Ο εικαστικός Nikos Iosif συνθέτει υλικά που μεταφέρουν μνήμες και συναισθήματα και τα επαναχρησιμοποιεί σε κάτι εντυπωσιακά νέο με συναρπαστικό αφήγημα

Μιλήσε μας για την πορεία σου, πώς ξεκίνησαν όλα, ποιο ήταν το σημείο εκκίνησης και πώς εξελίχθηκε η διαδρομή σου…

Η ενασχόληση μου με την τέχνη ξεκίνησε από μια προσωπική ανάγκη να δώσω μορφή σε συναισθήματα και εμπειρίες που δεν μπορούσαν να εκφραστούν με λόγια. Μετά από δύο δύσκολους χωρισμούς, βρέθηκα με μια στοίβα από υφάσματα που είχαν συναισθηματική αξία. Αντί να τα αποχωριστώ, άρχισα να τα επεξεργάζομαι, να τα κόβω και να τα ράβω, δημιουργώντας έργα που αφηγούνταν ιστορίες μνήμης και συναισθημάτων.

Αυτή η διαδικασία με οδήγησε σε μια βαθύτερη σχέση με το ύφασμα ως μέσο έκφρασης. Κάθε κομμάτι υφάσματος κουβαλάει τη δική του ιστορία, τη δική του υφή και παλμό. Μέσα από τα έργα μου, προσπαθώ να αναδείξω αυτές τις ιστορίες, να δώσω νέα ζωή σε υλικά που κάποτε ήταν μέρος της καθημερινότητας κάποιου.

Η συμμετοχή μου στη Μπιενάλε Υφασμάτινης Τέχνης Contextile 2024 στην Πορτογαλία ήταν ένα σημαντικό ορόσημο στην πορεία μου. Από 1.300 αιτήσεις, επιλέχθηκα ανάμεσα στους 50 καλλιτέχνες που παρουσίασαν τα έργα τους.

Μια ακόμα ξεχωριστή στιγμή για μένα ήταν η επιλογή του έργου “Girl with a Rooster” για το εξώφυλλο του περιοδικού “Greece Is”, μια τιμητική αναγνώριση που μου έδωσε ώθηση να συνεχίσω να δουλεύω με συνέπεια, χωρίς να χάνω
την προσωπική μου ματιά..

Mια ακόμη ιδιαίτερη στιγμή στην πορεία μου είναι η επιλογή του έργου
μου “Woven Echoes” για τη Larnaka Biennale 2025, με θέμα Along Lines and Traces. Η συμμετοχή αυτή αποτελεί για μένα μια επιβεβαίωση ότι η γλώσσα του υφάσματος μπορεί να αγγίξει ευρύτερα κοινά και να επικοινωνήσει
μέσα σε διεθνή καλλιτεχνικά περιβάλλοντα.

Τι πιστεύεις πως είναι αυτό που κάνει τη δουλειά σου να ξεχωρίζει; Ποια είναι η προσέγγιση σου;

Πιστεύω πως αυτό που ξεχωρίζει στη δουλειά μου είναι η αίσθηση οικειότητας και ταυτόχρονα μυστηρίου. Χρησιμοποιώ το ύφασμα, ένα υλικό συνδεδεμένο με το σώμα, την καθημερινότητα και το σπίτι, για να αφηγηθώ ιστορίες που έχουν βάθος και εσωτερικότητα.

Η προσέγγιση μου είναι άκρως προσωπική αλλά ανοιχτή στον θεατή. Δεν επιβάλλω αφήγηση, απλώς δημιουργώ μια σιωπηλή συνθήκη, έναν χώρο στον οποίο ο θεατής μπορεί να δει, να νιώσει και να αναρωτηθεί. Τα μάτια ειδικά , από την σειρά έργων μου Silent watching eyes , λειτουργούν σαν καθρέφτες. Δεν είναι ξεκάθαρο αν εσύ κοιτάς εκείνα ή αν σε κοιτούν εκείνα. Κι αυτή η αμφισημία δημιουργεί έναν χώρο σιωπηλού διαλόγου, σχεδόν υπαρξιακού.Η διαδικασία της δημιουργίας είναι για μένα μια μορφή ψυχοθεραπείας. Μέσα από την επεξεργασία του υφάσματος, επεξεργάζομαι και τα δικά μου συναισθήματα και βιώματα. Κάθε ψαλιδιά , κάθε κομμάτι υφάσματος, φέρει μια ιστορία, μια ανάμνηση, μια συναισθηματική φόρτιση.

