Aντρέα μίλησε μας για τα σημαντικά βήματα της διαδρομής σου που σε έφεραν εδώ που βρίσκεσαι σήμερα
Το πρώτο τέτοιο βήμα που θυμάμαι είναι και η πρώτη ανάμνηση που έχω. Είμαι στο μπαλκόνι της κουζίνας και έχω ένα λεκανάκι με νερό όπου λούζω και χτενίζω κουκλάκια ξεκάθαρα κοριτσίστικα. Το βήμα είχε ήδη γίνει, και θυμάμαι την ικανοποίηση που ένιωσα ότι μπορώ και εγώ να παίζω με κούκλες ακόμα κι αν είμαι αγόρι, τεσσάρων χρονων.
Το επόμενο βημα, ήταν 15 χρόνια μετά όπου ζούσα ως φοιτητής Αρχιτεκτονικής στην Θεσσαλονίκη. Οι γονείς μου με είχαν πείσει ότι δεν πρέπει να αφήσω το πολυτεχνείο για μία άγνωστη σχολή αρχιτεκτονικής στην California. Ήταν Παρασκευή βράδυ και την επόμενη μέρα έπρεπε να δώσω εξετάσεις αγγλικών τις οποίες είχα ακυρώσει. Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι έχανα μία τεράστια μελλοντική ευκαιρία, και έτσι βγήκα στους δρόμους μεσάνυχτα να βρω φωτογραφείο, μια και αποφάσισα να πάω στις εξετάσεις αγγλικών χωρίς να έχω μελετήσει το παραμικρό. Ήταν όμως ένα βήμα που έκανα ενάντια στον Αντρέα που ήθελαν οι άλλοι.
Το story της ανακάλυψης της δημιουργικής προοπτικής στη ζωή σου πως γεννήθηκε και πως διαμορφώθηκε με το πέρασμα του χρόνου
Και αυτό είναι μία ξεκάθαρη ανάμνηση. Πρέπει να ήμουν 5-6 χρονών, είχα πάρει τους χάρακες του πατέρα μου που ήταν πολιτικός μηχανικός και με τις καμπύλες έφτιαχνα το πρόσωπο ενός κλόουν. Βλέποντας την αντίδραση των γονιών μου κατάλαβα ότι με αυτή την ικανότητα μπορούσα να λαμβάνω αγάπη. Όπως καταλαβαίνετε ακολούθησαν πολλά χρόνια ψυχοθεραπείας για να καταλάβω ότι δεν χρειάζεται να κάνω κάτι για να ζητάω αγάπη.
Έχοντας το background της αρχιτεκτονικής και δημιουργώντας περιβάλλοντα στα οποία ο θεατής αποκτά μια εμπειρία μπαίνοντας μέσα σε αυτά, με ποιον τρόπο θεωρείς ότι η αισθητική σου εξελίσσεται;
Η εξέλιξη είναι πάντα αποτέλεσμα μίας ανάπτυξης, όταν αναπτύσσεις και χρησιμοποιήσεις όλες σου τις ικανότητες, τότε περνάς στο επόμενο στάδιο.
Οι εκθέσεις τέχνης στην συμβατική τους μορφή απαιτούν από το θεατή γνώσεις, και πολύ συχνά επιβάλλουν απόψεις. Οι επισκέπτες των εκθέσεων τέχνης είναι πια εκπαιδευμένοι καλά και για να τραβήξεις την προσοχή τους πρέπει να προκαλέσεις μία παύση στο σενάριο της επίσκεψής τους. Πρέπει να τους μπερδέψεις και συνήθως αυτό κάνω.
Αγαπάς να δημιουργείς περιβάλλοντα που αφηγούνται ιστορίες. Τι ήταν αυτό που σε οδήγησε σ’ αυτόν τον τρόπο έκφρασης και ποια είναι η διαδικασία διαμόρφωσης ενός τέτοιου έργου;
Όλα τα περιβάλλοντα αφηγούνται ιστορίες, Αρκεί να το διαβάσεις. Για να τραβήξω την προσοχή του αναγνώστη, δημιουργώ περιβάλλοντα Τυπολογικής Πολυπλοκότητας. Μία αρχαιολογική ανασκαφή, μέσα σε ένα κτίριο του κομμουνιστικού κόμματος, που γίνεται και ντισκοτέκ, και παιδική χαρά, χώρος συζήτησης αλλά και σεξ club. Οι ιστορίες που αφηγείται ένας τέτοιος χώρος, δεν εστιάζουν σε μια επίσημη αφήγηση, αλλά στις άπειρες μικρoαφηγήσεις που συνήθως παραλείπονται από ιστορικούς και αρχαιολόγους.
