Kατερίνα, είχες την τύχη να μεγαλώσεις σε μια οικογένεια που η τέχνη και το θέατρο ήταν το φως και η ανάσα της. Πως ήταν η εμπειρία αυτή και τι περισσότερο έχει χαραχτεί στη μνήμη σου σαν κληρονομιά από τους γονείς σου, δύο μοναδικούς ανθρώπους του θεάτρου που έχουν αφήσει ιστορία;
Η οικογένειά μου με καθόρισε. Πρώτα από όλα, είχα την τύχη να μεγαλώσω μέσα σε ένα περιβάλλον αγάπης. Οι γονείς μου αλλά και ο παππούς και η γιαγιά μου, από την μεριά της μαμάς μου, υπήρξαν για μένα μια εστία προστασίας αλλά και εφαλτήριο για την ανεξαρτησία μου.
Η ζωή μας αναπτύχθηκε μέσα στην Τέχνη, το Θέατρο βέβαια, αλλά και τη Μουσική, την Όπερα, τη Λογοτεχνία… Αν και ως μικρό παιδί ένιωθα συχνά ότι οι γονείς μου μού έλειπαν, κοιτάζοντας πίσω αισθάνομαι ότι η αφοσίωσή τους στο Θέατρο πέρασε τελικά μέσα μου με έναν τρόπο υγιή και δημιουργικό.
Αυτό που περισσότερο με έχει διαμορφώσει από όσα μου έμαθαν οι γονείς μου, είναι ότι δεν προσπάθησαν να μου μάθουν τίποτα-θέλω να πω ότι ποτέ δεν με πίεσαν, δεν μου επέβαλαν, δεν με ανάγκασαν να κάνω κάτι (εκτός από τα μαθήματα πιάνου από τα έξι μου στα οποία μετά από κάποια χρόνια δεν ήθελα καθόλου να πηγαίνω και με τράβαγαν με το ζόρι…!). Με προέτρεπαν να χαράξω την δική μου, ανεξάρτητη πορεία σε όποιο πεδίο επέλεγα.
Με έναν μοναδικό δυναμισμό και παρά το βαρύ φορτίο της καταγωγής σου, κατάφερες να χαράξεις τη δική σου προσωπική διαδρομή στον ίδιο δρόμο. Ήταν θέμα χαρακτήρα, πείσματος ή μιας εσωτερικής ανάγκης να ανατρέψεις τα δεδομένα σου
Έχω δουλέψει -και δουλεύω καθημερινά-πολύ σκληρά για να φτάσω εδώ που έφτασα και ό,τι μικρό ή μεγάλο καταφέρνω είναι ένας συνδυασμός της κληρονομιάς, της επιμονής αλλά κυρίως της μεγάλης μου αγάπης για το θέατρο και την ζωή μέσα στο θέατρο.
Όμως δεν θα άντεχα τίποτα από όλα αυτά χωρίς τη συντροφικότητα-τον άνθρωπό μου και τις φίλες μου. Επιπλέον οφείλω πολλά σε όσους πίστεψαν και πιστεύουν σε μένα και με στηρίζουν στην δύσκολη πορεία μου. Στους συνεργάτες μου, στο θεατρόφιλο κοινό, στους ανθρώπους που μου εμπιστεύτηκαν κάτι σημαντικό κατά τη διάρκεια της πορείας μου.
Με τη μοναδική σου σκηνοθετική ματιά έχεις την ικανότητα να αναθεωρείς και να ανακατασκευάζεις θεατρικά έργα με έναν αναπάντεχο τρόπο που είτε σοκάρει, είτε αποθεώνεται. Υπάρχει κάτι που δεν τόλμησες;
Νομίζω ότι μετά την ολοκλήρωση της θητείας μου στο Φεστιβάλ, μπαίνω τώρα σε μία νέα φάση της σκηνοθετικής μου εργασίας. Είμαι πιο ξεκούραστη και μπορώ να αφοσιωθώ ολοκληρωτικά στις πρόβες και στην προετοιμασία των παραστάσεων που ετοιμάζω.
Μου είχε λείψει να μπορώ να ασχολούμαι σχεδόν αποκλειστικά με τον κόσμο του εκαστότε έργου που με απασχολεί και αυτή τη στιγμή το απολαμβάνω βαθιά. Είμαι σίγουρη από αυτή τη νέα φάση θα προκύψουν ενδιαφέροντα πράγματα, ίσως και πράγματα που δεν τα έχω τολμήσει ακόμα.