Επιπλέον, η επιλογή του υφάσματος ως κύριου μέσου έκφρασης δεν είναι τυχαία. Το ύφασμα είναι ένα υλικό που συνδέεται με την καθημερινή ζωή, με την οικογένεια, με την παράδοση. Μέσα από τη χρήση του, προσπαθώ να γεφυρώσω το παρελθόν με το παρόν, το προσωπικό με το συλλογικό.

Τέλος, πιστεύω ότι η δύναμη της τέχνης μου έγκειται στην ικανότητα της να προκαλεί συναισθήματα και σκέψεις χωρίς να χρησιμοποιεί λέξεις. Μέσα από τη σιωπή των έργων μου, ο θεατής καλείται να ακούσει τη δική του εσωτερική φωνή και να συνδεθεί με τις δικές του εμπειρίες και συναισθήματα.

Δημιουργείς αντικείμενα τέχνης χρησιμοποιώντας διαφορετικά υλικά σε μία σύνθεση που συνδυάζει διαφορετικές υφές και εντυπωσιακές αλλοπρόσαλλες συνδέσεις σε ένα εκπληκτικά άρτιο αποτέλεσμα. Πως ξεκίνησε σαν ιδέα όλο αυτό και πως εξελίχθηκε

Η χρήση διαφορετικών υλικών, υφών και «αλλοπρόσαλλων» συνδέσεων προέκυψε σχεδόν φυσικά, από την ανάγκη μου να εκφράσω εσωτερικές αντιθέσεις και μνήμες που δεν είναι ποτέ ενιαίες ή «καθαρές». Ξεκίνησε αυθόρμητα, όταν άρχισα να δουλεύω με προσωπικά υφάσματα φορτισμένα με ιστορίες· τότε αντιλήφθηκα ότι το κάθε κομμάτι υφάσματος κουβαλούσε τη δική του ενέργεια. Δεν μπορούσα να τα αντιμετωπίσω ως ουδέτερα υλικά. Ήθελαν να «μιλήσουν».

Η ιδέα της σύνθεσης μέσα από ετερόκλητα στοιχεία έχει να κάνει με το πώς βλέπω την ανθρώπινη εμπειρία: ως μια συρραφή από μνήμες, αντιθέσεις, τραύματα, επιθυμίες. Ποτέ κάτι ενιαίο, πάντα κάτι ανοιχτό. Έτσι άρχισα να συνδέω ανόμοια μεταξύ τους υφάσματα, σκληρές και μαλακές υφές, κεντήματα δίπλα σε ωμές ραφές, παλιά υλικά με κάτι φρέσκο, οικείο με ανοίκειο.

Η εξέλιξη ήρθε μέσα από την εμπιστοσύνη στη διαδικασία. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, άρχισα να αντιλαμβάνομαι ότι έχω μια φυσική ικανότητα να διακρίνω δυναμικές εκεί όπου άλλοι βλέπουν απόβλητα και να τις μετατρέπω σε κάτι καινούργιο.Η δημιουργική πράξη έγινε σταδιακά μια προσωπική ιεροτελεστία. Αφήνω το ίδιο το υλικό να μου μιλήσει. Η σχέση μου με το ύφασμα είναι σχεδόν σαν να διαλογίζομαι . Το παρατηρώ, το ακούω, το σέβομαι.Αυτό, νομίζω, είναι το ταλέντο μου: όχι η τεχνική τελειότητα, αλλά η ικανότητα να διαβάζω το υλικό, να νιώθω την ενέργεια του και να του δίνω μια καινούρια φωνή πάντα με ειλικρίνεια, χωρίς να κρύβω τα “ραγίσματα”.