Ο Παρθενώνας με ενδιαφέρει έτσι όπως τον πρώτοανακάλυψαν οι αρχαιολόγοι. Ένα κομμάτι του ήταν εκκλησία, άλλο τζάμι αλλά και αποθήκη πυρομαχικών, και εθνικό σύμβολο και εθνικό ερείπιο. Η εκδοχή που βλέπουμε τώρα είναι έργο των αρχαιολόγων και μέρος μίας επιστημονικής διαδικασίας κατά την οποία μας δείχνουν πως ήτανε η Ακρόπολη στην ακμή της, τον πέμπτο αιώνα.
Ο τρόπος που συνυπάρχουν τόσο αντίθετες απόψεις είναι αυτό που ονομάζουμε τέχνη.
Μιλησέ μας για Escape Room, το έργο που θα εκπροσωπήσει την Ελλάδα στη Biennale Τέχνης στη Βενετία. Τι ακριβώς αφηγείται, ποια είναι η ιστορία πίσω από αυτό και τι πρόκειται να δούμε
Το Δωμάτιο Απόδρασης η αλλιώς Escape Room, είναι μία συνεργασία με τον Γιώργο Μπεκιράκη επιμελητή του έργου, αλλά και πρωταρχικού υποστηρικτή.
Στην Βενετία θα επιχειρήσω μια εικονογράφηση της Αλληγορίας του Σπηλαίου του Πλάτωνα, χρησιμοποιώντας το ίδιο το περίπτερο και την ιστορία του σαν χαρακτήρα σε ένα αφήγημα που συνθέτει αυτό το δωμάτιο αποδράσης. Τα δωμάτια απόδρασης είναι παιχνίδια γρίφων, έτσι για κάθε επισκέπτη η αφήγηση θα είναι διαφορετική και ανάλογη της εμπειρίας του.
Η αφήγηση ειναι εμπνευσμένη από το βιβλίο The Crisis of Narration του Κορεάτη Byung-Chul Han, το. Η αφήγηση παίρνει τη μορφή μιας παιδικής ιστορίας δηλαδή μια αφήγηση με σταθερή δομή όπου ο χαρακτήρας αντιμετωπίζει προβλήματα, τα ξεπερνά και καταλήγει σε ένα αίσιο τέλος. Κάπως σαν μια παιδική ιστορία να προσπαθεί να συμφιλίωσει τους μεγάλους διχασμός του έθνους.
Σε ένα ελληνοπρεπές περίπτερο σαν αυτό της Ελλάδας πως φαντάζεσαι ότι θα ενταχθεί το έργο σου
Ελληνοφρενές θα έλεγα Γιατί σχεδιάστηκε σύμφωνα με τις πολιτικές κατευθύνσεις του βασιλιά και των ερχόμενων φασιστικών στοιχεία στην Ελλάδα το 1934. Αλλά στην προκειμένη περίπτωση γίνεται άλλου είδους ένταξη. Το περίπτερο εντάσσεται μέσα στο έργο.
Πόση Ελλάδα υπάρχει στο έργο αυτό και τι θα ήθελες ο ιδανικός θεατής να εισπράξει βλέποντάς το
Έχουμε πιάσει το 100 τοις 100 Ελλάδα. Εμφανίζονται βέβαια κι άλλες χώρες Γερμανία και Ιταλία και Τουρκία αλλά πάντα σε σχέση με την Ελλάδα. Όσον αφορά στον θεατή, δεν έχω συγκεκριμένη προσδοκία, πιο πολύ ρίχνω σπόρους και περιμένω να δω τι θα φυτρώσει στο μυαλό του καθενός.
Ο Ανδρέας Αγγελιδάκης με επιμελητή τον Γιώργο Μπεκιράκη θα παρουσιάσει την πρόταση «Δωμάτιο Απόδρασης / Escape Room» στην 61η Διεθνή Καλλιτεχνική Έκθεση της Biennale Βενετίας, η οποία θα πραγματοποιηθεί το διάστημα από 9 Μαΐου έως 22 Νοεμβρίου 2026. Φορέας υλοποίησης της εθνικής συμμετοχής θα είναι ο Μητροπολιτικός Οργανισμός Μουσείων Εικαστικών Τεχνών Θεσσαλονίκης – MOMus.
Cover photo @Vasilis Karydis
