Ever Given: Η έκθεση φωτογραφίας της Έφης Χαλιορή στην Πινακοθήκη Κυκλάδων της Σύρου είναι ένας διάλογος μεταξύ λατομείων και λιμανιών σε νέα ανάγνωση

Αρχικά μίλησέ μας για τα highlights της διαδρομής σου. Ποια είναι τα σημαντικά βήματα που σε έφεραν εδώ που βρίσκεσαι σήμερα;

Η φωτογραφία ήρθε στη ζωή μου ως μία φυσική εξέλιξη του τρόπου με τον οποίο βλέπω τον κόσμο. Κατασκεύαζα εικόνες στο μυαλό μου πολύ πριν χρησιμοποιήσω φωτογραφική μηχανή. Τα μαθήματα καλλιτεχνικής φωτογραφίας ήταν καθοριστικά και από το 2008 άρχισα πλέον να εργάζομαι επαγγελματικά με τη φωτογραφία. Από εκεί και μετά οι παρουσιάσεις του έργου μου στο εξωτερικό ήταν σημαντικοί σταθμοί, αλλά αυτό που με ενδιαφέρει περισσότερο απ’όλα είναι τα βήματα που κάνω δημιουργικά, δουλεύοντας το κάθε project μου.

Το story της ανακάλυψης μιας δημιουργικής προοπτικής στη φωτογραφία. Πώς γεννήθηκε η πρώτη ιδέα και πώς διαμορφώθηκε με το πέρασμα του χρόνου;

Θυμάμαι τον εαυτό μου από πολύ μικρή να παρατηρεί εικόνες, ανθρώπους, τοπία. Στην αρχή φωτογράφιζα πολύ περισσότερο ενστικτωδώς. Με τον χρόνο κατάλαβα ότι αυτό που με ενδιαφέρει δεν είναι απλώς να καταγράψω κάτι όμορφο ή ενδιαφέρον, αλλά να χρησιμοποιήσω τη φωτογραφία για να μιλήσω για κάτι που δεν φαίνεται απαραίτητα μέσα στην εικόνα. Σταδιακά άρχισα να δουλεύω σε θεματικές ενότητες. Μια εικόνα οδηγεί σε μια δεύτερη, μετά σε μια έρευνα, σε ένα ταξίδι, σε έναν τόπο, διαμορφώνοντας έτσι ένα καινούργιο project.

Έχεις έναν μοναδικό τρόπο να απογειώνεις αισθητικά κάτι απλό και κοινό και να το μεταποιείς σε κάτι μοναδικό. Ποια είναι η διαχωριστική γραμμή που μετατρέπει μια φωτογραφία σε έργο τέχνης;

Για μένα δεν είναι η ομορφιά της εικόνας. Ούτε καν η τεχνική αρτιότητα από μόνη της. Μια φωτογραφία αρχίζει να αποκτά καλλιτεχνικό ενδιαφέρον όταν ξεπερνά αυτό που απεικονίζει και δημιουργεί ένα δεύτερο επίπεδο ανάγνωσης. Έχει περισσότερο ενδιαφέρον μια εικόνα που αφήνει μια απορία, μια μνήμη ή ένα συναίσθημα παρά μια εικόνα που απλώς είναι όμορφη.

Με ποιον τρόπο θεωρείς ότι η αισθητική σου εξελίσσεται στο βάθος του χρόνου; Πώς βλέπεις παλαιότερα έργα σου;

Τα βλέπω σαν απαραίτητα στάδια μιας διαδρομής. Δεν θα ήθελα να τα αλλάξω, ακόμη κι αν σήμερα θα προσέγγιζα κάποια πράγματα διαφορετικά, αν και συνεχίζω να βλέπω σε παλαιότερες εικόνες μου πράγματα που με απασχολούν ακόμη: η απουσία, η φθορά, η φύση, ο χρόνος. Με τα χρόνια παρατηρώ ότι η δουλειά μου έχει γίνει πιο λιτή. Έχω μεγαλύτερη ανάγκη να αφαιρώ στοιχεία. Ίσως λοιπόν εξελίσσεται η γλώσσα, αλλά ο πυρήνας παραμένει αρκετά σταθερός.

Ποια νιώθεις πως είναι τα σημαντικότερα επιτεύγματά σου;

Ήταν πολύ σημαντικό για μένα να δω έργα μου στο Shanghai Museum, στο National Art Center στο Τόκιο, στο Salon d’Automne στο Παρίσι, σε συλλογές στο εξωτερικό και στην Πινακοθήκη του Δήμου Αθηναίων. Αυτό που μου δίνει όμως μεγαλύτερη ικανοποίηση είναι το ότι συνεχίζω να δημιουργώ και παραμένω περίεργη για το πώς θα αναπτύξω το επόμενο μου έργο. Βέβαια, μιλώντας σε ένα τελείως διαφορετικό επίπεδο, αυτό για το οποία είμαι περισσότερο περήφανη στη ζωή μου συνολικά, είναι τα παιδιά μου.