Πως επιλέγεις τα υλικά σου και πως αυτά συνδέονται με άλλα αντικείμενα για να λειτουργήσουν ως μέρος ενός νέου συνόλου;

Επιλέγω υλικά που κουβαλούν μνήμη: υφάσματα φθαρμένα, ραμμένα, ξεχασμένα, αντικείμενα δηλαδή που έχουν ζήσει. Η υφή και η χρωματική παλέτα είναι καθοριστικά στην επιλογή, λειτουργούν σχεδόν ενστικτωδώς, σαν οδηγός. Ʃτη σειρά με τα ψάρια και τα θαλασσινά, τα κεραμικά πιάτα λειτουργούν σαν βάση, σαν μικρές σκηνές – δεν «σερβίρω» φαγητό, αλλά μνήμη, χιούμορ, κάτι παράδοξο. Ο συνδυασμός του οικείου με το παράδοξο δημιουργεί νέες αφηγήσεις, γνώριμη εικόνα αλλά όχι και τόσο όταν είναι από ύφασμα..

Τι μέρος της ζωής σου καταλαμβάνει η τέχνη σου και πως ακροβατεί μεταξύ τέχνης και design

Η τέχνη είναι η ζωή μου. Αν μπορούσα, θα ζούσα μέσα στο εργαστήριο – είναι ο χώρος όπου νιώθω ο πιο αυθεντικός εαυτός μου. Δεν υπάρχει σαφής διαχωρισμός ανάμεσα στη δημιουργία και την καθημερινότητά μου· όλα είναι συγχρονισμένα με έναν φυσικό τρόπο. Το έργο μου προκύπτει μέσα από τον ρυθμό της ζωής μου, σχεδόν σαν να είναι συνέχεια του σώματος μου. Δεν το σκέφτομαι ως «δουλειά» – είναι απλώς ο τρόπος που υπάρχω.
Όσο για το πού συναντιούνται η τέχνη και το design, όντως ακροβατώ ανάμεσα στα δύο. Χρησιμοποιώ υλικά και μορφές που παραπέμπουν στο οικιακό, στο χρηστικό – όπως ένα κεραμικό πιάτο ή ένα ρούχο – όμως δεν με ενδιαφέρει η λειτουργικότητα. Με ενδιαφέρει η μνήμη, η υφή, το συναίσθημα. Μπορεί η αισθητική να δανείζεται στοιχεία από τον κόσμο του design, αλλά η πρόθεση είναι καθαρά καλλιτεχνική. Δεν θέλω να φτιάξω κάτι όμορφο, θέλω να φτιάξω κάτι αληθινό.

Όταν έρχεται η μαγική στιγμή που ένα έργο σου ολοκληρώνεται, τι νιώθεις και ποιο από όλα τα έργα σας είναι εκείνο που ξεχωρίζεις;

Η στιγμή που ολοκληρώνεται ένα έργο είναι για μένα δύσκολη αλλά και λυτρωτική. Δεν είναι ενθουσιασμός , είναι περισσότερο μια αίσθηση ησυχίας, σαν να έχει ειπωθεί κάτι που έπρεπε να ειπωθεί. Νιώθω ότι έκλεισε ένας κύκλος, ότι κατάφερα να αποτυπώσω ένα συναίσθημα, μια μνήμη ή μια αλήθεια που δεν μπορούσα να εκφράσω αλλιώς.

Αν έπρεπε να ξεχωρίσω έργα, σίγουρα θα ανέφερα το “Girl with a Rooster”, το οποίο επιλέχθηκε για το εξώφυλλο του περιοδικού Greece Is και κουβαλάει μέσα του κάτι ακατέργαστο αλλά έντονα συμβολικό. Ένα πορτρέτο γεμάτο υπαινιγμούς για την παιδική ηλικία, την ταυτότητα, το φύλο, την ελευθερία. Ξεχωρίζω όμως και το “Woven Echoes”, γιατί είναι ένα έργο συλλογικό όχι μόνο τεχνικά αλλά και ενεργειακά. Εμπνέεται από μια φωτογραφία του Mike Rafail, η οποία βασίστηκε στην παράσταση The Iran Conference του Χρήστου Θεοδωρίδη, που με τη σειρά της ήταν εμπνευσμένη από το θεατρικό του Ivan Vyrypaev. Είναι ενα εργό που το υφαντό φόντο του ηρθε ως δώρο απο ενα ζευγάρι θαυμαστών της τέχνης μου και είναι το πρώτο έργο στο οποίο ξεκίνησα να εντάσω τα κομμάτια υφάσματος που κόβει η μητέρα μου .Το έργο αυτο κουβαλάει πολυ όμορφη ενέργεια .

