Η αρχιτέκτονας Myrsini Alexandridi με μια μοναδική δική της ποιότητα δημιουργεί έργα που αφουγκράζονται το περιβάλλον τους και γίνονται φορείς συναισθημάτων

Αρχικά μίλησε μας για τα highlights της διαδρομής σου, ποια είναι τα σημαντικά σου βήματα που σε έφεραν εδώ που βρίσκεσαι σήμερα;

Ολοκληρώνοντας τις σπουδές μου στην αρχιτεκτονική το 2015, δεν είχα σαφή εικόνα για το πώς θα εξελισσόταν τόσο η ζωή όσο και η επαγγελματική μου πορεία. Εκ των υστέρων, αντιλαμβάνομαι πως αυτή η αβεβαιότητα λειτούργησε ως ένας ανοιχτός ορίζοντας δυνατοτήτων.

Ίσως ακουστεί οξύμωρο, όμως το μεταπτυχιακό πρόγραμμα “Urban Design and Architecture” που παρακολούθησα στο Berlage στην Ολλανδία αποτέλεσε έναν από τους πιο καθοριστικούς σταθμούς για τη μετέπειτα ενασχόλησή μου με την τέχνη. Ήταν μια περίοδος έντονης αναζήτησης, τόσο της προσωπικής μου «αρχιτεκτονικής» ταυτότητας όσο και του τρόπου με τον οποίο επιθυμούσα να προσεγγίσω την αρχιτεκτονική, μέσα από μια πιο ελεύθερη και καλλιτεχνική ματιά.

Κατά τη διάρκεια της ζωής μου στην Ολλανδία, προέκυψε σχεδόν τυχαία μια μικρή αλλά καθοριστική στιγμή: αγόρασα ένα κουτί με λευκά πλακάκια από ένα thrift shop και ξεκίνησα να ζωγραφίζω πάνω τους. Αυτή η αυθόρμητη πράξη εξελίχθηκε σε μια νέα μορφή έκφρασης, που σταδιακά άρχισε να αποκτά όλο και μεγαλύτερη σημασία για μένα.

Στη συνέχεια, η ζωή με έφερε στη Στοκχόλμη, όπου βρίσκομαι μέχρι σήμερα. Για περίπου πέντε χρόνια κινήθηκα παράλληλα ανάμεσα στην αρχιτεκτονική και την τέχνη, προσπαθώντας να ισορροπήσω ανάμεσα σε δύο κόσμους που απαιτούν διαφορετικές ενέργειες και αφοσίωση.

Ο ερχομός της δεύτερης κόρης μου αποτέλεσε ένα βαθιά προσωπικό σημείο καμπής. Με οδήγησε να επαναπροσδιορίσω τις προτεραιότητές μου και, τελικά, να πάρω την απόφαση να αφιερωθώ πιο συνειδητά και ολοκληρωμένα στο καλλιτεχνικό μου έργο, μια επιλογή που ένιωσα ως φυσική συνέχεια όλων όσων είχαν προηγηθεί.

H ιστορία της ανακάλυψης μιας δημιουργικής προοπτικής στην αρχιτεκτονική, τη ζωγραφική, την κεραμική πως γεννήθηκε η πρώτη ιδέα και πως διαμορφώθηκε με το πέρασμα του χρόνου;

Η αφετηρία αυτής της δημιουργικής διαδρομής ήταν απλή και αυθόρμητη: κρατώντας στα χέρια μου τα πρώτα λευκά πλακάκια, οδηγήθηκα σχεδόν φυσικά στον πειραματισμό με την τεχνική του πουαντιγισμού. Η ανάγκη να προσαρμοστώ στη μικρή κλίμακα και τη σκληρότητα του υλικού με ώθησε να δουλέψω με τελείες, δημιουργώντας τα πρώτα, πρωτόλεια έργα, κυρίως γεωμετρικές αναπαραστάσεις, όπου η επανάληψη και ο ρυθμός είχαν κεντρικό ρόλο.

Σταδιακά, αυτή η αρχική προσέγγιση άρχισε να διευρύνεται. Άρχισα να πειραματίζομαι με διαφορετικές θεματολογίες, αντλώντας έμπνευση κυρίως από τη λαογραφική μας παράδοση και τη μυθολογία.

Με την πάροδο του χρόνου, τόσο η θεματολογία όσο και η τεχνική μου εξελίχθηκαν παράλληλα. Νέες ιδέες, νέες ανάγκες έκφρασης και διαφορετικά υλικά άρχισαν να εισέρχονται στη δουλειά μου, διευρύνοντας το πεδίο ανάμεσα στην αρχιτεκτονική, τη ζωγραφική και την κεραμική. Παρ’ όλες τις μετατοπίσεις και τις αλλαγές, η δουλειά μου εξακολουθεί να διατηρεί έναν σταθερό άξονα: μια διακριτή αλλά ουσιαστική σύνδεση με τις ελληνικές μου ρίζες, που λειτουργεί ως σημείο αναφοράς και επανεκκίνησης σε κάθε νέο έργο.

