Αρχικά μίλησε μας για τα highlights της διαδρομής σου, ποια είναι τα βήματα που τη διαμόρφωσαν
Η ζωγραφική υπήρξε από πολύ νωρίς βασικό κομμάτι της ζωής μου. Από την παιδική μου ηλικία θυμάμαι τον εαυτό μου να ζωγραφίζει διαρκώς, ενώ στα χρόνια που ακολούθησαν συνέχισα να καλλιεργώ αυτή τη σχέση μέσα από καλλιτεχνικά εργαστήρια της πόλης μου. Η δημιουργική μου πορεία διαμορφώθηκε σταδιακά και μέσα από τις σπουδές μου, αρχικά στη Γραφιστική, που μου έδωσε δομή, πειθαρχία και συνθετική σκέψη, στη συνέχεια στο Fine Art & New Media, όπου εξερεύνησα περισσότερο έναν πειραματικό και πολυμεσικό τρόπο έκφρασης και τέλος στο μεταπτυχιακό μου στο Visual Communication, που με βοήθησε να εμβαθύνω στον τρόπο με τον οποίο επικοινωνώ τις θεματικές που με απασχολούν.
Το story της ανακάλυψης μιας δημιουργικής προοπτικής στην τέχνη πως γεννήθηκε η πρώτη ιδέα και πως διαμορφώθηκε με το πέρασμα του χρόνου
Δεν υπήρξε μία συγκεκριμένη στιγμή που να μπορώ να πω ότι ξεκίνησαν όλα. Ήταν μια σταδιακή διαδικασία που διαμορφώθηκε μέσα από τον χρόνο και την εμπειρία. Από νωρίς υπήρχε η ανάγκη να εκφράσω σκέψεις που δεν μπορούσαν εύκολα να ειπωθούν με λόγια, και η εικόνα λειτούργησε σαν ένας πιο άμεσος τρόπος κατανόησης και αποτύπωσης αυτής της εσωτερικής αναζήτησης. Με τα χρόνια, αυτή η ανάγκη έγινε πιο συνειδητή και άρχισε να αποκτά κατεύθυνση. Με ενδιέφερε όλο και περισσότερο η σχέση ανάμεσα στο εσωτερικό και το εξωτερικό τοπίο, το σώμα, η πόλη, η μνήμη και το πώς όλα αυτά συνυπάρχουν και αλληλεπιδρούν. Η δημιουργική μου πορεία δεν ήταν ποτέ γραμμική. Διαμορφώθηκε μέσα από πειραματισμούς, αλλαγές και επιστροφές που σταδιακά με οδήγησαν σε μια πιο προσωπική γλώσσα έκφρασης.
Με ποιον τρόπο θεωρείς ότι η αισθητική σου εξελίσσεται
Η αισθητική μου εξελίσσεται κυρίως μέσα από τη ζωγραφική και τη φωτογραφία, δύο μέσα που λειτουργούν για μένα συμπληρωματικά. Η ζωγραφική, μου δίνει χώρο για μια πιο εσωτερική, υλική και χειρονομιακή έκφραση, ενώ η φωτογραφία με φέρνει πιο κοντά στην παρατήρηση, τη λεπτομέρεια και την καταγραφή στοιχείων που συχνά περνούν απαρατήρητα. Με τον χρόνο, η σχέση ανάμεσα στα δύο γίνεται όλο και πιο ουσιαστική, καθώς το ένα επηρεάζει το άλλο και διαμορφώνει σταδιακά τον τρόπο με τον οποίο βλέπω και δημιουργώ.
