Μίλησε μας για τα highlights της διαδρομής σου, ποια είναι τα σημαντικά σου βήματα που σε έφεραν εδώ που βρίσκεσαι σήμερα
Νομίζω πως η διαδρομή μου δεν ήταν ποτέ απολύτως γραμμική. Γεννήθηκα και μεγάλωσα στο Μόναχο και από πάντα με θυμάμαι να σχεδιάζω και να ζωγραφίζω. Ήταν ένας αυθόρμητος τρόπος να παρατηρώ και να μεταφράζω τον κόσμο γύρω μου. Την τέχνη τη βίωνα στο μυαλό μου σαν διάλογο χρωμάτων-σχημάτων και συναισθημάτων, ένα ιδιότυπο συνονθύλευμα ερεθισμάτων που δεν περιορίζεται στην όραση αλλά ακουμπά όλες τις αισθήσεις. Αυτή η βαθιά έλξη ήταν η αφορμή να έρθω στην Ελλάδα και να σπουδάσω στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών και έπειτα να πάω στο Λονδίνο για Art Direction.
Στην πορεία ένιωσα την ανάγκη να κινηθώ πέρα από το καθαρά εικαστικό και να εξερευνήσω διαφορετικές έκφανσης της αισθητικής. Πέρασα από Art History, Editorial, Set design, Styling, Art direction δουλεύοντας με την εικόνα και την ατμόσφαιρα που μπορεί να δημιουργηθεί από διάφορες συνθέσεις. Κάθε εμπειρία πρόσθετε κάτι στην ματιά μου και σχεδόν φυσικά άρχισε να με οδηγεί προς αυτό που κάνω σήμερα. Μέσα από το The Naori Studio ήρθαν όλα και συναντήθηκαν, η τέχνη, το Interior Design & Styling, το Art Curation και το Textile design.
Η δημιουργία είναι βασικός άξονας στη ζωή σου. Πως ανακάλυψες μια δημιουργική προοπτική με την τέχνη σου, πως γεννήθηκε η πρώτη ιδέα και πως εξελίχθηκε η πορεία σου
Από πολύ νωρίς με ενδιέφερε να παρατηρώ, να συλλέγω εικόνες, υφές, χρώματα, χειρονομίες και να τα μετατρέπω σε κάτι δικό μου. Στην πορεία κατάλαβα ότι αυτό που με συγκινεί περισσότερο δεν είναι το ίδιο το αντικείμενο απαραίτητα, αλλά αυτό που μπορεί να προκαλέσει. Μια επιφάνεια μπορεί δημιουργήσει μια ηρεμία, ένα χρώμα να επαναφέρει μια ανάμνηση, μια υφή να σε κάνει να θέλεις να αγγίξεις κάτι.
Κάπως έτσι άρχισε να διαμορφώνεται και η δική μου αντίληψη για την τέχνη. Μου έρχεται συχνά στο μυαλό μια σκέψη του Montesquieu από το Essai sur le goût, ότι «οι πηγές του ωραίου, του καλού, του ευχάριστου βρίσκονται μέσα μας». Είναι μια ιδέα που βρίσκω πολύ κοντά στον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνομαι την αισθητική. Όχι ως κάτι απόλυτο, αλλά ως κάτι που ενεργοποιείται διαφορετικά μέσα στον καθένα.
Στη δική μου δουλειά η πρώτη σπίθα δεν είναι πάντα η ίδια. Έρχεται από το ίδιο το project που έχω μπροστά μου. Η αρχιτεκτονική του, η ιστορία του, το τοπίο και η ατμόσφαιρα ανοίγουν για μένα έναν ολόκληρο κόσμο αναζητήσεων. Ανατρέχω στη μνήμη του τόπου και ξεκινάω την έρευνά μου σε μοτίβα, υφές, συμβολισμούς και παράδοση.