Έχεις μια δική σου προσωπική αισθητική στο έργο σου και μια ικανότητα να προσδίδεις τη signature υπογραφή σου σε ότι δημιουργείς. Τι είναι αυτό που αγαπάς να κάνεις περισσότερο και πως διαμορφώθηκε η ιδιαίτερη ματιά σου;

Πιστεύω πως η ιδιαίτερη αισθητική μου δεν διαμορφώθηκε συνειδητά, αλλά προέκυψε οργανικά μέσα από όλα εκείνα που με έχουν διαμορφώσει ως άνθρωπο. Οι εικόνες, πραγματικές, πλασματικές ή και φανταστικές, που με συντρόφευσαν μεγαλώνοντας, οι μυρωδιές, τα χρώματα των νησιών, οι ήχοι και οι αφηγήσεις των παλαιότερων γενιών, έχουν εμποτιστεί μέσα μου σε τέτοιο βαθμό, ώστε να αναδύονται σχεδόν αβίαστα κάθε φορά που πιάνω μολύβι και χαρτί.

Αυτό που αγαπώ περισσότερο είναι να επιστρέφω σε αυτές τις μνήμες και να τις επαναπλάθω. Να αντλώ από το παρελθόν και να το μετασχηματίζω, δημιουργώντας νέες εικόνες που κινούνται ανάμεσα στο οικείο και το φαντασιακό. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, η ζωγραφική γίνεται για μένα ένας τρόπος αφήγησης, ένας τρόπος να δίνω μορφή σε ιστορίες που δεν λέγονται απαραίτητα με λόγια.

Με ενδιαφέρει κάθε έργο να λειτουργεί σαν ένα μικρό αφηγηματικό σύμπαν: να μεταφέρει μια αίσθηση, να γεννά συναισθήματα, να αφήνει χώρο στον θεατή να αναγνωρίσει κάτι δικό του μέσα σε αυτό. Και ίσως τελικά αυτή η ανάγκη για αφήγηση και σύνδεση να είναι και το πιο σταθερό στοιχείο της προσωπικής μου «υπογραφής».

Με ποιον τρόπο θεωρείς ότι η αισθητική σου εξελίσσεται;

Νομίζω πως η αισθητική μου εξελίσσεται μέσα από μια διαρκή διαδικασία αναζήτησης και πειραματισμού. Προσπαθώ να εντάσσω νέα αφηγηματικά στοιχεία στις συνθέσεις μου, εμπλουτίζοντας τις εικόνες με περισσότερα επίπεδα ανάγνωσης και νοήματος.

Ταυτόχρονα, μου είναι σημαντικό να δοκιμάζω διαφορετικές χρωματικές παλέτες, να μετατοπίζω τις ισορροπίες και τις εντάσεις, και να βλέπω πώς το χρώμα μπορεί να επηρεάσει την ατμόσφαιρα και το συναίσθημα ενός έργου.

Η εξέλιξη, για μένα σημαίνει μια σταδιακή διεύρυνση, μια προσπάθεια να παραμένω ανοιχτή σε νέες ιδέες, χωρίς να χάνω τον πυρήνα της προσωπικής μου γραφής.

Ποια νοιώθεις πως είναι τα σημαντικότερα επιτεύγματα σου;

Νιώθω πως κάθε στάδιο της πορείας μου μέχρι σήμερα έχει τη δική του αξία και σημασία, γι’ αυτό και συνολικά αισθάνομαι ικανοποιημένη με όσα έχω καταφέρει μέχρι τώρα. Παρ’ όλα αυτά, δεν είναι κάτι που με καθησυχάζει, αντίθετα, λειτουργεί περισσότερο ως κίνητρο για να συνεχίσω να εξελίσσομαι.

Ιδιαίτερα σημαντικές για μένα είναι οι συνεργασίες που έχω πραγματοποιήσει. Μέσα από αυτές, δεν προκύπτει μόνο το τελικό αποτέλεσμα, αλλά και μια ουσιαστική ανταλλαγή ιδεών, εμπειριών και οπτικών. Αυτή η διαδικασία με βοηθά να διευρύνω τη σκέψη μου και να βλέπω τη δουλειά μου μέσα από νέα πρίσματα.

Αυτό που επιδιώκω είναι μια συνεχής εξέλιξη, τόσο σε επαγγελματικό όσο και σε προσωπικό επίπεδο, μέσα από τους ανθρώπους που με περιβάλλουν και τις δημιουργικές συνθήκες που διαμορφώνονται γύρω μου. Ίσως τελικά, το πιο σημαντικό επίτευγμα να είναι ακριβώς αυτή η διαδρομή και η δυνατότητα να παραμένω σε κίνηση.

