Ξεκίνησες από τη Θεσσαλονίκη για να κάνεις μια σειρά από σημαντικά βήματα και μια καριέρα γεμάτη φως. Ποια είναι η ιστορία της διαδρομής σου;
Αν παρατηρήσω τη ζωή μου στις 4 δεκαετίες της, θα είχε η καθεμία από ένα ξεχωριστό highlight, και θεωρώ ότι όλα διαμόρφωσαν τον άνθρωπο που είμαι τώρα. Την πρώτη δεκαετία την πέρασα στην Κινσάσα του Κονγκό, στην κεντρική Αφρική. Μια «άλλη» ζωή, ιδανικά και ανέμελα παιδικά χρόνια. Τη δεύτερη δεκαετία την πέρασα στη Θεσσαλονίκη και εκτός από τα σχολικά χρόνια, τα εκπαιδευτικά ταξίδια και το όνειρο να γίνω Αρχιτέκτονας, περιλάμβανε και τη φοίτηση στη Σχολή Καλών Τεχνών, στο Τμήμα Θεάτρου -όπου τελικά πέρασα- με εμένα να ανακαλύπτω έναν ολοκαίνουργιο κόσμο, αυτόν του θεάτρου, της Σκηνογραφίας και του Φωτισμού. Η τρίτη δεκαετία ξεκίνησε με τη σιγουριά μου να γίνω σχεδιάστρια φωτισμών και με τη δημιουργία της ομάδας φωτισμού beforelight η οποία ιδρύθηκε από μια «παρέα» συμφοιτητών με όραμα τον πειραματισμό με το φως (και ευτυχώς υπάρχει ακόμα). Η ενθουσιώδης αυτή δεκαετία εξελίχθηκε δημιουργικά μετά το πέρας των σπουδών όπου μετακόμισα στην Αθήνα και άρχισα να δουλεύω ανελλιπώς σε προσωπικά θεατρικά πρότζεκτ αλλά και σε φωτιστικές παρεμβάσεις με τους beforelight στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Η τέταρτη δεκαετία ξεκίνησε με μία προσπάθεια διαμονής στο πολυαγαπημένο μου Παρίσι, που με επανάφερε στην Αθήνα μάλλον για καλό σκοπό, αφού πια άρχισα να εμπλέκομαι σε πρότζεκτ που με ιντρίγκαραν καλλιτεχνικά, να ταξιδεύω πολύ μέσω της δουλειάς, να διευρύνω ακόμα περισσότερο τους καλλιτεχνικούς μου ορίζοντες, να ωριμάζω με υψηλών απαιτήσεων θεατρικές παραγωγές. Η πέμπτη δεκαετία μπήκε με φόρα και σημαντικές ευχάριστες ανατροπές: άρχισα να ανακαλύπτω τον αρχιτεκτονικό φωτισμό, ένα νέο πεδίο με ιδιαίτερο ενδιαφέρον στον τρόπο προσέγγισης του φωτός. Πια, έχω την πολυτέλεια να επιλέγω τους συνεργάτες μου και να κάνω δουλειές που με αφορούν. Τέλος, η αρχή αυτής της δεκαετίας μου έφερε ένα πολύ σπουδαίο δώρο: την εκλογή μου ως Επίκουρη Καθηγήτρια του τμήματος Θεάτρου στη Σχολή Καλών Τεχνών του Α.Π.Θ., της σχολής από όπου ξεκίνησα! Είναι μεγάλη χαρά και τιμή και είμαι πραγματικά ενθουσιασμένη με τα όσα έπονται.