Τι σε εμπνέει και πως διαχειρίζεσαι το έργο σου
Με εμπνέει τόσο ένας προσωπικός, πολύ ουσιαστικός προβληματισμός γύρω από την έννοια της φθοράς και της ευθραυστότητας, όσο και η ίδια η πόλη, οι μικρές, σχεδόν αόρατες λεπτομέρειές της, όπως επιφάνειες, ρωγμές και σημάδια μεταβολής που συχνά περνούν απαρατήρητα. Πρόκειται για έναν έντονο προβληματισμό των τελευταίων χρόνων της ζωής μου, τον οποίο νιώθω την ανάγκη να διερευνήσω μέσα από το έργο μου. Μέσα από τη φωτογραφία, τη ζωγραφική αλλά και τα zines, μικρές αυτοεκδόσεις που συνδυάζουν εικόνα και σχεδιασμό, προσπαθώ να προσεγγίσω αυτές τις καταστάσεις, μέσα από υφές, στρώσεις και εικόνες που κουβαλούν μνήμη. Το έργο μου το διαχειρίζομαι ως μια ανοιχτή διαδικασία που εξελίσσεται μέσα από την παρατήρηση και τον πειραματισμό, χωρίς να ακολουθεί απαραίτητα μια γραμμική πορεία.
Μίλησέ μας για τη νέα σου δουλειά και τις εκθέσεις που έχεις συμμετέχει
Η πρόσφατη δουλειά μου επικεντρώνεται στη διερεύνηση της σχέσης ανάμεσα στη φύση και το αστικό περιβάλλον, μέσα από μια πιο συγκροτημένη εικαστική ενότητα. Δουλεύω με φωτογραφία, ζωγραφική και zines, δημιουργώντας μια ενιαία αφήγηση που αναπτύσσεται μέσα από διαφορετικά μέσα και μορφές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το project “Ιχνό”, μια ενότητα φωτογραφιών και zines που εστιάζει στην παρουσία της φύσης μέσα στον αστικό ιστό, μέσα από λεπτομέρειες και μικρές μεταβολές που αποκαλύπτονται σταδιακά.
Παράλληλα, ένα κομβικό σημείο στην πορεία μου αποτελεί το έργο “Νευρ-όν”, μια συλλογή από έξι μεγάλα εικαστικά έργα με μελάνι, λάδι και κάρβουνο, που διερευνούν το σωματικό πόνο μέσα από τη μελέτη μαγνητικών τομογραφιών και τον τρόπο με τον οποίο αυτός αποτυπώνεται εικαστικά. Είναι μια από τις πρώτες ολοκληρωμένες ενότητες της δουλειάς μου, η οποία παρουσιάστηκε στην Αθήνα και αποτέλεσε μια σημαντική στιγμή για τη διαμόρφωση της τέχνης μου.
Έχω συμμετάσχει σε ομαδικές εκθέσεις τόσο στην Ελλάδα, στη Θεσσαλονίκη που αποτελεί και τη βάση μου καθώς και στην Αθήνα, όσο και στο εξωτερικό, σε πόλεις όπως η Νέα Υόρκη, η Βαρκελώνη και η Ρώμη, καθώς και σε άλλες ευρωπαϊκές πόλεις. Οι εκθέσεις αποτελούν για μένα μια σημαντική συνθήκη εξέλιξης, καθώς μέσα από αυτές δοκιμάζω κάθε φορά νέους τρόπους παρουσίασης και σχέσης του έργου με τον χώρο και το κοινό.
Τι νέο έχει να διηγηθεί το έργο σου και τι υπάρχει στα άμεσα σχέδιά σου
Το έργο μου αυτή την περίοδο εστιάζει όλο και περισσότερο στη φωτογραφική παρατήρηση του αστικού τοπίου και πιο συγκεκριμένα σε σημεία της πόλης όπου εντοπίζονται μικρές, σχεδόν αόρατες μεταβολές. Με ενδιαφέρει να δουλεύω πάνω σε συγκεκριμένα γεωγραφικά πλαίσια, επιστρέφοντας στα ίδια σημεία και παρακολουθώντας πώς αυτά εξελίσσονται μέσα στον χρόνο και πώς αλλάζουν, φθείρονται ή επανενεργοποιούνται. Αυτή η διαδικασία μου επιτρέπει να προσεγγίσω το έργο πιο εστιασμένα, σαν μια εξελισσόμενη έρευνα γύρω από τον χώρο και την εικόνα.