Δεν θέλω να τοποθετώ απλώς ένα έργο ή ένα αντικείμενο σε έναν χώρο. Θέλω να παρατηρώ τον χώρο και να βρίσκω αυτό που θα τον αναδείξει και θα προσθέσει μια ακόμη πινελιά στο σύνολο. Με ενδιαφέρει η τέχνη να λειτουργεί σαν οργανικό κομμάτι της αρχιτεκτονικής και όχι σαν μια πρόσθετη διακοσμητική χειρονομία.
Πως θα χαρακτήριζες εσύ η ίδια την τέχνη και την τεχνική σου. Tι είδους ιστορίες διηγούνται τα έργα σου και τι ονειρεύεσαι να δημιουργήσεις;
Θα χαρακτήριζα τη δουλειά μου ως μια εικαστική πρακτική που κινείται ανάμεσα στη ζωγραφική, την ύλη και την υφή γι’ αυτό μου αρέσει να δουλεύω με mixed media. Τελευταία, η κλωστή έχει αποκτήσει μια ιδιαίτερη θέση στα έργα μου γιατί με ενδιαφέρει η δυνατότητα που δίνει να δημιουργεί κάτι ανάγλυφο στην επιφάνεια της αλλά ακόμα περισσότερο αυτή η οπτική διάσταση που δίνει την αίσθηση και την επιθυμία να θέλεις να τα αγγίξεις. Με γοητεύει ιδιαίτερα η έννοια του συμβόλου και της γραφής ως φορέα μνήμης γιατί έχουν μια ιδιαίτερη δύναμη να συμπυκνώσουν μια ολόκληρη ιστορία μέσα σε μια απλή μορφή-αποτύπωση.
Η γραμμική Β’ έχει παίξει σημαντικό ρόλο στην τρόπο που αντιλαμβάνομαι αυτή τη σχέση. Με ενδιαφέρει η ιδέα ενός συστήματος σημείων που δημιουργήθηκε για να καταγράψει έναν κόσμο όπου χιλιάδες χρόνια αργότερα εξακολουθεί να μας προκαλεί την ανάγκη να τον αποκωδικοποιήσουμε. Δεν τα αναπαράγω πάντα αυτούσια αλλά με έναν δικό μου τρόπο θέλω να τα αποδομήσω και να τους δώσω μια συνέχεια με “βαθιές ρίζες” ώστε να δημιουργούν έναν απόηχο από κάποια στιγμή.
Αυτό που αναζητώ περισσότερο είναι η αίσθηση. Γιατί όπως έχει πει και ο Brian Eno “the only product of art is feelings”. Αυτή η σκέψη βρίσκεται αρκετά κοντά στον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνομαι τη δική μου δουλειά. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι πως σε κάθε project μπορεί να γεννηθεί κάτι που δεν υπήρχε πριν. Οι δημιουργικές μου διαδρομές με πηγαίνουν μόνες τους εκεί που θέλω.
Επιμελείσαι χώρους ξενοδοχείων τελευταία, που με κάποιους λεπτούς χειρισμούς αποτυπώνουν τις ιδιαίτερες ευαισθησίες σου. Πως σε επηρεάζει η κλίμακα στο έργο σου;
Για εμένα η επιμέλεια ενός χώρου ξεκινάει από την παρατήρηση. Από τη στιγμή που μπαίνω σε ένα κτίριο, νιώθω ότι ξεκινά ένας διάλογος. Αφουγκράζομαι την αρχιτεκτονική, την ατμόσφαιρα, την ιστορία και τις ανάγκες του και κάπως έτσι η ιδέα αρχίζει να μεταμορφώνεται μέσα μου.
Η κλίμακα επηρεάζει φυσικά τον τρόπο με τον οποίο σκέφτομαι το έργο, αλλά δεν την αντιμετωπίζω ποτέ απομονωμένα. Με ενδιαφέρει πώς το έργο θα συνομιλήσει με όλα όσα υπάρχουν ήδη εκεί και τι μπορεί να προσθέσει στη συνολική εμπειρία του χώρου. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να δημιουργούνται χώροι που, παρότι ανήκουν σε ένα ξενοδοχείο, αποκτούν κάτι προσωπικό και οικείο. Και αυτό είναι κάτι που με ενδιαφέρει πολύ είτε μέσα από τα έργα είτε από το Interior Styling που θα επιμεληθώ.