Το φως έγινε η πηγή – πως γεννήθηκε η ιδέα να ασχοληθείς μ’ αυτό και πως διαμορφώθηκε με το πέρασμα του χρόνου
Η σχέση μου με το Φως ήταν ανέκαθεν ιδιαίτερη, όπως ανασύρω τις μνήμες μου. Από παιδί δηλαδή είχα μία περιέργεια, μου άρεσαν οι φυσικές σκιές, με ιντρίγκαρε το φως του Φεγγαριού, αγαπούσα τον ήλιο. Ως έφηβη και χάρη στην αγάπη μου για τη ζωγραφική έμαθα να παρατηρώ διάσημους πίνακες και να μελετάω το Φως των σπουδαίων ζωγράφων, το πως το διαχειρίζεται ο καθένας τους. Έπειτα, φοιτήτρια πια, ήρθα αντιμέτωπη με την πρόκληση του «χώρου», του τι σημαίνει φωτίζω στις τρεις διαστάσεις, απτά. Το σκηνικό είναι ένας τόπος τον οποίο καλείσαι να «ζωγραφίσεις» και να «χρωματίσεις». Και τι πιο ενδιαφέρον από το να μπορείς να γίνεις τόσο δημιουργικός μέσα από το επάγγελμά σου; Και τι πιο ωραίο από το να «κουμπώνουν» τα κομμάτια του παζλ και να ανακαλύπτεις, μέσα στα χρόνια, πως όλη αυτή η παρατήρηση που ανέκαθεν έκανες, γίνεται πια καμβάς για να υπηρετήσεις την Τέχνη σου; Ανακαλύπτω μέσα από τη δουλειά μου ότι κάνω ό,τι εκείνοι οι ζωγράφοι, υπό το πρίσμα όμως μιας δραματουργίας, ενός θεωρητικού υπόβαθρου που διατρέχει μία παράσταση και μία σκηνοθεσία κάθε φορά, την οποία εγώ μεταφράζω σε εικόνες και την αποτυπώνω πρακτικά κάνοντας τη δική μου ανάγνωση.
Ένα δύσκολο, ανταγωνιστικό και απαιτητικό για μια γυναίκα επάγγελμα, πως γίνεται παιχνιδάκι στα χέρια σου;
Είναι δύσκολο, ανταγωνιστικό και απαιτητικό για μια γυναίκα επάγγελμα ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ.
Δυστυχώς ζούμε σε μία χώρα που έχει δρόμο ακόμα να διανύσει σε σχέση με την ισότητα των φύλων και το σεβασμό της γυναίκας σε θέσεις υψηλότερης -ας πούμε- εξουσίας. Σε καμία περίπτωση δεν έγινε παιχνιδάκι στα χέρια μου, ακόμα παλεύω πολύ συχνά για το θάρρος της καλλιτεχνικής γνώμης μου, την επιμονή σε θέματα οργάνωσης, ασφάλειας, συνέπειας, το ομαδικό πνεύμα. Είναι σαφώς πιο δύσκολη η διαχείριση όταν είσαι πιο νέα σε ηλικία και εμπειρία, το θυμάμαι από τα πρώτα χρόνια που δούλευα και το παρατηρώ σήμερα στις νέες φωτίστριες, που προσπαθούν να «αποδείξουν» ότι ξέρουν τι θέλουν, λες και δεν υπάρχει περιθώριο λάθους ή πειραματισμού ΕΙΔΙΚΑ όταν είσαι νέος στο χώρο και μαθαίνεις. Δυστυχώς ο κόπος είναι διπλάσιος και τριπλάσιος όταν είσαι γυναίκα, και δεν το λέω με καμία δόση υπερβολής. Εγώ είμαι χαρούμενη και ευγνώμων γιατί πρώτον είχα την ευκαιρία να δουλέψω σε αρκετά θέατρα της Ευρώπης και να δω την «άλλη» αντιμετώπιση (πράγμα που βοηθάει πολύ στο τι διεκδικείς και πως διαχωρίζεις τη θέση σου σε προβληματικά περιβάλλοντα), και δεύτερον γιατί ίσως λόγω της μεθοδικότητάς μου, της τελειομανίας και του πείσματός μου προς όλο αυτό, νιώθω ότι με τα χρόνια έχω κερδίσει το σεβασμό της πλειοψηφίας των συνεργατών μου. Αλλά δεν ήταν παιχνιδάκι, ούτε είναι. Ακόμα παρατηρώ ότι πολύ πιο «χαλαροί» ως προς τις επαγγελματικές υποχρεώσεις τους άνδρες συνάδελφοι χρίζουν πιο καλής αντιμετώπισης. Και αυτό δεν είναι ΟΚ.