Παράλληλα, το project αναπτύσσεται και μέσα από τη συνύπαρξη της φωτογραφίας με τη ζωγραφική και τα zines, όπου το υλικό επανεπεξεργάζεται και αποκτά νέες μορφές. Στα άμεσα σχέδιά μου είναι η περαιτέρω εξέλιξη αυτής της ενότητας, τόσο με νέο φωτογραφικό υλικό όσο και με νέα zines, αλλά και η αναζήτηση τρόπων παρουσίασης που θα αναδεικνύουν τη σχέση ανάμεσα στον χώρο, τον χρόνο και την εικόνα. Με ενδιαφέρει το έργο να λειτουργεί όχι μόνο ως καταγραφή, αλλά ως μια διαδικασία που εξελίσσεται και μετασχηματίζεται.
Ποιες είναι οι αδιαπραγμάτευτες αξίες στο έργο σου
Η ειλικρίνεια και η αυθεντικότητα είναι για μένα αδιαπραγμάτευτες. Το έργο μου πρέπει να προκύπτει από μια εσωτερική ανάγκη και όχι από την επιθυμία να ενταχθεί σε τάσεις ή να ανταποκριθεί σε εξωτερικές προσδοκίες. Με ενδιαφέρει να παραμένω συνεπής απέναντι σε αυτό που με απασχολεί ουσιαστικά, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει ότι η δουλειά εξελίσσεται αργά, αμφισβητείται ή αλλάζει κατεύθυνση. Δεν με αφορά η επιφανειακή εικόνα ή η άμεση αποδοχή αλλά η ουσία και η διάρκεια. Εξίσου σημαντική για μένα είναι η ίδια η διαδικασία: ο πειραματισμός, η αβεβαιότητα, το λάθος, η επανάληψη. Δεν προσπαθώ να τα εξαλείψω, αλλά να τα ενσωματώσω ως κομμάτι της δημιουργίας. Μέσα από αυτά διαμορφώνεται η εικαστική μου έκφραση και αποκτά νόημα το έργο. Παράλληλα, θεωρώ βασικό να υπάρχει μια ειλικρινής σχέση με το υλικό, την εικόνα και τον χώρο και να μην “κατασκευάζονται” απλώς, αλλά να προκύπτουν. Για μένα, το έργο δεν είναι μόνο αποτέλεσμα, αλλά στάση και τρόπος να αντιλαμβάνομαι και να υπάρχω μέσα στον κόσμο.
Τι θα ήθελες να δημιουργήσεις, ένα dream project
Θα ήθελα να δημιουργήσω έναν χώρο, μια gallery στην πόλη μου, που να λειτουργεί πιο ανοιχτά και ελεύθερα από τις κλασικές δομές. Έναν χώρο, όπου οι καλλιτέχνες δεν θα εκθέτουν απλώς το έργο τους, αλλά θα μπορούν να δημιουργούν μαζί, να συνεργάζονται και να αναπτύσσουν πραγματικά κοινά projects. Παράλληλα, θα με ενδιέφερε αυτός ο χώρος να είναι ανοιχτός και προς το κοινό, δίνοντας τη δυνατότητα σε ανθρώπους να έρχονται σε επαφή με την τέχνη και να μαθαίνουν τεχνικές.
Είναι κάτι που αρχίζει σταδιακά να εμφανίζεται και στην πόλη και θεωρώ ότι είναι πολύ σημαντικό να δημιουργούνται τέτοιοι χώροι, γιατί φέρνουν την τέχνη πιο κοντά στην καθημερινότητα. Για μένα, ένας τέτοιος χώρος δεν είναι μόνο ένα σημείο έκθεσης, αλλά ένας ζωντανός πυρήνας δημιουργίας, ανταλλαγής και εξέλιξης. Είναι επίσης κάτι που βρίσκεται στα άμεσα σχέδιά μου και που θα ήθελα να εξελίξω ουσιαστικά τα επόμενα χρόνια.