Ταυτόχρονα, μέσα από τη δουλειά μου με την κλωστή έχει επιστρέψει κάτι πολύ προσωπικό. Μου θυμίζει έντονα τις γιαγιάδες που έβλεπα να υφαίνουν κάνοντας μια αναδρομή στο χρόνο. Όπως επίσης και το κέντημα που πρόκειται για αθόρυβη γνώση που περνά από χέρι σε χέρι και από γενιά σε γενιά. Θέλω να κρατήσω ζωντανό το ίχνος αυτής της παράδοσης, όχι αναπαράγοντάς την αυτούσια, αλλά μετασχηματίζοντάς την σε κάτι νέο. Να συνεχίζει να υπάρχει, να εξελίσσεται και να αποκτά μια διαφορετική ζωή μέσα από την τέχνη.
Μίλησέ μας για τις πιο ενδιαφέρουσες συνεργασίες που άφησαν αποτύπωμα στο έργο σου, πως προέκυψαν και τι περιλαμβάνουν
Από τις συνεργασίες που έχουν αφήσει ιδιαίτερο αποτύπωμα στην δουλειά μου, θα ξεχώριζα σίγουρα εκείνες που με έφεραν πιο κοντά στην Κρήτη. Άρχισα να ερευνώ πιο βαθιά τον κρητικό πολιτισμό, την τέχνη και τα σύμβολα ειδικά ο Δίσκος της Φαιστού και η Γραμμική β’ μέχρι τα μοτίβα που έχουν διασωθεί μέσα στον χρόνο.
Μια διαφορετική εμπειρία ήταν και ένα project στο Λονδίνο όπου σχεδίασα ένα μοτίβο που μεταφέρθηκε στον εσωτερικό διάκοσμο του κτηρίου, σε υφασμάτινα πάνελ και επιφάνειες επίπλων. Ξεχωρίζω επίσης τη συνεργασία μου με το γραφείο Ciarmoli Queda για το The Architect Show, όπου η τέχνη απέκτησε έναν διαφορετικό ρόλο μέσα στο χώρο. Μεγάλο κομμάτι της δουλειάς μου διαμορφώνεται μέσα από συνεργασίες με αρχιτέκτονες, όπως ο Alessandro David, Άρης Πέτρου και Γιώργος Κονταξάκης.
Η ώσμωση της έρευνας με τη δημιουργία έγινε ένα πολύ σημαντικό εφαλτήριο και μου άνοιξε νέα παράθυρα γνώσης. Η Κρήτη έχει για εμένα ένα ανεξάντλητο απόθεμα πολιτισμικής μνήμης και ιστορίας και με μεταφέρει σε μια διαδρομή που μόνο ανακαλύπτω. Αυτά που με κρατούν σε μια μόνιμη συνθήκη έμπνευσης είναι τα ταξίδια, οι εμπειρίες που κουβαλάμε, οι αναμνήσεις, τα συναισθήματα και κυρίως οι αξίες που καλό είναι να μην χάνονται.
Το να συναντάς ανθρώπους σε ένα project είναι μαγικό γιατί συνδέεσαι πυρηνικά και το να συνδημιουργείς και να συνυπάρχεις μπορεί να φέρει μόνο όμορφο αποτέλεσμα γιατί συναντιόμαστε εκεί όλοι για να δώσουμε κάτι από εμάς.
Tι είναι αυτό που περισσότερο αγαπάς να κάνεις; Πόσο σε ιντριγκάρει ένα νέο concept
Αυτό που αγαπώ περισσότερο είναι η στιγμή που μου παρουσιάζεται μια δουλειά και η ιδέα που αρχίζει να γεννιέται στο μυαλό μου την ίδια κιόλας στιγμή. Ένα νέο project πάντα μου δίνει κάτι καινούργιο να αντιμετωπίσω και με ιντριγκάρει ακριβώς το γεγονός ότι δεν ξέρω που θα με οδηγήσει. Είναι μια καινούργια πρόκληση και αυτή είναι η γοητεία της δουλειάς μου που δεν μου επιτρέπει ποτέ να νιώσω ότι επαναλαμβάνομαι.