Τι και ποιοι άνθρωποι δίπλα σου σε βοηθούν να προχωράς μπροστά;

Οι άνθρωποι γύρω μου αποτελούν έναν από τους πιο καθοριστικούς παράγοντες στην πορεία μου. Πρώτος στη λίστα είναι ο σύντροφός μου, ο Μιχάλης, συνοδοιπόρος σε όλο μου το ταξίδι από την αρχή. Είναι ο μεγαλύτερος υποστηρικτής μου, αλλά και το απαραίτητο αντίβαρο όταν νιώθω πως χάνω την ισορροπία μου· κάποιος που με επαναφέρει με ειλικρίνεια και καθαρή ματιά.

Η μητέρα μου είναι επίσης ένας πολύτιμος πυλώνας. Δεν με στηρίζει μόνο συναισθηματικά, αλλά και έμπρακτα, βοηθώντας με στις διαδικασίες του ατελιέ όταν μας επισκέπτεται στη Στοκχόλμη. Η παρουσία της έχει για μένα μια βαθιά αίσθηση φροντίδας και συνέχειας.

Οι φίλοι μου και οι άνθρωποι που είναι σταθερά παρόντες στη ζωή μου, στις εύκολες αλλά και στις πιο απαιτητικές στιγμές, αποτελούν ένα δίκτυο στήριξης που με ενδυναμώνει και με εξελίσσει.

Τέλος, ιδιαίτερη σημασία έχουν για μένα οι συνεργασίες με ανθρώπους που με εμπιστεύονται. Αυτή η εμπιστοσύνη δημιουργεί έναν χώρο ελευθερίας και δημιουργικότητας, όπου μπορώ να εκφραστώ ουσιαστικά. Μέσα από αυτές τις σχέσεις, δεν προκύπτει μόνο ένα έργο, αλλά ένας διάλογος και αυτός ο διάλογος είναι που με βοηθά να προχωράω μπροστά.

Μίλησέ μας για τις συνεργασίες σου. Τι νέο ετοιμάζεις και πόσο σε ιντριγκάρουν οι custom made δημιουργίες;

Κάθε συνεργασία για μένα είναι μοναδική, γιατί μέσα από αυτήν προκύπτει ένα έργο που δεν μπορεί να επαναληφθεί. Είναι πάντα το αποτέλεσμα ενός διαλόγου, ανάμεσα σε εμένα, τον χώρο και τους ανθρώπους που θα το ζήσουν.

Μέχρι σήμερα έχω συνεργαστεί με αρχιτέκτονες, art consultants και interior designers, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό, δημιουργώντας έργα για ξενοδοχεία, εστιατόρια και ιδιωτικές κατοικίες. Παράλληλα, ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της δουλειάς μου αφορά απευθείας αναθέσεις από ιδιώτες, ανθρώπους που επιθυμούν ένα έργο ειδικά σχεδιασμένο για τον προσωπικό τους χώρο. Αυτές οι συνεργασίες έχουν για μένα ιδιαίτερη αξία, γιατί εμπεριέχουν μια πιο άμεση και προσωπική σύνδεση.

Τον τελευταίο χρόνο είχα τη χαρά να δουλέψω σε έργα μεγαλύτερης κλίμακας και μέσα στους επόμενους μήνες ανυπομονώ να τα δω να εντάσσονται σε εξαιρετικά αρχιτεκτονικά περιβάλλοντα. Είναι μια στιγμή που πάντα με συγκινεί, όταν το έργο βρίσκει τη θέση του και γίνεται μέρος μιας ζωντανής καθημερινότητας.

Οι custom made δημιουργίες αποτελούν τον πυρήνα της πρακτικής μου. Σχεδόν κάθε έργο είναι εξαρχής σχεδιασμένο για έναν συγκεκριμένο χώρο και έναν συγκεκριμένο άνθρωπο. Με ενδιαφέρει το έργο να «αφουγκράζεται» το περιβάλλον του , τα χωρικά χαρακτηριστικά, το φως, την υλικότητα, αλλά και την ψυχοσύνθεση των ανθρώπων που θα το περιβάλλουν. Αυτή η διαδικασία είναι που κρατά τη δουλειά μου ζωντανή και διαρκώς εξελισσόμενη.

Παράλληλα, ίσως οι πιο ουσιαστικές συνεργασίες για μένα είναι εκείνες που συμβαίνουν πίσω από το τελικό αποτέλεσμα: με τεχνίτες, με άλλους καλλιτέχνες και με ανθρώπους που γνωρίζουν σε βάθος τα υλικά και τον τρόπο να τα μεταχειρίζονται. Μέσα από αυτή τη συνύπαρξη γνώσης και εμπειρίας, το έργο αποκτά μια άλλη διάσταση, πιο χειροπιαστή, πιο αληθινή, και συχνά οδηγείται σε κατευθύνσεις που δεν θα μπορούσα να έχω φανταστεί μόνη μου.