Tι άλλο υπάρχει στις αναζητήσεις σου;
Αυτή την περίοδο με ενδιαφέρει η ενασχόλησή μου με τα νήματα, τα υφάσματα και τα χρώματα, και γενικότερα με πρακτικές που σχετίζονται με την υφαντική. Με απασχολεί η ιδέα του κολάζ, η συνύπαρξη και η διαπλοκή διαφορετικών υλικών, όπως νήματα, υφάσματα και εικόνες, που μπλέκονται μεταξύ τους και δημιουργούν νέες αφηγήσεις. Είναι μια πιο χειροποίητη και υλική προσέγγιση που μου ανοίγει έναν διαφορετικό τρόπο σκέψης μέσα στη δημιουργία.
Παράλληλα, προσπαθώ να γνωρίσω και μέσα στην πόλη δημιουργούς που ασχολούνται με αυτές τις πρακτικές, ώστε να έρθω πιο κοντά σε αυτό το πεδίο και να εντρυφήσω περισσότερο. Με ενδιαφέρει να διευρύνω τον τρόπο με τον οποίο συνδέομαι με το περιβάλλον γύρω μου, όχι μόνο μέσα από την εικόνα, αλλά και μέσα από την εμπειρία και την άμεση επαφή.
Το καλύτερο βιβλίο που διάβασες τελευταία
Ένα βιβλίο που με απασχόλησε πρόσφατα είναι «Η εικόνα και το βλέμμα» του John Berger. Με έκανε να ξανασκεφτώ τον τρόπο που βλέπουμε τις εικόνες και πώς αυτές διαμορφώνουν την αντίληψή μας, όχι μόνο αισθητικά αλλά και σε σχέση με το πλαίσιο μέσα στο οποίο τις αντιλαμβανόμαστε. Με ενδιέφερε ιδιαίτερα το πώς συνδέει την εικόνα με την εμπειρία και την καθημερινότητα, κάτι που επηρεάζει άμεσα και τον τρόπο που προσεγγίζω το έργο μου. Είναι ένα βιβλίο που, παρότι έχει γραφτεί χρόνια πριν, παραμένει πολύ επίκαιρο στον τρόπο που μας κάνει να βλέπουμε πιο συνειδητά.
Ο artist που αγαπάς και θέλεις να αποκτήσεις έργο του
Ένας καλλιτέχνης που ξεχωρίζω είναι ο Cy Twombly. Με ενδιαφέρει ιδιαίτερα ο τρόπος με τον οποίο δουλεύει με τη ροή της γραφής, το ίχνος και τη μνήμη, δημιουργώντας έργα που κινούνται ανάμεσα στη ζωγραφική και την εμπειρία. Υπάρχει μια αμεσότητα στη δουλειά του, σαν μια μορφή καταγραφής, αλλά ταυτόχρονα και μια βαθιά εσωτερικότητα που αφήνει χώρο για ερμηνεία.
Η ελευθερία με την οποία προσεγγίζει το υλικό και η αίσθηση ότι το έργο παραμένει ανοιχτό και ζωντανό είναι κάτι που με επηρεάζει πολύ. Θα ήθελα να έχω ένα έργο του, γιατί νιώθω ότι κουβαλάει μια ιδιαίτερη ένταση αλλά και μια ηρεμία ταυτόχρονα μια ισορροπία ανάμεσα στο αυθόρμητο και το συνειδητό.