Όταν τοποθετώ αντικείμενα και έργα στους χώρους η αλληλεπίδραση θέλω να είναι ένα σύνολο παράδοσης σε σύνδεση με κάτι νέο ώστε το αποτέλεσμα να δημιουργεί κάτι οικείο το οποίο θα συνδέει το παρελθόν με το μέλλον. Η στιγμή που ξεχωρίζω είναι όταν θα γίνει η τοποθέτηση των έργων και βλέπω τις αντιδράσεις των ανθρώπων και τι τους προκαλεί. Είναι μια μαγεία.
Ποια θεωρείς πως είναι τα πιο σημαντικά βασικά σημεία στον χειρισμό ενός νέου project για να στεφθεί το αποτέλεσμα με επιτυχία και ποιες είναι οι αδιαπραγμάτευτες αξίες στο πως λειτουργείς
Σε κάθε νέο project που έρχεται στα χέρια μου αυτό που είναι βασικός παράγοντας είναι οι άνθρωποι με τους οποίους συνεργάζομαι. Μια καλή συνεργασία είναι αυτό που με αφορά οπότε έχει ουσιαστικό ρόλο για εμένα προκειμένου να υπάρχει επιτυχία στην ολοκλήρωση του. Έχει σημασία για εμένα να συνεργάζομαι με ανθρώπους οι οποίοι μπορούν να δείξουν εμπιστοσύνη στη διαδικασία αλλά να νιώθουμε αμφότεροι ότι τα οράματά μας συναντώνται. Η εμπιστοσύνη είναι αυτή που δίνει χώρο στις ιδέες να γεννηθούν.
Το περιβάλλον το κάνουν οι άνθρωποι και η δημιουργικότητα δεν ευδοκιμεί χωρίς “όμορφους” ανθρώπους.
Πως διεκδικείς μεγαλύτερη ελευθερία στον τρόπο που δημιουργείς και πόσο εύκολο είναι να την κατακτήσεις. Έχοντας ήδη κάποια πορεία στο ενεργητικό σου με ποιον τρόπο θεωρείς ότι η αισθητική σου εξελίσσεται
Θεωρώ πως η ελευθερία στη δημιουργία δεν κατακτάται μονομερώς αλλά σου παραχωρείται μέσα από την εμπιστοσύνη. Σημαντικό ρόλο ωστόσο έχει πως στην πορεία μου μέχρι στιγμής έχω δείξει επαγγελματισμό και αυτό είναι αντιληπτό, όχι μόνο ως προς το αποτέλεσμα αλλά και ως προς τον τρόπο συνεργασίας που ακολουθώ.
Όταν υπάρχει εμπιστοσύνη μου δίνεται και εμένα ο χώρος να διευρύνω το όραμά μου, έτσι τολμώ να προτείνω ιδέες. Είναι πολύ όμορφο να βλέπεις έναν άνθρωπο να σου έχει παραδώσει ένα κομμάτι του οράματος του και στο τέλος να αισθάνεται ότι έκανε καλά που σου έδειξε εμπιστοσύνη.
Η αισθητική μου από την άλλη εξελίσσεται καθημερινά μέσα από πολλά ερεθίσματα που προέρχονται από πολλούς παράγοντες. Δεν θέλω να εγκλωβίζομαι σε συγκεκριμένες φόρμες και προτιμώ να παραμένω open και να εξελίσσομαι κι εγώ.