Η δημιουργικότητά σου και το εξαιρετικό αποτέλεσμά της πως σε έχουν διαμορφώσει σαν άνθρωπο. Τι έχεις κερδίσει από τη δημιουργική διαδικασία;

Η δημιουργική διαδικασία με έχει διαμορφώσει σε μεγάλο βαθμό, κυρίως ως προς την εμπιστοσύνη που έχω αναπτύξει απέναντι στον εαυτό μου. Μέσα από τη δουλειά μου έχω μάθει να αφήνομαι στις ασυνείδητες κινήσεις του χεριού μου, να μην ελέγχω τα πάντα και να εμπιστεύομαι την κρίση και το ένστικτό μου.

Για μένα, η δημιουργία είναι μια βαθιά ζωτική ανάγκη. Είναι η στιγμή όπου αποσυνδέομαι από οτιδήποτε εξωτερικό και μένω ουσιαστικά μόνη με το έργο. Εκεί, σε αυτόν τον ενδιάμεσο χώρο, νιώθω μια μορφή ελευθερίας που δύσκολα συναντάται αλλού.

Αυτό είναι ίσως και το πιο σημαντικό που έχω κερδίσει: την ελευθερία να εκφράζομαι χωρίς περιορισμούς και τη δυνατότητα να υπάρχω αυθεντικά μέσα από τη διαδικασία. Μια συνθήκη όπου το «εγώ» και το έργο συνυπάρχουν και συνομιλούν, χωρίς φίλτρα και χωρίς επιτήδευση.

Τι είναι η Ελλάδα για σένα και πως σε εμπνέει;

Η Ελλάδα είναι κάτι που δεν επιλέγω να “εκφράσω”· απλώς υπάρχει μέσα μου, σαν υπόστρωμα. Δεν είναι διακοσμητικό στοιχείο, είναι τρόπος σκέψης, τρόπος θέασης του κόσμου. Κουβαλάει το φως, τη λιτότητα, τη σιωπή, αλλά και την ένταση των αντιθέσεων.

Στη δουλειά μου, αυτό μεταφράζεται μέσα από μορφές άφυλες και αφαιρετικές, που συχνά εμπνέονται από τα κυκλαδικά ειδώλια και τον συμβολισμό της ελληνικής μυθολογίας. Σχήματα που δεν έχουν φύλο, εποχή ή ηλικία, μόνο μια αίσθηση, ένα αποτύπωμα.

Υπάρχουν επίσης εικόνες της υπαίθρου και της ελληνικής αρχιτεκτονικής που επανέρχονται διαρκώς: μια τοιχοποιία, μια αυλή, καμάρες και σκαλοπάτια . Αυτές οι εικόνες δεν είναι περιγραφικές, αλλά υπαρξιακές – μνήμες που αποτυπώνονται σε σχήματα και μορφές.

Τα χρώματα είναι ένα ακόμα κομμάτι αυτού του “εσωτερικού τοπίου”: το μπλε της θάλασσας και του βάθους, το κεραμιδί της στέγης και του ψημένου πηλού, το πράσινο της ελιάς, τα ωχρά της άμμου και του καλοκαιρινού φωτός. Είναι παλέτες που δεν προκύπτουν από τάσεις, αλλά από εμπειρία, από το να έχεις ζήσει μέσα σε αυτό το τοπίο.

Η ελληνικότητα που με ενδιαφέρει είναι άχρονη, αφαιρετική, και βιωματική. Είναι αυτή που δεν φωνάζει, αλλά αφήνει χώρο.

Τι εισπράττεις από το παγκόσμιο κοινό σε σχέση με το έργο σου και πόσο διαφορετικά είναι τα δεδομένα στην Ελλάδα;

Τα έργα μου ταξιδεύουν σε όλο τον κόσμο μέσα από τις custom παραγγελίες που αναλαμβάνω, και αυτό για μένα έχει μια ιδιαίτερη σημασία, γιατί μαζί τους νιώθω ότι ταξιδεύει και ένα κομμάτι της προσωπικής μου διαδρομής. Πρόκειται για έργα ζωντανά και αφηγηματικά, που συχνά προκαλούν τον θεατή να τα πλησιάσει πιο κοντά, να τα «διαβάσει», να τα παρατηρήσει από κοντά, ακόμη και να τα αγγίξει, αναζητώντας την ιστορία που φέρουν μέσα τους.

Χαίρομαι ιδιαίτερα όταν δημιουργώ για διαφορετικά και ετερόκλητα περιβάλλοντα, από βενετσιάνικα palazzo έως αγγλικές κατοικίες, καθώς κάθε χώρος φέρει τη δική του ενέργεια και απαιτεί μια διαφορετική προσέγγιση. Παρ’ όλα αυτά, υπάρχει κάτι βαθιά προσωπικό που με συγκινεί πάντα: όταν τα έργα μου συναντούν τη θάλασσα, νιώθω ότι βρίσκονται σε έναν φυσικό τους τόπο.