Ανέλαβες το φεστιβάλ Επιδαύρου και το ανέβασες στα ύψη. Τι διαφορετικό με ότι γινόταν μέχρι τότε, έκανε τόσο επιτυχημένη τη θητεία σου; Πως βλέπεις τον θεσμό τώρα που βρίσκεσαι σε απόσταση και τι εύχεσαι;
Δεν μπορώ να μιλήσω εγώ για το έργο μας, δεν έχω ακόμα την απαραίτητη χρονική απόσταση από το τέλος της θητείας μου. Αντιμετώπισα το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου ως ένα σύνθετο καλλιτεχνικό έργο διαρκείας, με στιβαρούς δραματουργικούς άξονες.
Ανοιχτήκαμε σε νέα πεδία δράσης και είχαμε την ανάγκη να δημιουργήσουμε έργα μεγάλης κλίμακας, όχι μονάχα καλλιτεχνικά αλλά και έργα υποδομών. Στοχεύσαμε με ιδιαίτερη προσοχή στην ανανέωση της κληρονομιάς του Αρχαίου Δράματος και στην συνομιλία ελλήνων και ελληνίδων δημιουργών με σημαντικές καλλιτεχνικές φωνές από το παγκόσμιο στερέωμα.
Τέλος, καταφέραμε να συγκεντρώσουμε έναν πρωτοφανή αριθμό χορηγών και υποστηρικτών που μας έδωσαν φτερά για ένα πρόγραμμα εκτεταμένο και τολμηρό. Η ανταπόκριση του κοινού μάς έδωσε φτερά. Είμαι πραγματικά ευγνώμων για όσα καταφέραμε με την ομάδα μας και ανυπομονώ για το καλοκαίρι, όπου θα μπορέσω να χαρώ το φεστιβάλ ως θεατής.
Οι Έλληνες αγκαλιάζουμε εύκολα το καινούριο ή είμαστε δύσπιστοι;
Κοίτα, νομίζω ότι θέλουμε να πιστεύουμε ότι είμαστε ανοιχτοί στο καινούριο- γενικώς, σε νέες τάσεις στην κατανάλωση αγαθών, στην μόδα ή στον τρόπο διασκέδασης. Θα έλεγα ότι ορισμένες φορές είμαστε ακόμα και επιπόλαιοι. Όμως στα θέματα που αφορούν στις παραδόσεις μας, θεωρώ πως δυστυχώς είμαστε βαθύτατα συντηρητικός λαός.
Έχουμε μεγάλο φόβο να κοιτάξουμε πίσω από τα πράγματα, κάτω από την επιφάνεια. Να αποδεχτούμε το διαφορετικό πλάσμα δίπλα μας, τον νέο ρόλο της γυναίκας στην κοινωνία, τον έφηβο που ζει σε άλλο σύμπαν από αυτό που μεγαλώσαμε και διαμαρτύρεται για όσα βρήκε. Δεν ανεχόμαστε -οι περισσότεροι- την “αποκαθήλωση” των αρχαίων προτύπων. “Κλωτσάμε” στις ριζοσπαστικές αναγνώσεις των αρχαίων έργων στην Επίδαυρο. Εχουμε πολύ δρόμο και πρέπει να αλλάξουμε εντελώς το εκπαιδευτικό μας σύστημα αλλά και τον τρόπο με τον οποίο μεγαλώνουμε τα παιδιά μας.
Ποια είναι τα δικά σου τωρινά σχέδια, τι ακριβώς κάνεις στη Σανγκάη;
Βρίσκομαι στην Σανγκάη εδώ και δύο μήνες, δουλεύοντας πάνω στη Λυσιστράτη του Αριστοφάνη. Είναι μια τεράστια πρόκληση. Είμαστε προσκεκλημένοι του Shanghai Dramatic Arts Centre, Εθνικού Θεάτρου της Σανγκάης, και του Hong Kong Arts Festival οι οποίοι είναι συμπαραγωγοί του μεγάλου αυτού εγχειρήματος. Η παράσταση είναι μεγάλης κλίμακας, έχουμε έναν θίασο 20 κινέζων ηθοποιών και μια πολύ μεγάλη ομάδα τεχνικών, ενώ θα παρουσιαστεί στο Χονγκ Κονγκ, τη Σανγκάη και άλλες πόλεις.