Ποια είναι τα σημαντικότερα επιτεύγματα που νοιώθεις ότι έχεις δημιουργήσει, οι μεγάλες σου στιγμές
Πιστεύω πως ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα για εμένα είναι ότι κατάφερα να δημιουργήσω μια ζωή γύρω από αυτό που πραγματικά αγαπώ και έχω να προσφέρω. Σχεδιάζοντας βιώνω έντονες στιγμές αδρεναλίνης. Εκείνες τις στιγμές αισθάνομαι μια βαθιά επιβεβαίωση ότι έχω γεννηθεί για να κάνω αυτό που κάνω. Μόνο και μόνο αυτή η αίσθηση είναι ήδη ένα μεγάλο επίτευγμα. Πιστεύω ότι τα ρίσκα έχουν αξία γιατί σε φέρνουν αντιμέτωπο με τους φόβους και τα όρια σου και αν μπορείς να τολμάς, θα οδηγηθείς σε πλευρές του εαυτού σου που διαφορετικά ίσως και να μην ανακάλυπτες και είναι μαγικό να σε ανακαλύπτεις.
Φυσικά και δεν είναι όλα εύκολα πάντα, θυμάμαι όταν αποφάσισα να ανοίξω την εταιρία μου πόσο δύσκολο ήταν στην αρχή αλλά δεν στάθηκα εκεί. Ακόμα και όταν τα έργα μου που έκανα για μια έκθεση Αρχιτεκτονικής και στο τέλος της έκθεσης κλάπηκαν όλα. Ένα δυσάρεστο γεγονός που δεν με πτόησε γιατί όσοι τα είδαν ήρθαν έπειτα και έγιναν συνεργάτες στο μέλλον σε διαφορετικά project. Με έναν παράδοξο τρόπο λοιπόν ένιωσα ότι ο σκοπός είχε επιτευχθεί, και τελικά αυτό που με ενδιαφέρει είναι να συνεχίσω να δημιουργώ και να μην μένω στο γεγονός αλλά να βλέπω τι μπορεί να γεννηθεί από αυτό.
Τι και ποιοι άνθρωποι δίπλα σου σε βοηθούν να προχωράς μπροστά
Νομίζω ότι έχω την τύχη να έχω γύρω μου έναν μικρό κύκλο ανθρώπων που λειτουργούν σχεδόν σαν καθρέφτης. Η οικογένεια μου παρότι βρίσκεται στο Μόναχο, φροντίζει να είναι παρούσα με το δικό της τρόπο και μου δίνει μια σταθερή αίσθηση στήριξης και αυτό είναι πολύτιμο. Οι καλοί φίλοι, όπως έχω σταθεί τυχερή να έχω είναι μια ανεκτίμητη πηγή έμπνευσης και αγάπης και αποτελεί για εμένα ένα όμορφο καταφύγιο.
Κάτι που μου έχει μείνει πολύ έντονα και μου το υπενθυμίζει και η Μάγκι η φίλη μου είναι αυτή η Ιαπωνική σκέψη kega no kōmyō-ότι ακόμη και μια ατυχία μπορεί, εκ των υστέρων να αποδειχθεί η αφετηρία για κάτι καλό που δεν θα είχε υπάρξει διαφορετικά. Αυτό με έχει κάνει να αλλάξω τον τρόπο με τον οποίο κοιτάζω μια δύσκολη στιγμή. Με καλούς ανθρώπους γύρω μου, δημιουργείται μια πολύχρωμη σφαίρα γενναιοδωρίας και μου υπενθυμίζει ότι μια διαδρομή δεν κρίνεται από μια δύσκολη στροφή. Το να τους έχω γύρω μου είναι σαν να γίνεται η ζωή μου πολύχρωμη.
Είναι η Τέχνη και η δημιουργία γενικότερα ένας δρόμος για να γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι;
Για εμένα η τέχνη και τα υλικά είναι το μυστικό καταφύγιο για το σώμα και το πνεύμα μου και ένας τρόπος να επιστρέφω στον εαυτό μου. Διαβάζοντας πρόσφατα ένα βιβλίο με τίτλο “Ενσυναίσθηση: Ακούγοντας με την καρδιά” του Βασίλη Κιοσσέ, στάθηκα ιδιαίτερα στη σύνδεση της έννοιας με τη τέχνη. Η λέξη έχει τις ρίζες της στο γερμανικό Einfühlung, μια έννοια που συνδέθηκε αρχικά με την αισθητική εμπειρία και με αυτό που μπορεί να αισθανθεί κανείς όταν έρχεται σε επαφή με ένα έργο τέχνης.