Τι και ποιοι άνθρωποι δίπλα σου σε βοηθούν να προχωράς μπροστά;
Προσωπικά, ο διαλογισμός και η συχνή ενδοσκόπηση, οι εναλλακτικές θεραπείες, ο σύντροφός μου και οι φίλοι μου, οι σκέψεις τους και οι πράξεις τους πάνω στη ζωή.
Επαγγελματικά, θεωρώ η συνέπειά μου και ως προς τα καλλιτεχνικά έργα και ως προς την πρακτική του θεάτρου, οι συνεργάτες μου, η ματιά τους πάνω στην Τέχνη που κάνουμε, η μέθοδος τους.
Μια σειρά από ταξίδια και απαιτητικές δεσμεύσεις. Πόσο εύκολο είναι να ανταπεξέλθεις;
Δεν είναι εύκολο, μοιάζει φαντασμαγορικό το ξέρω, αλλά είναι εξαντλητικό και τις περισσότερες φορές δεν προλαβαίνεις καν να δεις το μέρος όπου ταξιδεύεις! Βέβαια «ξεκουνιέσαι», αλλάζεις παραστάσεις και αποκτάς νέες εμπειρίες, ακόμα και αν πρόκειται για το ίδιο το εσωτερικό του θεάτρου όπου φιλοξενείσαι. Γνωρίζεις νέους ανθρώπους και τον τρόπο που δουλεύουν, επιβλέπεις τις εργασίες μιλώντας αγγλικά ή γαλλικά, και στο τέλος ανακαλύπτεις ότι εν τέλει όλοι στον κόσμο το ίδιο κάνουμε, τις ίδιες ανησυχίες και προβλήματα αντιμετωπίζουμε πάνω στη δουλειά, τα ίδια πράγματα μας ιντριγκάρουν ή μας κάνουν να γελάμε. Αυτό είναι ανακουφιστικό.
Έκανα από πολύ νωρίς επαγγελματικά ταξίδια, οπότε ως πιο νέα είχα άλλη ενέργεια και άλλες αντοχές. Πλέον είμαι πολύ πιο επιλεκτική, περισσότερο γιατί προτιμώ τα ταξίδια αναψυχής!
Τι αγαπάς και τι όχι στον χώρο που κινείσαι
Αγαπώ πάρα πολλά! Την δυνατότητα συνεργασίας με διαφορετικούς ανθρώπους κάθε φορά, σε τυχαίες μέρες του χρόνου. Δε θα μου ταίριαζε καθόλου να κάνω μια δουλειά όπου θα συναναστρεφόμουν τα ίδια άτομα και σε ίδια ωράρια μέσα στην εβδομάδα. Την εναλλαγή χώρων εργασίας: μπορεί τη μία μέρα να είμαι σε ένα θέατρο με ιταλική σκηνή όπως το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά ή το Κτίριο Τσίλλερ του Εθνικού Θεάτρου και την άλλη σε μία γκαλερί, ένα black box, μία συναυλιακή αίθουσα ή ένα ανοιχτό θέατρο. Την πληθώρα θεατρικών κειμένων ή χορευτικών πρότζεκτ με άλλο concept το καθένα, που διευρύνουν τους ορίζοντές μου και με βάζουν σε μία θέση συνεχούς καλλιτεχνικής αναζήτησης.
Τι δεν αγαπώ…
Τα ωράρια που -αν και δίνουν ελευθερία κινήσεων- είναι μερικές φορές τρομερά άστατα, με αποτέλεσμα συχνά να δουλεύω χωρίς ρεπό για εβδομάδες, με ελάχιστο ύπνο, σε ορθοστασία και το μυαλό να δουλεύει ασταμάτητα. Το γεγονός ότι τις περισσότερες ώρες της μέρας βρίσκομαι σε σκοτάδι, σε ανήλια θέατρα συνήθως με κακές συνθήκες εξαερισμού, γεγονός που κουράζει και τα μάτια και το πνεύμα.