Παράλληλα, έχω συμμετάσχει σε πολύ ενδιαφέροντα έργα και στην Ελλάδα, τα οποία μου έχουν δώσει τη δυνατότητα να εξελιχθώ και να συνδεθώ με διαφορετικά αρχιτεκτονικά και πολιτισμικά περιβάλλοντα. Θα έλεγα ότι, ανεξάρτητα από τη γεωγραφία, η αντιμετώπιση των έργων μου παραμένει ουσιαστικά ίδια: υπάρχει ενδιαφέρον, σεβασμός στη διαδικασία και μια κοινή ανάγκη για κάτι που να αφηγείται και να δημιουργεί εμπειρία.

Ποια από τα έργα σου ξεχωρίζεις και γιατί;

Δυσκολεύομαι πάντα να ξεχωρίσω ένα έργο, γιατί το καθένα συνδέεται με μια διαφορετική φάση της ζωής μου. Ίσως όμως ξεχωρίζω εκείνα που έγιναν αφορμή για κάτι νέο, έργα που με πήγαν ένα βήμα παραπέρα, είτε τεχνικά είτε αφηγηματικά. Είναι τα έργα όπου ένιωσα ότι «άνοιξε» κάτι, χωρίς να το έχω πλήρως ελέγξει από την αρχή.

Μιλησέ μας για τα workshops που κάνεις και τι feedback εσιπράττεις από το κοινό.

Τα workshops είναι για μένα μια πολύ ιδιαίτερη εμπειρία, γιατί αλλάζει τελείως η δυναμική της δημιουργίας. Από μια μοναχική διαδικασία, γίνεται συλλογική.

Αυτό που με συγκινεί περισσότερο είναι ότι οι άνθρωποι συχνά έρχονται με μια επιφύλαξη «δεν ξέρω να ζωγραφίζω» και φεύγουν με μια αίσθηση χαράς για τη δημιουργία. Το feedback που παίρνω δεν αφορά τόσο το αποτέλεσμα, όσο την εμπειρία: ότι χαλάρωσαν, ότι συνδέθηκαν με τα χέρια τους, ότι βρήκαν έναν τρόπο να εκφραστούν χωρίς πίεση. Αυτό είναι και για μένα το πιο ουσιαστικό.

Τι σου έχει προσφέρει η εξωστρέφεια γενικότερα και πόσο επηρεάζει το έργο σου;

Η εξωστρέφεια μου έχει δώσει τη δυνατότητα να ανοίξω τη δουλειά μου σε διαφορετικά περιβάλλοντα και κουλτούρες. Κάθε συνεργασία, κάθε τόπος, κάθε άνθρωπος φέρνει μια νέα οπτική. Ταυτόχρονα, λειτουργεί και σαν καθρέφτης. Βλέπω πώς διαβάζεται το έργο μου από άλλους και αυτό με κάνει να επανατοποθετούμαι. Δεν αλλάζω τον πυρήνα μου, αλλά εξελίσσομαι μέσα από αυτόν τον διάλογο.

Τι έχουν να διηγηθούν τα πρόσφατα έργα σου και τι υπάρχει στα άμεσα σχέδιά σου;

Τα τελευταία χρόνια δουλεύω κυρίως με αναθέσεις έργων, οπότε δεν έχω διαμορφώσει μια συλλογή με την κλασική έννοια. Κατά διαστήματα δημιουργώ αυτόνομα έργα, τα οποία όμως δεν ανήκουν απαραίτητα σε μια ενιαία ενότητα.

Στα πιο πρόσφατα έργα μου, αυτό που με ενδιαφέρει είναι μια πιο έντονα αφηγηματική προσέγγιση, με μια γλώσσα που γίνεται ταυτόχρονα πιο αρχιτεκτονική και γεωμετρική. Εμφανίζονται πιο καθαρές δομές, έντονες προοπτικές, αλλά και το ανθρώπινο στοιχείο, που παραμένει για μένα κεντρικό. Παράλληλα, με απασχολεί όλο και περισσότερο η ιδέα του όγκου, η δημιουργία κατακόρυφων, γλυπτικών αντικειμένων που στέκονται στον χώρο και αποκτούν φυσική παρουσία, πέρα από την επιφάνεια.

Στα άμεσα σχέδιά μου είναι η συμμετοχή σε εκθέσεις τόσο στη Στοκχόλμη όσο και στην Αθήνα. Τον Ιούνιο θα παρουσιάσω δουλειά μου σε έκθεση στη Στοκχόλμη, ενώ ένα έργο μου θα συμμετέχει και στη Μπιενάλε Σύγχρονης Κεραμικής στη Ρόδο.

