“Δέκα άνθρωποι, τρεις άνδρες και επτά γυναίκες, ένα ποτήρι κρασί και ένα βιβλίο: Το γυμναστήριο της Βερένα Κέσσλερ, που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Δώμα. Έτσι ξεκίνησε η πρώτη συνάντηση των «Σελιδοδεικτών», στο κρυφό πατάρι πάνω από το εστιατόριο Όλυμπος Νάουσα. Από εκεί βλέπαμε τον κόσμο να τρώει κάτω, χωρίς εκείνος να βλέπει εμάς.
Λίγα λόγια για την υπόθεση του βιβλίου, από το οπισθώφυλλο:
Η ανώνυμη αφηγήτρια του βιβλίου πιάνει δουλειά σε ένα σύγχρονο γυμναστήριο, έχοντας πει ένα μικρό ψέμα που πιστεύει πως μπορεί να κρύψει, όπως και το σώμα της μέσα στο κατάλληλο κολάν. Ανάμεσα σε ιδρωμένα σώματα, καθρέφτες και ανθρώπους που παρατηρούν ο ένας τον άλλον, βρίσκει την ευκαιρία να επινοήσει ξανά τον εαυτό της. Με χιούμορ που μπορεί ξαφνικά να γίνει παγερό, η Κέσσλερ γράφει για την εμμονή με την επίδοση, την αυτοπειθαρχία και την εικόνα μας.
Τρεις από την παρέα είχαν παρακολουθήσει πρόσφατα τη συζήτηση της Κέσσλερ με την ψυχολόγο και ποιήτρια Ελένη Σαμπάνη. Όλοι είχαμε διαβάσει το βιβλίο εύκολα. Σε τρεις, όμως, δεν άρεσε καθόλου. Κι αυτό έκανε τη συζήτηση καλύτερη.
Κάποιοι το χαρακτήρισαν body horror. Η Βιβή είπε πως αυτό το στοιχείο την ξένισε, ενώ ο Ηλίας βρήκε αναφορές στο American Psycho. Η Λίνα, ψυχαναλύτρια της παρέας, μίλησε για την ψυχοπαθολογία και τα ναρκισσιστικά στοιχεία της ηρωίδας, αλλά είπε και πως τη λυπήθηκε. Η Πετρίνη, ως δικηγόρος, αναρωτήθηκε ποιες θα ήταν οι ποινικές της ευθύνες. Ο συγγραφέας Δημήτρης ήταν βέβαιος: «Αυτό το βιβλίο φτιάχτηκε με ατζέντη και θα γίνει επιτυχία στο Netflix».
Μείναμε αρκετή ώρα στο τέλος. Την Χριστίνα, την δεύτερη συγγραφέα μας, την ξένισε πολύ: Έπρεπε να τελειώσει έτσι; Υπήρχε τρόπος να σωθεί η ηρωίδα; Και τι ακριβώς βλέπαμε στο εξώφυλλο: μια μπριζόλα ή ένα βουνό που πρέπει να ανέβεις;
Η Κατερίνα, που το διάβασε σε ένα τρένο, είχε σημειώσει μία φράση: «Επιτυχημένος είσαι όταν δεν χρειάζεται να το λες». Από εκεί φτάσαμε στην πίεση να γινόμαστε διαρκώς καλύτεροι. Η Πετρίνη θυμήθηκε πως η ηρωίδα, όταν εμφανίστηκε με παραπάνω κιλά και ατημέλητη πρώτη μέρα στην δουλειά, παρίστανε ότι είχε μόλις γίνει μητέρα: λες και μόνο τότε επιτρέπεται κάπως σε μια γυναίκα να «έχει αφήσει τον εαυτό της» και πάλι, μόνο για λίγο. Η Λίνα γέλασε με την πικρή ακρίβεια της παρατήρησης. Η Ντίνα την θαύμασε για την ικανότητά της, και ένιωσε συμπόνοια γι’ αυτήν.
Προς το τέλος, ο Κώστας, που είναι και διατροφολόγος, έφερε στη συζήτηση την ορθορεξία και την τρέλα με την πρωτεΐνη. Αναρωτηθήκαμε ακόμη ποια γερμανική λέξη να μεταφράστηκε ως «μουσίτσα».
Αποφασίσαμε να προτείνουμε αυτό το βιβλίο διακριτικά, ως προειδοποίηση, σε όλους μας τους φίλους που ξημεροβραδιάζονται στα γυμναστήρια.
Για πρώτη συνάντηση, οι «Σελιδοδείκτες» δεν έμειναν καθόλου στις συστάσεις. Ένα βιβλίο που χώρισε την παρέα μάς έδωσε αρκετούς λόγους να ξαναβρεθούμε. Επόμενη στάση, το ελληνικό “Επι σκοπω Πλουτισμού” της Ελισαβετ Χρονοπούλου ένα ελληνικό βιβλίο που διαβάστηκε και άρεσε πολύ.”
Γράφει η Ισμήνη Τορνιβούκα