Για την παραγωγή αυτή εργαζόμαστε περίπου εννέα μήνες, για την έρευνα, την προετοιμασία, τη διασκευή, την μετάφραση και έπειτα για τις πρόβες. Είμαι ενθουσιασμένη με τη ζωή εδώ και βρίσκομαι τώρα στην τελική φάση δοκιμών πριν από την πρεμιέρα μας στις 27 Μαρτίου. Βρισκόμαστε εδώ με τους σπουδαίους Έλληνες συνεργάτες μου, Αλέξανδρο Δράκο Κτιστάκη στην Μουσική σύνθεση, Πατρίσια Απέργη στη Χορογραφία, Εύα Μανιδάκη στα Σκηνικά, Βασιλική Σύρμα στα Κοστούμια. Βοηθός μου είναι ο Αλέξανδρος Πάνου.
Έχουμε την ευκαιρία να περνάμε όλη την ημέρα μαζί, δουλεύοντας πάνω σε αυτό το μοναδικό έργο, να συζητάμε, να μοχθούμε, να χαλαρώνουμε αργά το βράδυ πηγαίνοντας βόλτες και ανακαλύπτοντας τη σύγχρονη κινεζική κουλτούρα παρέα με τους ηθοποιούς. Είναι μια ευτυχής συγκυρία. Προτείνουμε ένα σύγχρονο ανέβασμα με πολλή μουσική και Χορό και μία σουρεαλιστική ματιά πάνω στο έργο. Η δραματουργία εστιάζει στην ανισότητα των φύλων και στις διαφορετικές οπτικές μεταξύ τους.
Πόσο εύκολο είναι να κάνεις τους Ασιάτες να αγαπήσουν την Αρχαία Κωμωδία και τι έχεις εισπράξει μέχρι στιγμής;
Είναι σημαντικό να ειπωθεί οτι η Λυσιστράτη δεν έχει ξαναπαρουσιαστεί ποτέ στην Ασία και αισθάνομαι πολύ μεγάλη χαρά που την φέρνουμε εμείς στο προσκήνιο. Ο Αριστοφάνης δεν είναι ιδιαίτερα γνωστός εδώ-γνωρίζουν λίγο περισσότερο τους τραγικούς, αλλά και πάλι δεν υπάρχει ευρεία γνώση των κειμένων αυτών. Ελάχιστες είναι δε οι παραστάσεις αρχαίων ελληνικών εργων. Υπάρχει επομένως μεγάλη δίψα γύρω από το πεδίο αυτό και διαπιστώνουμε πόσο μεγάλη έκπληξη προκαλεί ο τολμηρός χειρισμός θεμάτων, όπως αυτό της ερωτικής ζωής, από έναν αρχαίο συγγραφέα.
Πόσο σημαντικό είναι στις μέρες μας να συναντιέσαι με ανθρώπους που μοιράζεστε κοινή γλώσσα και αισθητική. Πόσο συχνά συμβαίνει ειδικά σε έναν τόσο απαιτητικό και δύσκολο χώρο σαν τον δικό σου;
Όπως είπα, έχω την χαρά να εργάζομαι εδώ με τους αγαπημένους μου συνεργάτες με τους οποίους είμαστε πια πολύ βαθιά συνδεδεμένοι, εδώ και 15 χρόνια περίπου. Έχoντας στις αποσκευές μας υπέροχες συνεργασίες στην Ελλάδα και το εξωτερικό, συνεχίζουμε να πορευόμαστε φτιάχνοντας έργα μαζί, με αλληλοσεβασμό και αμείωτο ενθουσιασμό. Παράλληλα θεωρώ σημαντικό ότι μας ενώνουν πολλές κοινές αξίες για τη ζωή.
Αν θέλεις δώσε μας μια ιδέα από όσα ωραία ακολουθούν στα σχέδιά σου
Στη συνέχεια θα εργαστούμε επάνω στον Μακμπέθ, σε μετάφραση Νίκου Χατζόπουλου. Το έργο θα παρουσιαστεί στο Αμφι-Θέατρο Σπύρου Α. Ευαγγελάτου τον Νοέμβριο. Πρωταγωνιστούν ο Γιώργος Γάλλος και η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη. Είμαι πολύ χαρούμενη για αυτή την συνεργασία και παραγματικά ανυπομονώ μετά από αυτή την αριστοφανική περιπέτεια στην Ασία, να βουτήξω στα σκοτάδια του Σαίξπηρ.