Τρία μέρη που αγαπάς να επιστρέφεις και γιατί
Η Ρώμη είναι σίγουρα ένα από αυτά. Είναι η πόλη όπου, στο πρώτο μου ταξίδι στα 18, συνειδητοποίησα ότι θέλω να ασχοληθώ με τις τέχνες. Μέχρι τότε υπήρχε ως αίσθηση, αλλά εκεί πήρε μορφή. Είναι μια πόλη που τη βιώνεις σαν ένα ανοιχτό μουσείο, περπατάς και η τέχνη υπάρχει παντού, μέσα στην καθημερινότητα, στην αρχιτεκτονική, στις εικόνες. Αυτό με επηρέασε βαθιά και είναι ένας λόγος που την αγαπάω τόσο πολύ.
Από την Ελλάδα, θα έλεγα την Τήνο. Είναι ένα νησί που συνδυάζει έντονα το καλλιτεχνικό στοιχείο με το τοπίο και την παράδοση. Κάθε φορά που πηγαίνω νιώθω ότι με εμπνέει διαφορετικά, είτε μέσα από τους χώρους είτε μέσα από την ενέργεια που έχει ως τόπος.
Τέλος, η Καστοριά και συγκεκριμένα το σπίτι της γιαγιάς μου. Είναι ένα μέρος που συνδέεται με πολύ προσωπικές μνήμες και έχει λειτουργήσει πολλές φορές ως αφετηρία για σκέψη και δημιουργία. Κάθε φορά που επιστρέφω, νιώθω ότι αυτό το κομμάτι μεγαλώνει μέσα μου και είναι ένα είδος καταφυγίου, αλλά και ένας χώρος που με επανασυνδέει με τον εαυτό μου.
Είναι η Τέχνη και η δημιουργία γενικότερα ένας δρόμος για να γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι;
Ναι, πιστεύω ότι η τέχνη μπορεί να λειτουργήσει ως ένας ουσιαστικός δρόμος αυτογνωσίας και κατανόησης. Μέσα από τη δημιουργία έρχεσαι πιο κοντά σε αυτό που νιώθεις, αλλά και σε όσα δεν μπορείς εύκολα να εκφράσεις με λόγια. Είναι μια διαδικασία που σε φέρνει αντιμέτωπο με τον εαυτό σου, με τις αδυναμίες και τις αντιφάσεις σου, αλλά και με την ανάγκη να δεις τον κόσμο με μεγαλύτερη ευαισθησία.
Παράλληλα, η τέχνη δημιουργεί χώρο για σύνδεση, σε βοηθά να κατανοήσεις τον άλλον, να δεις διαφορετικές οπτικές και να αναπτύξεις ενσυναίσθηση. Δεν πιστεύω ότι από μόνη της “σε κάνει καλύτερο άνθρωπο”, αλλά σίγουρα σου δίνει τα εργαλεία για να εξελιχθείς, αν επιλέξεις να τα χρησιμοποιήσεις.
Το μουσείο και το έργο που σου έκλεψε την καρδιά
Μια έκθεση που με επηρέασε πολύ ήταν η “Hysteria” των Cooper & Gorfer στο Fotografiska Berlin (Ιούνιος – Οκτώβριος 2025), την οποία επισκέφθηκα σε ένα ταξίδι στο Βερολίνο. Πρόκειται για μια φωτογραφική σειρά όπου οι καλλιτέχνες δημιουργούν πορτρέτα που ξεκινούν από πραγματικές φωτογραφίες, αλλά στη συνέχεια επεμβαίνουν πάνω τους ζωγραφικά και ψηφιακά, προσθέτοντας στρώσεις, σύμβολα και αφηγηματικά στοιχεία. Οι μορφές μοιάζουν να βρίσκονται ανάμεσα στο πραγματικό και το φαντασιακό, κουβαλώντας μια έντονη συναισθηματική και σχεδόν θεατρική παρουσία.
Αυτό που με συγκίνησε ιδιαίτερα είναι ο τρόπος που η εικόνα λειτουργεί σαν αφήγηση δεν είναι απλώς ένα πορτρέτο, αλλά ένα σύνολο από ιστορίες, μνήμες και ταυτότητες που ξεδιπλώνονται μέσα από τα επίπεδα της εικόνας. Είναι μια δουλειά που σε καλεί να σταθείς και να την “διαβάσεις” σταδιακά.