Δημιουργήθηκε αποκλειστικά από ανακυκλωμένα υφάσματα, και η επιφάνεια του είναι γεμάτη σκιώδεις μορφές – σαν φαντάσματα. Ʃυμβολίζει ιστορίες μετακίνησης, προσφυγιάς, ταυτότητας. Όπως οι ζωές των μεταναστών, έτσι κι αυτό: είναι φτιαγμένο από κομμάτια, ραμμένα ξανά σε μια νέα αφήγηση. Και παρότι είναι βαθιά πολιτικό έργο, η βάση του είναι συναισθηματική – μιλά για την ανθεκτικότητα, τη μνήμη, τη συλλογική εμπειρία του ανήκειν και του μη- ανήκειν.

Η έννοια της βιωσιμότητας στην τέχνη Πες μας μια
ιστορία για ένα έργο που βασίστηκε σε κάτι υπάρχον και μεταλλάχθηκε

Η έννοια της βιωσιμότητας στην τέχνη για μένα δεν περιορίζεται στην επαναχρησιμοποίηση υλικών, αλλά αφορά και τη συναισθηματική βιωσιμότητα και το πώς ένα υλικό μπορεί να μεταφέρει μνήμη και να ενσωματωθεί σε κάτι νέο, χωρίς να χάνει το παρελθόν του. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το έργο “Girl with a Rooster”.

Η βάση του έργου είναι μια παλιά διακοσμητική μπάντα τοίχου από το σπίτι της γιαγιάς μου, της Πολυξένης. Ένα αντικείμενο που με ακολουθούσε χρόνια, φορτισμένο από εικόνες παιδικής ηλικίας, από μυρωδιές, από τη φωνή της.

Αντί να μείνει διπλωμένο σε κάποιο ντουλάπι, αποφάσισα να το μετατρέψω σε φόντο για ένα πορτρέτο που να ενσωματώνει τόσο την παράδοση όσο και μια πιο προσωπική, συμβολική αφήγηση. Η φιγούρα του κοριτσιού με τον κόκκορα έχει κάτι ιερό αλλά και απροσδιόριστο σαν να βρίσκεται ανάμεσα στο εικονοστάσι και στο ψυχογράφημα.

Αυτό το έργο είναι για μένα ένα παράδειγμα του πώς κάτι παλιό, φαινομενικά “διακοσμητικό”, μπορεί να αποκτήσει καινούργια δύναμη, χωρίς να αποποιηθεί την καταγωγή του. Η μνήμη δεν πετιέται αλλά ξαναράβεται.

Τι είναι η Ελλάδα για σένα και πως αποκρυπτογραφείται στο έργο σου

Η Ελλάδα για μένα είναι οι εικόνες και τα αντικείμενα που με μεγάλωσαν: τα σπίτια των γιαγιάδων μας, τα πιάτα στον τοίχο, τα υφάσματα, οι μυρωδιές, οι σιωπές. Δεν την προσεγγίζω ούτε τουριστικά ούτε πατριωτικά, την κουβαλάω γιατί είναι το περιβάλλον μέσα στο οποίο διαμορφώθηκα.

Ʃτο έργο μου αυτό φαίνεται κυρίως μέσα από τα υλικά: χρησιμοποιώ πράγματα που περιέχει η ελληνική καθημερινότητα, παλιά κεντήματα, κορνίζες, διακοσμητικά που όλοι κάπου έχουμε δει. Μου αρέσει να τα φέρνω στο σήμερα, να τους δίνω νέο ρόλο. Δεν θέλω να κάνω φολκλόρ· απλώς χρησιμοποιώ ό,τι έχει νόημα για μένα, γιατί προέρχεται από τη δική μου εμπειρία.

Ποια ήταν τα highlights στην πορεία σου και ποιες είναι οι νέες προκλήσεις για σένα

Ʃτην πορεία μου υπήρξαν στιγμές που λειτούργησαν σαν επιβεβαίωση αλλά και σαν σταθμοί εσωτερικής εξέλιξης. Από τα πρώτα έργα που γεννήθηκαν σχεδόν αυθόρμητα μέσα στο εργαστήριο, μέχρι τη συμμετοχή μου στην Contextile Biennale στην Πορτογαλία, όπου ένιωσα ότι η δουλειά μου μπορεί να σταθεί και να συνομιλήσει σε διεθνές επίπεδο. Ήμουν ένας από τους ελάχιστους καλλιτέχνες που επιλέχθηκαν να παρουσιάσουν δύο έργα, κάτι που το βίωσα σαν αναγνώριση της συνέπειας και της αλήθειας που κουβαλά η πρακτική μου.