Τη ματαιότητα θα πω (αν και βαριά λέξη) του επαγγέλματος, παρά την τόσο μοναδική και ιδιαίτερη φύση του. Δεν είναι καθόλου γνωστό ότι απαιτείται πολύς χρόνος και πολυήμερες εργασίες για να διεκπεραιωθούν τα στάδια του σχεδιασμού φωτισμών, κάτι που στην ουσία το κάνει «μη μετρήσιμο» ως επάγγελμα. Αυτό έχει ως αντίκτυπο, να είναι μικρές οι απολαβές που σου προσφέρει. Οικονομικές, αναγνωρισιμότητας, κατανόησης. Πολύ συχνά και από τους ίδιους τους σκηνοθέτες, πόσο μάλλον από την πλειοψηφία του κοινού ή από φίλους/ γνωστούς που κάνουν άλλη διαχείριση του χρόνου τους χάριν του δομημένου προγράμματός τους και αναρωτιούνται, «μα καλά, χρειάζεται να είσαι τόσες ώρες εκεί γι’ αυτό;»… και όσο πιο πολύ σου το λένε, τόσο αναρωτιέσαι, «τι κάνω στ’ αλήθεια;»
Μαζί έχεις και εικαστικές αναζητήσεις. Μίλησέ μας για αυτό, τι ακριβώς κάνεις και που βρίσκουμε έργα σου;
Έχω ένα brand! Ναι! Προέκυψε ως απόρροια της πολύχρονης ενασχόλησής μου με κολλάζ – στένσιλ Pop Art αισθητικής, που μέχρι πρόσφατα απεικόνιζαν διάφορες προσωπικότητες. Μέσα στον covid, είχα το χρόνο να εξελίξω κάπως αυτήν την ιδέα. Με αφορμή την αγάπη μου για τον Andy Warhol και τα αρχαία ελληνικά γλυπτά, σκέφτηκα ότι θα μπορούσε πάνω σε αυτήν τη θεματική να σχεδιαστεί μια σειρά προϊόντων που θα πωλούνταν ως Greek souvenirs. Έτσι έφτιαξα τις πρώτες καρτ ποστάλ και μια δοκιμαστική tote bag με μεταξοτυπία. Το ένα έφερε το άλλο και άρχισα να σχεδιάζω patterns υφασμάτων και να ράβω αξεσουάρ, να τυπώνω τετράδια, να κόβω μικρά plexi pins σε laser cut και να συνθέτω μία συλλογή που ολοένα αυξανόταν. Μέσα σε λίγους μήνες βρέθηκα με ηλεκτρονικό κατάστημα, το www.cutandpaste.gr, συμμετείχα σε κάποιες εμπορικές εκθέσεις και διεύρυνα κάπως τον κύκλο μου. Τα προϊόντα «ταξίδεψαν» αρκετά γρήγορα σε καταστήματα ανά την Ελλάδα και είμαι χαρούμενη γιατί μπορεί κάποιος σε μια ξένη χώρα να έχει στο σπίτι του ένα notebook με την Αφροδίτη της Μήλου, ένα νεσεσέρ με pattern του Κούρου, ένα κολλάζ με τον Έφηβο των Αντικυθήρων… και αυτό να του θυμίζει το ωραίο καλοκαίρι που πέρασε σε ένα νησί της χώρας μας. Πριν από δύο χρόνια άνοιξα ένα μικρό showroom, που βρίσκεται στη Στοά ανατολής, στην οδό Αριστείδου, στο κέντρο της Αθήνας. Το μέρος αυτό είναι σαν ξεχασμένο από το χρόνο, μια μικρή όαση στην καρδιά της μεγαλούπολης και θεωρώ ότι ταιριάζει πολύ σε αυτό που πρεσβεύει το ίδιο το brand: μια Ελλάδα «αλλιώς», όχι ό,τι συνηθίζουμε να βλέπουμε στο Μοναστηράκι και να θεωρούμε κιτς-τουριστικό, κάτι ιδιαίτερο και πολύχρωμο μέσα στην «ασχήμια» που μας περιβάλλει. Το μαγαζάκι ανοίγει μόνο κατόπιν ραντεβού και κάποιες επιλεγμένες μέρες του χρόνου όπου κάνω bazaar και καλώ φίλους και γνωστούς. Είναι το side job μου και το αγαπώ γιατί φτιάχτηκε με πολύ ενθουσιασμό και φροντίδα, είναι δε περιτριγυρισμένο από πολύτιμους συνεργάτες – φίλους πια!