Αγαπάς τα χρώματα και πως τα διαχειρίζεσαι στο έργο σου;

Ναι, τα χρώματα είναι πολύ βασικό κομμάτι της δουλειάς μου, αλλά δεν τα προσεγγίζω διακοσμητικά. Τα αντιμετωπίζω περισσότερο σαν φορείς συναισθήματος.

Συνήθως δεν ξεκινάω με μια προκαθορισμένη παλέτα. Αφήνω το ίδιο το έργο να με οδηγήσει. Προσπαθώ να υπάρχει ισορροπία, ένταση και ηρεμία μαζί. Και ένας κανόνας που με ακολουθεί πάντα είναι να δημιουργείται μια «αναπνοή» ανάμεσα στα χρώματα, να μην συγκρούονται χωρίς λόγο. Συνήθως η βασική μου παλέτα αποτελείται από τρία ή τέσσερα χρώματα ένα εκ των οποίων είναι ο πρωταγωνιστής της σύνθεσης. Αγαπώ όμως πολύ και τα μονόχρωμα έργα ειδικά τα μπλε λευκά.

Με ποια αφορμή και έμπνευση κάνεις βήματα και εξελίσσεσαι στον τρόπο που δημιουργείς.

Ο τόπος και οι άνθρωποι είναι για μένα η βασική αφετηρία κάθε εξέλιξης. Κάθε νέο έργο συνδέεται με το μέρος όπου θα τοποθετηθεί, άλλοτε με έναν πιο άμεσο τρόπο και άλλοτε πιο υπαινικτικά. Με ενδιαφέρει πάντα να υπάρχει ένας διάλογος με τον χώρο, μια σχέση που να ξεπερνά την καθαρή εικόνα.

Εξίσου σημαντικοί είναι οι άνθρωποι. Οι επιθυμίες τους, οι σκέψεις τους, αυτά που θέλουν να κουβαλά το έργο μέσα στον δικό τους χώρο. Σε εκείνο το σημείο νιώθω ότι το έργο παύει να είναι αποκλειστικά δικό μου. Η δημιουργική διαδικασία είναι προσωπική, αλλά το έργο τελικά ανήκει σε κάποιον άλλον, σε μια άλλη καθημερινότητα.

Αυτό που με εξελίσσει είναι ακριβώς αυτή η μετατόπιση,το πέρασμα από τον δικό μου κόσμο στον κόσμο του άλλου. Οι άνθρωποι που επιλέγουν να εντάξουν ένα κομμάτι της δουλειάς μου στη ζωή τους είναι, στην ουσία, αυτοί που με ωθούν να προχωρήσω, να επανεφεύρω τον τρόπο που δημιουργώ και να βρίσκω κάθε φορά νέους τρόπους να συνδεθώ.

Ποιες είναι οι αδιαπραγμάτευτες αξίες στο έργο σου;

Η πιο βασική μου αρχή είναι ότι το έργο πρέπει πρώτα να «γεμίζει» εμένα. Να με εκφράζει ουσιαστικά, να με ικανοποιεί οπτικά και να νιώθω ότι έχει ειλικρίνεια. Αν δεν συμβαίνει αυτό, δύσκολα μπορεί να λειτουργήσει και προς τα έξω. Για μένα, η εσωτερική αυτή πληρότητα είναι το σημείο εκκίνησης, και ίσως το μόνο πραγματικά αδιαπραγμάτευτο στοιχείο στη δουλειά μου.

Η φιλοσοφία σου για το design πως εξελίχθηκε με τον χρόνο και τι θεωρείς πως αποκτά ιδιαίτερη αξία σήμερα;

Στην αρχή, και ιδιαίτερα στα πρώτα χρόνια που εργαζόμουν ως αρχιτέκτονας, με απασχολούσε πολύ ο κάνναβος, η δομή και η ειλικρίνεια των υλικών. Με ενδιέφερε η καθαρότητα της σύνθεσης και η λογική που τη διέπει. Με τον καιρό, αυτή η προσέγγιση μετατοπίστηκε. Άρχισε να με ενδιαφέρει περισσότερο η εμπειρία του ανθρώπου, το πώς βιώνει έναν χώρο ή ένα αντικείμενο, τι του αφήνει, πώς το ενσωματώνει στην καθημερινότητά του.

Σήμερα θεωρώ ότι αξία έχει ό,τι αντέχει στον χρόνο· όχι απαραίτητα σε υλικό επίπεδο, αλλά αισθητικά και συναισθηματικά. Ό,τι δεν εξαντλείται εύκολα, ό,τι μπορείς να επιστρέφεις σε αυτό και να σου αποκαλύπτει κάτι νέο. Και ίσως πιο σημαντικά, ό,τι αφήνει χώρο στον άνθρωπο να το οικειοποιηθεί και να το κάνει δικό του.