Ποια είναι η αληθινή ευτυχία για σένα
Για μένα, η αληθινή ευτυχία είναι να μπορώ να είμαι ήσυχη μέσα μου. Να μην πιέζομαι να είμαι κάτι άλλο, να μην κυνηγάω συνέχεια κάτι επόμενο. Είναι εκείνες οι στιγμές που σταματάει λίγο ο θόρυβος και νιώθω ότι αυτό που ζω, αυτό που κάνω, μου αρκεί. Έχει να κάνει πολύ και με τους ανθρώπους γύρω μου, να βρίσκομαι δίπλα σε ανθρώπους που με καταλαβαίνουν, που με στηρίζουν χωρίς να το επιβάλλουν, που με επηρεάζουν με έναν ήσυχο τρόπο. Δεν το σκέφτομαι πάντα συνειδητά, αλλά είναι κάτι που το νιώθω. Δεν τη βλέπω ως κάτι μεγάλο ή μόνιμο. Είναι μικρές στιγμές που έρχονται και φεύγουν όταν δημιουργώ, όταν παρατηρώ, όταν απλώς είμαι παρούσα. Για μένα, αυτό είναι αρκετό.
Δώσε μας τον δικό σου ορισμό για την ομορφιά
Για μένα, η ομορφιά δεν είναι κάτι τέλειο ή συμμετρικό. Βρίσκεται σε αυτό που είναι αληθινό, ακόμα κι αν είναι ατελές ή φθαρμένο. Με συγκινεί περισσότερο αυτό που έχει ίχνη, που κουβαλάει χρόνο, που δεν προσπαθεί να κρυφτεί. Υπάρχει μια ειλικρίνεια εκεί, που με ενδιαφέρει πολύ περισσότερο από μια “σωστή” εικόνα. Η ομορφιά είναι κάτι που σε κάνει να σταματάς, όχι απαραίτητα γιατί είναι εντυπωσιακό, αλλά γιατί έχει μια ένταση ή μια ηρεμία που σε αγγίζει χωρίς εξήγηση. Είναι κάτι που δεν επιβάλλεται, αλλά αποκαλύπτεται μέσα από την παρατήρηση και τον χρόνο. Συχνά τη βρίσκω σε πράγματα που οι περισσότεροι προσπερνούν, σε επιφάνειες, σε μικρές αλλαγές, σε καταστάσεις που δεν έχουν “ολοκληρωθεί”. Για μένα, η ομορφιά βρίσκεται περισσότερο στη διαδικασία και στη στιγμή, παρά στο αποτέλεσμα.
Τι θεωρείς αυθεντικό στις μέρες μας;
Για μένα, αυθεντικό είναι αυτό που δεν προσπαθεί να είναι κάτι άλλο. Σε μια εποχή που όλα φιλτράρονται, επιλέγονται και προβάλλονται με συγκεκριμένο τρόπο, αυτό που ξεχωρίζει είναι ό,τι παραμένει ειλικρινές, ακόμη κι αν είναι ατελές ή εκτεθειμένο. Η αυθεντικότητα έχει να κάνει με το να είσαι συνεπής απέναντι σε αυτό που είσαι και σε αυτό που σε απασχολεί, χωρίς να προσαρμόζεσαι διαρκώς σε αυτό που “πρέπει” να δείξεις. Δεν είναι κάτι που δηλώνεται, αλλά κάτι που φαίνεται μέσα από τη στάση, τη διάρκεια και τον τρόπο που εξελίσσεται μέσα στον χρόνο. Για μένα, το αυθεντικό δεν είναι απαραίτητα το πρωτότυπο ή το εντυπωσιακό. Είναι αυτό που έχει βάθος, που δεν φοβάται να είναι απλό και που δεν χρειάζεται να αποδείξει κάτι.