Τι νέο υπάρχει στα άμεσα σχέδιά σου;
Αυτή τη στιγμή ολοκληρώνω τους φωτισμούς στο Μπλουζ του Μικρού Πρίγκηπα του Γιάννη Αγγελάκα σε σκηνοθεσία Γ. Γούση που θα παρουσιαστεί στις 12 Μαρτίου στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση. Έπεται το Τζένη Τζένη σε σκηνοθεσία Ν. Καραθάνου που θα παρουσιαστεί στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά και αμέσως μετά έρχονται τρεις καλοκαιρινές παραγωγές στο Φεστιβάλ Αθηνών για τις οποίες αδημονώ: Το Grauts του Γ. Μαυριτσάκη που θα ανέβει στο Χώρο Η’ της Πειραιώς 260, η Άλκηστις σε σκηνοθεσία Δ. Καρατζά και η Ειρήνη σε σκηνοθεσία Ν. Καραθάνου που θα παρουσιαστούν στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου. Το φθινόπωρο θα με βρει στη Σουηδία για το φωτισμό της παράστασης Nux Brux από τη διακεκριμένη ομάδα χορού Norrdans σε χορογραφία Χ. Κότσαλη. Είμαι ενθουσιασμένη με όλα τα παραπάνω, δε βλέπω την ώρα!
Ποιες είναι οι αδιαπραγμάτευτες αξίες στο έργο σου;
Η συναδελφικότητα, ο σεβασμός, η ευγένεια, η σύνδεση με τον κόσμο.
Τι θα ήθελες να δημιουργήσεις, ένα dream project
Ουυυ, πολλά! Να φτιάξω μία performance με Φως που να συνδέει κάπως τους νόμους της Φυσικής και το Διάστημα, να εκθέσω έργα μου μεγάλης κλίμακας σε μία πολύ ψηλοτάβανη γκαλερί, να γράψω ένα χιουμοριστικό μυθιστόρημα που θα μιλάει βαθιά στις ψυχές των ανθρώπων, να φωτίσω ένα video clip, να γράψω στίχους για ένα τραγούδι που θα γίνει hit και όλοι θα το σιγοτραγουδάνε όταν πάνε στις δουλειές τους το πρωί και θα λένε «Μα ποιος το έγραψε, τι ωραίοι στίχοι».. και έχω κι άλλα πολλά, έχω συνέχεια ιδέες για μεγαλεπίβολα dream projects που δεν υλοποιούνται αλλά μετακυλούν από χρονιά σε χρονιά στην to do λίστα μου.
Οι designers της καρδιάς σου και γιατί τους επιλέγεις
Charles and Ray Eames, Olafur Eliasson, Le Corbusier
Είμαστε αυτά που επιλέγουμε;
Είμαστε αυτά που επιλέγουμε και αυτά που πράττουμε, απολύτως.
Το τελευταίο πράγμα που αγόρασες και γιατί το διάλεξες
Έναν «Μάρτη»! Για να μη με κάψει ο ήλιος!
Το καλύτερο βιβλίο που διάβασες τελευταία
Τα Χάλκινα Κατώφλια του Ισίδωρου Ζουργού, του οποίου εκτιμώ πολύ τη γραφή.
