Αρχικά μίλησε μας για τα highlights της διαδρομής σου, ποια είναι τα σημαντικά σου βήματα που σε έφεραν εδώ που βρίσκεσαι σήμερα.
Δεν βλέπω τη διαδρομή μου ως αλληλουχία «σταθμών», αλλά ως μια επιμονή πάνω σε κάτι που δεν καταλάβαινα πλήρως από την αρχή. Η είσοδος στην ΑΣΚΤ, με δάσκαλο τον Τάσο Ρήγα που με έμαθε σχέδιο,μετά από επαναλαμβανόμενες προσπάθειες ήταν ένα πρώτο όριο που έπρεπε να διασχίσω. Η μαθητεία μου δίπλα στον Μπότσογλου, τον Χαρβαλιά και τον Κανιάρη με έφερε αντιμέτωπο με την ευθύνη του έργου. Στη συνέχεια, οι περίοδοι σιωπής —εκεί που δεν παρήγαγα σχεδόν τίποτα ορατό— υπήρξαν εξίσου καθοριστικές με τις εκθέσεις. Η συνεργασία μου, επίσης, με την γκαλερί Ελευθερία Τσέλιου, και τον επιμελητή Χριστόφορο Μαρίνο. Τα τελευταία χρόνια, η μετατόπιση προς το ελάχιστο, προς το σχεδόν άυλο, είναι ίσως το πιο ουσιαστικό βήμα.
Έχοντας μαθητεύσει κοντά στο Βλάση Κανιάρη και ζήσει σε εποχές που η Τέχνη προκαλούσε ένταση, έκανε κοινωνικό σχολιασμό και αντίσταση τι έχεις να θυμάσαι από εκείνη την εποχή.
Ο Κανιάρης δεν μιλούσε ποτέ για αυτά που έζησε. Αυτό που ξέρω είναι ότι σε κάθε έργο του υπήρχε προσωπική εμπλοκή.
Αυτό που κρατώ είναι η στάση του: ότι το έργο δεν μπορεί να είναι ουδέτερο. Η ένταση εκείνης της εποχής δεν ήταν μόνο πολιτική· ήταν υπαρξιακή. Και αυτό είναι κάτι που με ακολουθεί, ακόμη κι όταν το έργο μοιάζει ήσυχο.
Σε αντίθεση, σήμερα στην έκθεσή σου στη gallery της Ελευθερίας Τσέλιου έχει στόχο να ηρεμεί την ψυχή και να την ησυχάζει. Μίλησέ μας για αυτή.
Αντιθέτως η έκθεση αυτή έχει ως προϋπόθεση την ανησυχία.
Δεν με ενδιαφέρει η παρηγοριά ως καταστολή. Με ενδιαφέρει μια ησυχία που είναι ενεργή, που σε φέρνει σε μεγαλύτερη εγρήγορση. Τα έργα λειτουργούν σε ένα οριακό πεδίο: σχεδόν εξαφανίζονται, και ακριβώς γι’ αυτό απαιτούν από τον θεατή να επιμείνει. Η «ηρεμία» εδώ είναι μια μορφή έντασης που έχει μετακινηθεί από το προφανές στο ανεπαίσθητο, από την επιφάνεια στο βάθος.
Πως το αιχμηρό και το τραχύ καταλήγει σε κάτι τόσο τρυφερό και φίνο όσο τα σχεδόν διάφανα λουλούδια της νέας σου έκθεσης.
Το τρυφερό και το φίνο είναι επίσης αιχμηρό και τραχύ. Στην ζωγραφική αυτή υπάρχει μια ευθραυστότητα , αλλά ταυτόχρονα κουβαλά μια ένταση που δεν είναι διακοσμητική. Είναι σαν να ακουμπάς κάτι που μπορεί να σε κόψει, χωρίς να το αντιλαμβάνεσαι αμέσως.
Ποια είναι τα υλικά με τα οποία αγαπάς να πειραματίζεσαι και πως κατέληξες σ’ αυτά.
Τα υλικά είναι φορείς . Το χαρτί, το μάρμαρο — όλα λειτουργούν ως επιφάνειες οι οποίες φέρουν την δική τους ιστορία. Είτε μνήμης, είτε αίσθησης. Με ενδιαφέρει τι αφήνει ένα υλικό πίσω του, όχι μόνο τι δείχνει, γιατί εκεί αποκαλύπτεται κάτι πιο αληθινό.