Η τέχνη εξαρχής αποτελούσε ένα μέσο κατανόησης και έκφρασης του ανθρώπινου συναισθήματος.
Τελικά δεν ξέρω αν η τέχνη μας κάνει αυτομάτως καλύτερους ανθρώπους, νομίζω όμως πως σίγουρα μας κάνει πιο δεκτικούς στο να αισθανόμαστε κάτι έξω από εμάς. Αυτή η μετατόπιση και μόνο έχει μεγάλη αξία για τον εσωτερικό μας κόσμο.
Είμαστε αυτά που επιλέγουμε;
Φυσικά και είμαστε αυτό που επιλέγουμε άλλωστε όπως έχει πει και ο “Jean-Paul Sartre-Existentialism is a Humanism”, ο άνθρωπος μέσα από τις επιλογές του διαμορφώνει τον εαυτό του. Ίσως γι’ αυτό και η ζωή να μοιάζει λίγο με τη δημιουργία ενός έργου. Δεν επιλέγεις πάντα τα υλικά που σου δίνονται, επιλέγεις όμως τι θα τα κάνεις. Πιστεύω λοιπόν πως μας χαρακτηρίζουν όχι μόνο όσα επιλέγουμε να κρατήσουμε, αλλά και όσα επιλέγουμε να αφήσουμε πίσω.
Κοιτάζοντας την δική μου διαδρομή, βλέπω πως έχω επιλέξει πολλές φορές την περιέργεια αντί για τη βεβαιότητα. Να δοκιμάσω κάτι καινούργιο, να ακολουθήσω μια ιδέα ακόμη κι όταν δεν ξέρω που θα με οδηγήσει, να μην φοβηθώ να αλλάξω κατεύθυνση. Ίσως τελικά αυτό να είναι και η μεγαλύτερη μορφή ελευθερίας, να επιτρέπεις στον εαυτό σου να εξελίσσεται χωρίς να χρειάζεται να παραμένει ίδιος.
Πως είναι ο χώρος των ονείρων σου
Αν κλείσω τώρα τα μάτια μου ο χώρος αυτός έχει θάλασσα και κήπο, είναι ανοιχτός, φωτεινός με αρχιτεκτονική που δεν προσπαθεί να επιβληθεί στο τοπίο αλλά θα το αφήσει να πρωταγωνιστεί. Να έχει ανθρώπους, ζωή, συζητήσεις, μουσική και ένα μεγάλο τραπέζι με παλιά αντικείμενα και όταν μπαίνεις μέσα να νιώθεις ότι ανήκεις.
Το μουσείο και το έργο που σου έκλεψε την καρδιά
Σε αυτή την ερώτηση μπορώ να γράψω πολλά μουσεία και γκαλερί που αγαπώ ιδιαίτερα γιατί η λίστα μου συνεχώς μεγαλώνει. Κάποια από αυτά είναι τα μουσεία, Metropolitan Μuseum of Art, Naoshima Μuseum, Art Βasel (μια εντελώς διαφορετική εμπειρία και συνύπαρξη έργων και κόσμου), Αρχαιολογικό Μουσείο Ηρακλείου. Επίσης γκαλερί-στούντιο που έχω ξεχωρίσει είναι FormLA, Studio Twentyseven, Antiqua gallery, Gagosian Gallery, Saatchi Gallery και πολλά ακόμα που σίγουρα τώρα ξεχνάω.
Ωστόσο δεν έχω μόνο ένα έργο που με έχει κερδίσει καθώς μου αρέσουν διαφορετικές μορφές τέχνης αρκεί να μου αφήνουν χώρο να τις ολοκληρώσω μέσα από την δική μου ματιά.