Τι θα ήθελες να δημιουργήσεις, ένα dream project;

Θα με ενδιέφερε πολύ να δουλέψω σε έργα που εντάσσονται στον δημόσιο χώρο. Ένα περιβάλλον όπου η τέχνη συναντά την καθημερινότητα με έναν πιο άμεσο και ανοιχτό τρόπο.

Θα ήθελα, για παράδειγμα, να δω ένα έργο μου σε έναν χώρο όπως το μετρό, σε ένα σημείο όπου οι άνθρωποι περνούν, σταματούν, επιστρέφουν. Με ενδιαφέρει αυτή η σχέση με τον χρόνο και την επανάληψη της εμπειρίας· το πώς ένα έργο μπορεί να γίνει μέρος της διαδρομής κάποιου, ακόμα και ασυνείδητα.

Ένα αντικείμενο που δεν θα ήθελες να αποχωριστείς ποτέ;

Πέρα από το ίδιο το πλακάκι ως μέσο, θα έλεγα τα sketchbook μου. Είναι ο χώρος όπου οι σκέψεις μου αρχίζουν να παίρνουν μορφή, πριν ακόμα εξελιχθούν σε έργο.

Ο artist ή ο designer που αγαπάς και θέλεις να αποκτήσεις έργο του;

Θα ήθελα να αποκτήσω κι άλλα έργα και αντικείμενα σχεδιασμένα από τον Jaime Hayon. Με γοητεύει ιδιαίτερα το παιχνίδισμα των μορφών του, αλλά και ο τρόπος που χρησιμοποιεί το χρώμα, υπάρχει μια ελευθερία και μια φαντασία στη δουλειά του που με εμπνέει πολύ

Τρία μέρη που αγαπάς να επιστρέφεις και γιατί

Η Σκόπελος, γιατί είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την παιδικότητά μου, ένα μέρος γεμάτο μνήμες, χαρούμενες εμπειρίες και τα πρώτα, πρωτόλεια συναισθήματα που με έχουν διαμορφώσει.

Η Αθήνα, γιατί εκεί βρίσκονται τα χρόνια των σπουδών μου και οι πιο δυνατές φιλίες μου. Είναι μια πόλη που κουβαλά ένταση, αλλά και μια βαθιά προσωπική ιστορία για μένα.

Το Πήλιο, για τις εικόνες που μου έχει χαρίσει, τη φύση, τα χωριά, τη συνύπαρξη βουνού και θάλασσας. Είναι ένας τόπος που πάντα με επαναφέρει σε μια αίσθηση ηρεμίας και παρατήρησης.

Είναι η Τέχνη και η δημιουργία γενικότερα ένας δρόμος για να γινόμαστε καλύτεροι σαν άνθρωποι;

Για μένα, η τέχνη είναι πρωτίστως ένας τρόπος να μπορώ να υπάρχω μέσα στον κόσμο, όχι με την έννοια του βιοπορισμού, αλλά της εσωτερικής επιβίωσης. Δεν ξέρω αν η δημιουργία μας κάνει απαραίτητα καλύτερους ανθρώπους. Αυτό που νιώθω όμως είναι ότι μας φέρνει πιο κοντά στη δική μας αλήθεια, όποια κι αν είναι αυτή. Και ίσως αυτή η εγγύτητα, αυτή η ειλικρίνεια με τον εαυτό μας, να είναι τελικά το πιο ουσιαστικό.

Πες μας μια ιστορία που δεν θα ξεχάσεις ποτέ

Ίσως τελικά δεν είναι μία συγκεκριμένη ιστορία, αλλά στιγμές που μένουν. Μικρά αποσπάσματα που δεν συνθέτουν απαραίτητα μια αφήγηση, αλλά έχουν ένταση και διάρκεια μέσα μου.

Αυτή τη φορά δεν θα μιλήσω για την τέχνη μου, αλλά για μια άλλη, πολύ πιο βαθιά δημιουργία. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη γέννηση των δύο κοριτσιών μου, όχι μόνο τη στιγμή, αλλά όλη την ιστορία γύρω από αυτήν. Τα στιγμιότυπα, τις εικόνες, τα συναισθήματα. Είναι από εκείνες τις εμπειρίες που δεν περιγράφονται εύκολα, αλλά σε αλλάζουν ολοκληρωτικά και μένουν μαζί σου για πάντα.