Τώρα διαβάζω το Ο Αυτοκράτορας της Χαράς του Ocean Vuong, επίσης πολύ αγαπημένου συγγραφέα αν κρίνω από το τι μου προκάλεσε το μέχρι τώρα έργο του.
Ένα αντικείμενο που δεν θα ήθελες να αποχωριστείς ποτέ
Την ατζέντα μου, που γράφει τι κάνω κάθε μέρα. Σαν το ημερολόγιο της ζωής μου, χωρίς όμως σκέψεις, μόνο το οργανόγραμμα. Κατά τα άλλα περνάω μία φάση που προσπαθώ να αποσυνδεθώ από τα πολλά αντικείμενα, από την προσκόλληση στον υλισμό.
Ο artist που αγαπάς και θέλεις να αποκτήσεις έργο του
Ο David Hockney!
Σε μια άλλη ζωή θα ήθελες να ήσουν
Γλύπτρια, αρχαιολόγος, χειρουργός ενδεχομένως, αστροναύτης
Τρία μέρη που αγαπάς να επιστρέφεις και γιατί
Το Παρίσι, η Τήνος και η Χίος!
Το Παρίσι γιατί εκεί νιώθω οικεία (ίσως λόγω της γλώσσας, καθώς μεγάλωσα σε γαλλόφωνο κράτος) και περιλαμβάνει όλα όσα θεωρώ ότι πρέπει να έχει μία πόλη: Ήσυχες γειτονιές, πάρκα, ποτάμι, μουσεία, μακρά ιστορία, πολλές πολιτιστικές εκδηλώσεις, όμορφη αρχιτεκτονική, μεγάλη κλίμακα, συνύπαρξη κατοίκων από διαφορετικές εθνικότητες.
Η Τήνος γιατί τη συνδέω με αγαπημένα πρόσωπα -εκεί έγινα νονά- και με περιόδους αποσυμπίεσης, γιατί η θάλασσά της μου ταιριάζει, γιατί έχει εξαιρετικό φαγητό και χωριά που μοιάζει να βγήκαν από παραμύθι, για τα μάρμαρα, το λευκό και τους αέρηδές της.
Η Χίος γιατί έχει απίστευτη ανομοιογένεια και ποικιλία τοπίων στο όλον της, κάθε τοποθεσία είναι πηγή εξερεύνησης και ομορφιάς. Ευλογημένο νησί με ανεπιτήδευτο πλούτο, ο τόπος της Μαστίχας, του αρχοντικού Κάμπου. Το νησί με τις παραδεισένιες κρυφές παραλίες. Επίσης το νησί που γεννήθηκε και μεγάλωσε η καλύτερή μου φίλη – εκεί κι αν νιώθω οικεία!
Ποιο άλλο ταλέντο θα ήθελες να έχεις
Θα ήθελα να ξέρω να μαγειρεύω τέλεια και να γνωρίζω από κρασιά.
Επίσης θα ήθελα να παίζω πιάνο.
Είναι η Τέχνη και η δημιουργία γενικότερα ένας δρόμος για να γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι;
Πολύ ωραία ερώτηση. Δεν είμαι σίγουρη. Νομίζω ότι το να είσαι καλός άνθρωπος είναι καταρχήν θέμα παιδείας και το να το διατηρήσεις αυτό, θέμα προσωπικής δουλειάς με τον εαυτό σου. Και φυσικά πεποιθήσεων. Τι σημαίνει καλός/ καλύτερος άνθρωπος; Ξέρω υπέροχους καλλιτέχνες που απέχουν πολύ από τη δική μου ερμηνεία του τι είναι καλό, τίμιο και ηθικό. Και όσο καλύτεροι γίνονται σε αυτό που δημιουργούν, τόσο απομακρύνονται από τα δικά μου στάνταρ του δείκτη καλοσύνης. Η Τέχνη είναι σίγουρα ένας δρόμος να ανακαλύπτεις τον εαυτό σου, να κάνεις ενδοσκόπηση και να εκφράζεσαι. Αλλά δεν πιστεύω ότι σε κάνει απαραίτητα καλύτερο άνθρωπο.
