Το σπίτι των Objects of Common Interest στη Νέα Υόρκη, όπου όλα είναι ρευστά, όπως δημοσιεύθηκε στο Living Corriere Magazine
Το townhouse τους στο Brooklyn, σχεδιασμένο από τους αρχιτέκτονες Ελένη Πεταλωτή και Λεωνίδα Τραμπούκη, αποτελεί ένα διαρκές πείραμα, μια απόδειξη ότι η κατοίκηση μπορεί να επαναπροσδιοριστεί με έναν πιο ελεύθερο τρόπο, χωρίς προκαταλήψεις.
Είναι το μανιφέστο του τρόπου ζωής τους, ελεύθερο, ανοιχτό, χωρίς περιορισμούς. «Όλα ξεκίνησαν ως ένα ερευνητικό πρότζεκτ γύρω από την κατοίκηση, που σταδιακά πήρε τη μορφή αρχιτεκτονικής», εξηγούν οι ιδιοκτήτες, αρχιτέκτονες Ελένη Πεταλωτή και Λεωνίδας Τραμπούκης, ιδρυτές του design studio Objects of Common Interest και του αρχιτεκτονικού γραφείου LOT, με έδρα τη Νέα Υόρκη και την Αθήνα. «Πρόκειται για ένα εννοιολογικό έργο που άρχισε να αποκαλύπτεται πραγματικά μόνο όταν ξεκινήσαμε να ζούμε μέσα σε αυτό», συνεχίζουν.
Με καταγωγή από τη Θεσσαλονίκη και οι δύο, και σε ηλικία 43 ετών, αγόρασαν το townhouse στο Brooklyn το 2022, λίγους μόλις μήνες μετά τη γέννηση του δεύτερου παιδιού τους. Αμέσως μετά την απόκτηση, κατεδάφισαν όλα τα εσωτερικά χωρίσματα και αφαίρεσαν τις ψευδοροφές, επιτρέποντας στον χώρο να ανοίξει χωρίς διακοπές. «Θέλαμε να αναδημιουργήσουμε την ατμόσφαιρα ενός industrial loft — ένα αρχέτυπο που είχαμε για χρόνια εξιδανικεύσει κατά τη διάρκεια των σπουδών μας στο Columbia University στη Νέα Υόρκη», λέει η Ελένη Πεταλωτή.
Πίσω από μια ασημί πλισέ πόρτα στον δεύτερο όροφο αποκαλύπτεται το παιδικό δωμάτιο: «Υπάρχει πολλή αυτοσχεδιαστική διάθεση σε αυτό το σπίτι. Αν έπρεπε να διαλέξω ένα κομμάτι μουσικής που να το εκφράζει, θα ήταν το Let’s Get Lost του Chet Baker. Για όποιον έρχεται, η πρόσκληση είναι να νιώσει ελεύθερος να χαθεί». Όχι ως αποπροσανατολισμός, αλλά ως μια κοινή εμπειρία, μια παράδοση στον χώρο και μια ανακάλυψή του μέσα από απρόσμενους τρόπους.
Αναπτυγμένο σε επίπεδα, το σπίτι ανατρέπει τη λογική του παραδοσιακού townhouse. Στο ισόγειο, εκεί όπου κανείς θα περίμενε να βρει ένα καθιστικό με θέα στην εσωτερική αυλή, ξεδιπλώνεται αντίθετα το υπνοδωμάτιο. Μια εσοχή με ένα υπερμεγέθες στρώμα συνδυάζεται με μια μικρή κόγχη γεμάτη παστέλ μαξιλάρια, που θυμίζουν oversized καραμέλες.
Ο δεύτερος όροφος ανήκει στα παιδιά, ενώ ο τελευταίος, καθαρός, σχεδόν αιωρούμενος σαν ένας πύργος φωτός, φιλοξενεί την κουζίνα και το καθιστικό. «Η απουσία τοίχων κάνει τα πάντα να ρέουν», προσθέτει ο Λεωνίδας Τραμπούκης. «Τρως πάνω, τρως κάτω, κοιμάσαι σε διαφορετικά σημεία. Οι λειτουργίες μετατοπίζονται, επικαλύπτονται και εναλλάσσονται».
Ένα οικιακό σκηνικό όπου η οικογένεια πίσω από το Objects of Common Interest συνθέτει διαρκώς νέες σκηνές και διατάξεις. Σε αυτή τη διαδικασία, το φως παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο: «Χρησιμοποιούμε εμβληματικά φωτιστικά, συχνά του Michael Anastassiades, σαν ηθοποιούς που αναλαμβάνουν διαφορετικούς ρόλους. Δημιουργούν ακολουθίες, αντιστίξεις, παύσεις. Αρκεί να ανάψεις ένα για να αλλάξει ο χαρακτήρας του χώρου». Ωστόσο, η αφετηρία παραμένει το φυσικό φως, όπως θα περίμενε κανείς από δύο αρχιτέκτονες που μεγάλωσαν δίπλα στο Αιγαίο.