Η αναγνώριση στην Ελλάδα ήρθε αργά και με δυσκολία, κυρίως μέσα από ανθρώπους που είδαν τη δουλειά μου στις εκθέσεις και ένιωσαν ότι τους αφορά. Αυτό το είδος επικοινωνίας —άμεσο, αληθινό, εκτός συστήματος— ήταν τελικά το πιο ουσιαστικό.Ένα άλλο highlight ήταν η επιλογή του έργου μου “Girl with a Rooster” για το εξώφυλλο του περιοδικού Greece Is. Μια συγκινητική στιγμή, γιατί αυτό το έργο βασίζεται σε ένα παλιό ύφασμα από το σπίτι της γιαγιάς μου. Κουβαλά μέσα του οικογενειακή μνήμη και προσωπική ιστορία, και η αναγνώρισή του μου έδωσε δύναμη να συνεχίσω με πίστη στον εαυτό μου.

Φυσικά, ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου έχει και το έργο “Woven Echoes”, που παρουσιάστηκε στη Larnaca Biennale 2025 και κέρδισε το Finalist Award. Είναι ένα έργο συλλογικό, εμπνευσμένο από το θέατρο, τη φωτογραφία, τη μετακίνηση, την ανθρώπινη ανθεκτικότητα. Εκεί συνδέονται μνήμη, πολιτισμός και βιωμένη εμπειρία.

Μια ακόμη ξεχωριστή δράση που συμμετείχα ήταν η Λιακάδα, στο MOMus Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, η οποία ένωσε ανερχόμενους καλλιτέχνες της πόλης σε μια βραδιά γεμάτη διαλόγους για το μέλλον της πόλης καλλιτεχνικά και έδωσε μια καινούρια αίγλη στους κήπους του μουσείου.

Όσο για τις νέες προκλήσεις; Με ενδιαφέρει να συνεχίσω να δουλεύω σε βάθος, να εμβαθύνω στις έννοιες της μνήμης, της επανασύνδεσης και της σιωπηλής φροντίδας. Θα ήθελα επίσης να πειραματιστώ με την παρουσία της δουλειάς μου σε δημόσιους χώρους, και να δημιουργήσω έργα που να προκαλούν συναισθηματική εγγύτητα ακόμα και έξω από τις αίθουσες τέχνης.
Η μεγαλύτερη πρόκληση όμως, είναι να παραμείνω ειλικρινής με τον εαυτό μου, με τα υλικά και με την ιστορία που θέλω να αφηγηθώ.

Ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σου και ποιο είναι το dream project που θα ήθελες να πραγματοποιήσεις;

Αυτή την περίοδο με απασχολούν νέοι πειραματισμοί με το ύφασμα ως γλυπτικό μέσο. Ήδη δουλεύω σε κάποια έργα που ξεφεύγουν από τη δισδιάστατη επιφάνεια και αρχίζουν να αποκτούν όγκο, μορφή και κίνηση στον χώρο. Με ενδιαφέρει να δω μέχρι πού μπορώ να φτάσω αυτό το υλικό, τόσο σε τεχνικό όσο και σε νοηματικό επίπεδο. Πώς μπορεί το ύφασμα —που συνήθως το αντιλαμβανόμαστε ως κάτι “μαλακό” ή “οικείο”— να αποκτήσει παρουσία, βάρος και να σταθεί σαν σώμα μέσα στον χώρο.

Το όνειρο μου είναι να δημιουργήσω μια μεγάλη εικαστική εγκατάσταση εξ ολοκλήρου από ύφασμα, έναν περιβάλλοντα χώρο στον οποίο ο θεατής θα μπορεί να κινείται, να χάνεται, να ακουμπά και να συνδέεται σωματικά με το έργο. Να γίνει μέρος του. Να νιώσει την τέχνη όχι ως κάτι “έξω” από τον εαυτό του, αλλά σαν εμπειρία που τον περιλαμβάνει. Ένα έργο που θα σε περιβάλλει, θα σε αγκαλιάζει και ίσως, χωρίς να το φωνάζει, να σε μεταμορφώνει. Δεν θέλω να δημιουργώ έργα για να τα κοιτάς απλώς. Θέλω να μπαίνεις μέσα τους.