Τι σου έχει προσφέρει η ωριμότητα σε σχέση με το έργο σου.
Μια μορφή αφαίρεσης που δεν είναι αισθητική, αλλά υπαρξιακή. Αφαιρώ ό,τι δεν είναι απολύτως αναγκαίο. Και κυρίως, μια μεγαλύτερη αντοχή στη σιωπή — να αφήνω το έργο να υπάρχει χωρίς να το εξηγώ.
Ποια θεωρείς τα σημαντικότερα επιτεύγματά σου
Δεν σκέφτομαι με όρους επιτευγμάτων. Αν υπάρχει κάτι, είναι ότι δεν εγκατέλειψα μια εσωτερική γραμμή, ακόμη κι όταν δεν είχε εξωτερική επιβεβαίωση. Και ότι κατάφερα να φτάσω σε ένα σημείο όπου το έργο μπορεί να σταθεί με ελάχιστα μέσα.
Τι ακολουθεί στα άμεσα σχέδιά σου
Μια περαιτέρω εμβάθυνση σε αυτή την κατεύθυνση του οριακού και του ελάχιστου.
Η φιλοσοφία σου σε σχέση με το πως αντιμετωπίζεις την Τέχνη πως εξελίχθηκε με τον χρόνο και τι θεωρείς πως αποκτά ιδιαίτερη αξία σήμερα.
Από μια ανάγκη έκφρασης πέρασα σε μια ανάγκη κατανόησης της σχέσης μου με τον κόσμο. Σήμερα, αυτό που έχει αξία είναι η ακρίβεια. Να κάνεις λιγότερα, αλλά να είναι αναγκαία. Σε έναν κόσμο υπερπαραγωγής εικόνων, η ευθύνη του να παράγεις μια ακόμη εικόνα είναι πολύ μεγαλύτερη.
Είναι η Τέχνη και η δημιουργία γενικότερα ένας δρόμος για να γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι;
Δεν θα το έθετα ηθικά. Η τέχνη δεν σε κάνει απαραίτητα «καλύτερο». Μπορεί όμως να σε φέρει πιο κοντά σε κάτι αληθινό — και αυτό είναι συχνά πιο δύσκολο από το να είσαι απλώς «καλός».
Τι αγαπάς και τι όχι στον χώρο που κινείσαι
Αγαπώ τις στιγμές ειλικρίνειας. Τις συναντήσεις που δεν έχουν σκοπιμότητα. Αυτό που με απομακρύνει είναι η επιφανειακή ταχύτητα και η ανάγκη διαρκούς ορατότητας.
Ένα dream project
Ένα έργο , που να απαιτεί από τον θεατή χρόνο και σιωπή για να υπάρξει.
Τρία μέρη που αγαπάς να επιστρέφεις και γιατί.
Η αγκαλιά της Βασιλικής και των παιδιών μου. Η μουσική ,τα βιβλία.Και το ίδιο το χαρτί πριν ξεκινήσει το έργο.
Το μουσείο και το έργο που σου έκλεψε την καρδιά
Θα έλεγα ο Ηνίοχος των Δελφών ή το ανατολικό αέτωμα από τον ναό του Διός στην αρχαία Ολυμπία με τον Απόλλωνα να δεσπόζει στο κέντρο. Στην πραγματικότητα όμως δεν είναι ένα συγκεκριμένο έργο. Είναι εκείνες οι στιγμές όπου ένα έργο σε κοιτάζει πίσω — και για λίγο αναστέλλεται ο χρόνος.
Δώσε μας τον δικό σου ορισμό για την ομορφιά
Η ομορφιά είναι αυτό που δεν εξαντλείται στο βλέμμα. Κάτι που παραμένει, ακόμη κι όταν απομακρυνθείς.
Τι θεωρείς αυθεντικό στις μέρες μας
Αυτό που δεν προσπαθεί να αποδείξει ότι είναι αυθεντικό. Αυτό που προκύπτει από ανάγκη και όχι από στρατηγική.
Eleftheria Tseliou Gallery
Διάρκεια έκθεσης: Έως 18 Απριλίου 2026