«Η στέγη έπρεπε να ανακατασκευαστεί πλήρως και οι οικοδομικοί κανονισμοί μας επέτρεψαν ένα επιπλέον μέτρο ύψους. Εκεί γεννήθηκε η ιδέα να εισάγουμε αυτόν τον όγκο πάνω από τη ζώνη των υαλότουβλων, πίσω από την οποία βρίσκεται το ημιώροφο τραπεζαρίας, πλημμυρισμένο στο φως», εξηγούν. Όταν ανάβουν τα φώτα στο εσωτερικό, ο εξωτερικός όγκος μετατρέπεται ξανά σε ένα παιχνίδι εμφανίσεων και εξαφανίσεων. Το σχεδιαστικό δίδυμο κατέχει την τέχνη της ψευδαίσθησης: τη μέρα, αυτό το φωτεινό κουτί λειτουργεί σαν καθρέφτης, αντανακλώντας τον ουρανό και την κίνηση των σύννεφων· τη νύχτα, σχεδόν εξαφανίζεται, σαν μια σιωπηλή παρουσία.
Το σπίτι αποτελεί φυσική προέκταση της αισθητικής και της ευαισθησίας τους: «Ζούμε ανάμεσα στην Ελλάδα και τη Νέα Υόρκη σχεδόν είκοσι χρόνια, δεκαεννέα για την ακρίβεια. Τα στούντιό μας βρίσκονται εκεί, ταξιδεύουμε διαρκώς και κατοικούμε σε δύο πολύ διαφορετικές πραγματικότητες», εξηγούν. Είναι ακριβώς αυτή η αντίθεση που γεννά δημιουργικά “βραχυκυκλώματα”, πυροδοτώντας απρόσμενους συλλογισμούς.
«Το όνομα Objects of Common Interest προέκυψε σε ένα ταξίδι μεταξύ Σικάγο και Lake Superior. Αναζητούσαμε μια δημοκρατική έκφραση που θα επέτρεπε στα αντικείμενα να μιλούν από μόνα τους, χωρίς συγγραφικές υπερβολές», λέει ο Λεωνίδας Τραμπούκης, καθώς κινείται πάνω στο Metaphoric Rock, το τροχήλατο σκαμπό που θυμίζει μια μαλακή, ζελατινώδη πέτρα. Σε αυτό το σπίτι είναι η πρώτη φορά που ζουν ελεύθερα με τα δικά τους αντικείμενα. «Και για τα παιδιά, η σχέση με τα αντικείμενα είναι απολύτως ελεύθερη. Δεν υπάρχουν απαγορεύσεις, ούτε “μην αγγίζεις”. Όταν κάτι απαιτεί προσοχή, χρησιμοποιούμε μια συγκεκριμένη φράση: one of a kind», προσθέτει η Ελένη Πεταλωτή. «Ένας όγκος μπορεί να φαίνεται βαρύς και να είναι εξαιρετικά ελαφρύς· ένα μικρό αντικείμενο μπορεί να είναι απροσδόκητα βαρύ. Αυτή η μετατόπιση ανάμεσα στην εικόνα και την πραγματικότητα διαμορφώνει τον τρόπο που κατοικούμε τον χώρο».
Για την οικογένεια, δεν υπάρχει ένα αγαπημένο δωμάτιο. Οι χώροι αλλάζουν, όπως και οι στιγμές. Αν όμως έπρεπε να επιλέξουν, θα ήταν ο παιδικός χώρος στον δεύτερο όροφο. «Εκεί περνάμε τον περισσότερο χρόνο μας: παίζουμε, καθόμαστε στο πάτωμα για να φάμε, μιλάμε, κάνουν μπάνιο. Είναι η πραγματική καρδιά του σπιτιού — εκεί όπου βιώνουμε ότι δεν υπάρχει ένας μόνο σωστός τρόπος να ζεις».
Είναι απολύτως θεμιτό να μην υπάρχουν πόρτες στα μπάνια, να εγκαταλείπονται οι τοίχοι, να αμφισβητείται αυτό που συνήθως θεωρείται δεδομένο. Για το δίδυμο πίσω από το Objects of Common Interest, το σπίτι είναι μια διαρκής άσκηση, μια απόδειξη ότι η κατοίκηση μπορεί να επαναπροσδιοριστεί ελεύθερα, χωρίς προκαταλήψεις.
Κείμενο Olivia Fincato
Φωτογραφία Dean Kaufman per Living
@Living
Objects of Common Interest
Τα Projects για την Milan Design Week 2026
20–26 Απριλίου