Το μουσείο και το έργο που σου έκλεψε την καρδιά

Το Βυζαντινό Μουσείο Θεσσαλονίκης του Κυριάκος Κρόκος είναι ένας χώρος που με έχει συγκινήσει βαθιά. Με ενδιαφέρει ιδιαίτερα ο τρόπος που το ένα υλικό διαδέχεται το άλλο, η επεξεργασία στις υφές και η εξαιρετική λεπτομέρεια της κατασκευής. Υπάρχει μια αίσθηση ακρίβειας, αλλά και ταυτόχρονα μια ποιητικότητα στη μετάβαση από το βαρύ στο ελαφρύ, από το αδρό στο λείο. Αγαπώ συνολικά το έργο του Κρόκου, τόσο την αρχιτεκτονική όσο και τα ζωγραφικά του έργα, γιατί κουβαλούν μια βαθιά κατανόηση της ύλης και του χρόνου.

Ιδιαίτερα με συγκινούν τα κεντήματα που συνδέονται με την παράδοση. Είναι έργα που κουβαλούν ιστορίες, μνήμες και γενιές γυναικών που δεν υπάρχουν πια, αλλά η χειρονομία τους παραμένει ζωντανή μέσα στη λεπτομέρεια και την τεχνική. Μπορώ να τα παρατηρώ για ώρα, ανακαλύπτοντας κάθε φορά νέους συμβολισμούς και μικρές αφηγήσεις που κρύβονται μέσα τους.

Έχεις σχεδιάσει ποτέ κάτι άλλο για μια home συλλογή και αν όχι τι θα δημιουργούσες;

Ακόμα όχι, αλλά υπάρχουν πολλές σκέψεις και ιδέες που με απασχολούν. Μία από αυτές είναι μια συλλογή με κεντητές κουρτίνες. Με ενδιαφέρει η ιδέα του υφάσματος ως επιφάνεια που δεν είναι στατική, αλλά κινείται, φιλτράρει το φως και αλλάζει συνεχώς μέσα στην ημέρα.

Οι κουρτίνες έχουν κάτι πολύ οικείο και ταυτόχρονα πολύ ποιητικό, λειτουργούν σαν ένα φίλτρο ανάμεσα στο μέσα και το έξω. Θα ήθελα να τις δω σαν φορείς εικόνων και μοτίβων, σχεδόν σαν «ζωγραφικά πεδία» σε κίνηση, όπου η χειροποίητη λεπτομέρεια του κεντήματος συναντά την καθημερινή χρήση και τη ζωή ενός σπιτιού.

Δώσε μας τον δικό σου ορισμό για την ομορφιά

Την ομορφιά την έχουμε, την νιώθουμε, την ακούμε, την γευόμαστε, την φανταζόμαστε, την επιθυμούμε, την νοσταλγούμε.
Και ταυτόχρονα δεν την κατέχουμε ποτέ πραγματικά, τη συναντάμε κάθε φορά ξανά, σαν κάτι που αποκαλύπτεται και χάνεται την ίδια στιγμή.
Είναι κάτι που βιώνεται με όλες τις αισθήσεις, όχι μόνο με το βλέμμα.

Και ίσως γι’ αυτό είναι τόσο προσωπική, γιατί ο καθένας τη συναντά αλλιώς, μέσα από τις δικές του μνήμες, τις δικές του επιθυμίες, τις δικές του απώλειες. Η ομορφιά δεν είναι σταθερή έννοια. Είναι σχέση, είναι εμπειρία, είναι επιστροφή.

Τι θεωρείς αυθεντικό στις μέρες μας;

Αυθεντικό θεωρώ ό,τι έχει γερές βάσεις και έχει πραγματικά κάτι να πει. Ό,τι δεν γίνεται απλώς για να υπάρξει, αλλά προκύπτει από μια εσωτερική ανάγκη. Ό,τι δεν εξαντλείται στην επιφάνεια ή στην εικόνα του, αλλά κουβαλά μια ουσία που αντέχει στον χρόνο και δεν χάνει τη δύναμή της με την πρώτη ανάγνωση

Aν σχεδίαζες κάτι για το TheAuthentics.gr τι θα ήταν αυτό;

Θα σχεδίαζα ένα έργο που βρίσκεται κάπου ανάμεσα στην τέχνη, την αρχιτεκτονική και την καθημερινή εμπειρία, κάτι που δεν «βλέπεται» απλώς, αλλά βιώνεται.Ένα εμπειρικό έργο που να έχει όγκο, ύψος και επίπεδα, και να μπορεί να αγγιχθεί.

Ένα αντικείμενο ή μια κατασκευή που ο θεατής δεν το παρατηρεί απλώς από απόσταση, αλλά το πλησιάζει, το περιηγείται, το αισθάνεται με το σώμα του. Κάτι που ενεργοποιεί τη σχέση ανάμεσα στον άνθρωπο και τον χώρο, με έναν πιο άμεσο και σωματικό τρόπο.

Author

Stavroula Kleidaria

Follow us

Η αρχιτέκτονας Myrsini Alexandridi με μια μοναδική δική της ποιότητα δημιουργεί έργα που αφουγκράζονται το περιβάλλον τους και γίνονται φορείς συναισθημάτων

Author