Διηγήσου μας μια ιστορία φωτισμού που θυμάσαι με αγάπη
Δε θα ξεχάσω ποτέ τη στιγμή που αποφάσισα ότι «ανήκω» στο backstage του θεάτρου. Χορεύτρια τότε, έκανα προθέρμανση ένα πρωί στο Βασιλικό Θέατρο στη Θεσσαλονίκη. Εγώ, ανάσκελα στη σκηνή του θεάτρου, με τα φώτα της σκηνής σβηστά και αυτά της πλατείας αναμμένα, καθώς γινόταν εργασίες καθαρισμού. Ησυχία, και ο σαφής διαχωρισμός σκηνής – παρασκηνίων και κοινού. Κοίταξα ψηλά και είδα ένα πλήθος φώτων, κρεμασμένων σε διάφορες θέσεις στο ημίφως, και σκέφτηκα «πω πω, ένας ολόκληρος κόσμος που όλοι αυτοί που θα έρθουν να δουν την παράσταση δε θα τον ανακαλύψουν ποτέ.. εδώ θέλω να υπάρχω!»
Το μουσείο και το έργο που σου έκλεψε την καρδιά
Σχετικά με τα μουσεία, πιστεύω πολύ ότι η εντύπωση που σου κάνουν είναι άμεσα συνυφασμένη με τη συνθήκη στην οποία βρίσκεσαι όταν τα επισκέπτεσαι.
Αποκλείεται να ξεχάσω την πρώτη φορά που είδα την Αφροδίτη της Μήλου στο Λούβρο, ήμουν παιδί, κι αυτή τεράστια γοργόνα στα μάτια μου. Αποκλείεται να ξεχάσω το Μουσείο Πικάσο στην Antibes γιατί όταν το επισκέφτηκα ήμουν 14 χρονών με ιδιαίτερη λατρεία σε αυτόν τον καλλιτέχνη. Στο μουσείο Miro στη Βαρκελώνη, ήμουν με παρέα φίλων και ευδιάθετη, ανακάλυψα τις μαγικές ταπετσαρίες και παραδέχτηκα για ακόμα μια φορά το μεγαλείο του. Δε θα ξεχάσω το Metropolitan Museum στη Νέα Υόρκη κι εμένα 20 χρονών σε ένα μοναχικό ταξίδι, να βλέπω το χιόνι έξω από τις μεγάλες τζαμαρίες και να νιώθω προστατευμένη από την Τέχνη γύρω μου. Θεόρατη η Guernica στο Reina Sofia, όπου είχα λίγο χρόνο στη διάθεσή μου και διέτρεχα τα έργα βιαστικά ώστε να τη δω. Χωρίς χάρτη μουσείου. Και σε μία αφηρημένη στροφή αποκαλύφθηκε μπροστά μου -σα βόμβα!- και πάγωσα και έκλαψα ασυγκράτητα -μπροστά σε κόσμο.
Τι θεωρείς αληθινή ευτυχία
Τον ήλιο, το ωραίο φαγητό, την καλή μουσική, τον ποιοτικό χρόνο με τον σύντροφό μου και τους φίλους μου.
Δώσε μας τον δικό σου ορισμό για την ομορφιά
Οι χαμογελαστοί ειλικρινείς άνθρωποι, η λιτότητα, η υφή του κασμίρ, του ξύλου, του χιονιού, η Φύση.
Τι θεωρείς αυθεντικό στις μέρες μας;
Το να είναι κανείς ο εαυτός του παρά τις κοινωνικές νόρμες και τη «θολούρα» της εποχής.
Aν σχεδίαζες κάτι για το TheAuthentics.gr τι θα ήταν αυτό;
Δέχομαι προτάσεις!!!
Μήπως ένα μεγάλο υπαίθριο ανοιξιάτικο δείπνο υπό το φως εκατοντάδων κεριών που θα διαρκέσει όσο η φλόγα τους;