Έχεις σχεδιάσει ποτέ κάτι άλλο, κάτι χρηστικό ίσως;

Ναι, δημιουργήσαμε με τον σύντροφο μου Ανέστη Κωνσταντίνου ένα e-shop, Yfeos by Nikos Iosif, το οποίο περιλαμβάνει χρηστικά και διακοσμητικά αντικείμενα εμπνευσμένα από τα έργα μου.
Είναι ένας τρόπος να μεταφερθεί η αισθητική και η φιλοσοφία της δουλειάς μου στην καθημερινότητα, με προσβάσιμες και λειτουργικές μορφές.
Ήδη έχει δημιουργήσει συνεργασίες ανά την Ελλάδα, και μάλιστα επιλεγμένα προϊόντα όπως το Coloring book Roots, το οποίο βασίζεται στα έργα της πρώτης μου έκθεσης The Nemophilist, είναι διαθέσιμα στα πωλητήρια των MOMus στη Θεσσαλονίκη.

Περιέγραψε με τρεις λέξεις τον εαυτό σου

Επίμονος, αληθινός, παρατηρητικός.

Ο ορισμός της ομορφιάς για σένα

Ομορφιά για μένα δεν είναι η τελειότητα, είναι τα μικρά πράγματα που έχουν ψυχή. Είναι ένα φθαρμένο ύφασμα που έχει περάσει από χέρια, ένα παλιό αντικείμενο που κουβαλά μνήμη, μια ραφή που έχει κρατήσει. Είναι οι ατέλειες που λένε ιστορίες. Αλλά είναι και οι άνθρωποι , οι φίλοι μου, η καλημέρα, το φλερτ, η καλή κουβέντα που δεν περιμένεις και σε φτιάχνει.

Ʃτην εποχή της απόλυτης αποξένωσης και της τεχνολογικής υπερφόρτωσης, αυτά τα απλά, ανθρώπινα πράγματα έχουν ακόμα μεγαλύτερη αξία. Η ομορφιά για μένα είναι όταν νιώθεις ότι ανήκεις κάπου, όταν κάτι σε αγγίζει χωρίς να προσπαθεί. Και αυτό προσπαθώ να το κρατήσω και στη ζωή και στη δουλειά μου.

Η γειτονιά σου των 12 Αποστόλων στη Θεσσαλονίκη και τα αγαπημένα σου μέρη εκεί

Είμαι γέννημα-θρέμμα της γειτονιάς των 12 Αποστόλων και η σχέση μου με τον τόπο είναι βαθιά και συναισθηματική. Μεγάλωσα εδώ, να στην αυλή της εκκλησίας έπαιζα μικρός, και το σημερινό μου στούντιο κάποτε ήταν το καφενείο που πήγαιναν οι δικοί μου και όπου έτρωγα σουβλάκια παιδί. Ο κυρ Ʃτέφανος, με το ανθοπωλείο του, είναι κομμάτι αυτής της μνήμης.

Αυτή η γειτονιά πέρασε μια περίοδο παρακμής, αλλά τα τελευταία χρόνια ξαναβρίσκει τον παλμό της. Πηγαίνω συχνά στο Little Cup για καφέ, στο εστιατόριο Φοίνιξ , και νιώθω χαρά που βλέπω νέα μαγαζιά, νέους δημιουργικούς ανθρώπους να δίνουν πνοή στον τόπο. Η Μαρία, ο Μάικ, η Μένη , όλοι άνθρωποι με όραμα, που δεν ήρθαν απλώς να “ανοίξουν ένα μαγαζί”, αλλά να δημιουργήσουν πολιτισμό σε μια γειτονιά που κάποτε είχε χάσει τον χαρακτήρα της και θεωρούνταν «κομμένη»απο την υπόλοιπη πολη .
Η γειτονιά μου είναι για μένα τοπίο ζωής και έμπνευσης, με πρόσωπα, μνήμες και σχέσεις. Και νιώθω τυχερός που μπορώ να ζω και να δημιουργώ μέσα σε αυτή τη συνέχεια.

Author

Stavroula Kleidaria

Follow us

Ο εικαστικός Nikos Iosif συνθέτει υλικά που μεταφέρουν μνήμες και συναισθήματα και τα επαναχρησιμοποιεί σε κάτι εντυπωσιακά νέο με συναρπαστικό αφήγημα

Author