30ετή διεθνή πορεία του Bill Georgoussis, αδημοσίευτο αρχειακό υλικό, καθώς και μια νέα συμμετοχική εγκατάσταση, η οποία ανοίγει στον επισκέπτη το παρασκήνιο της δημιουργικής του διαδικασίας