Ελκύομαι από τις μίνιμαλ μορφές και την ισορροπία του χρώματος και γι΄ αυτό με αγγίζει η φιλοσοφία του wabi-sabi: η ομορφιά που δεν χρειάζεται να είναι απόλυτη ή άψογη για να έχει παρουσία. Όταν πλέον περιηγούμαι σε ένα μουσείο/γκαλερί παρατηρώ ότι το μάτι μου απομονώνει σχεδόν ασυνείδητα συγκεκριμένα έργα που διαισθητικά πλησιάζουν την δική μου αισθητική. Τα έργα που με κάνουν να στέκομαι περισσότερο και να παρατηρώ είναι αυτά που δείχνουν πως η τέχνη ξεπερνά τα όρια της πραγματικότητας και γι΄αυτό μου αρέσει ο σουρεαλισμός αλλά και καλλιτέχνες και σχεδιαστές όπως: Finn Juhl, MM Paris, Misha Kahn, Jean Michel Basquiat, David Hockney, Jaybo Monk, Kaws, Kelly Wearstler, Daniel Arsham, Theodore Psychogios, Mary Weatherford, Donald Judd, Joan Miro, Pedro Friedeberg,…
Δώσε μας τον δικό σου ορισμό για την ομορφιά
Για εμένα η ομορφιά έχει να κάνει με τις προσλαμβάνουσες μας, με την ιστορία που κουβαλάμε, όσα έχουμε δει, αισθανθεί και αποθηκεύσει μέσα μας.
Βρίσκεται τελικά στα μάτια εκείνου που την αντικρίζει, αλλά και στην ευαισθησία με την οποία επιλέγει να κοιτάζει. Γι’ αυτό με συγκινεί τόσο η περιγραφή που κάνει ο Καβάφης στο “Έτσι πολύ ατένισα” όπου η ομορφιά περνά μέσα από το προσωπικό βλέμμα.
Όσο περισσότερο την κοιτάζεις, τόσο περισσότερο αρχίζεις να τη βλέπεις γύρω σου.
Πιστεύω πως η αισθητική υπάρχει μέσα μας ως μια μορφή έμφυτης ευαισθησίας, όμως με τα χρόνια εμπλουτίζεται και διευρύνεται από ταξίδια, εικόνες, ανθρώπους, τέχνη, μουσική και οι εμπειρίες που δημιουργούν σιγά σιγά ένα προσωπικό αισθητικό λεξιλόγιο. Όσο παρατηρείς και αισθάνεσαι τόσα περισσότερα συγκεντρώνεις μέσα σου και κάποια στιγμή όλα αυτά επιστρέφουν, ίσως ασυνείδητα στον τόπο με τον οποίο δημιουργείς και αντιλαμβάνεσαι τον κόσμο.
Για εμένα η ομορφιά και η αισθητική έχουν ένα κοινό παρονομαστή και αυτό είναι η αύρα και η ενέργεια που εκπέμπει κάτι. Δεν εξαντλούνται σε αυτό που βλέπεις, αλλά σε αυτό που σε κάνουν να νιώθεις. Έτσι αρχίζει η πραγματική σαγήνη.
Τι θεωρείς αυθεντικό στις μέρες μας;
Η καλοσύνη και οι άνθρωποι που έχουν στόχο και ονειρεύονται. Δύσκολα μπορείς να προσποιηθείς ένα τόσο αυθόρμητο χαρακτηριστικό όπως είναι η καλοσύνη πόσο μάλλον αν είναι αληθινό γιατί δεν χρειάζεται να αποδείξει τίποτα. Κάτι που θεωρώ πολύ σημαντικό, τόσο στους άλλους όσο και στον εαυτό μου είναι η ικανότητα να μην παίρνεις τα πάντα προσωπικά. Όταν το κατανοήσεις αυτό, αισθάνεσαι μια μεγάλη ελευθερία και γίνεσαι πιο ανοιχτός και ίσως τελικά πιο αληθινός. Στους ανθρώπους και στη τέχνη αναζητώ κάτι που να έχει ουσία και ιδιοσυστασία.
