Διηγήσου μας την ιστορία της ζωής σου και τα σημαντικά γεγονότα της διαδρομής σου, που σε οδήγησαν εδώ που βρίσκεσαι σήμερα
Γεννήθηκα στην Αθήνα τον Μάρτιο του 1990. Ζούσαμε νότια και πήγα σχολείο στην Λεόντειο Σμύρνης. Στην συνέχεια μετά το πρόγραμμα του ΙΒ κατάφερα να πάω για σπουδές στην Αγγλία καθώς ήταν πάντα το όνειρο μου να σπουδάσω στο εξωτερικό και να μπω κάπως στον χώρο της μόδας. Η ζωή τα έφερε έτσι και κατάφερα να φτάσω στο Παρίσι για την πρακτική μου στην L’Oréal Paris, παγκοσμίως γνωστή για τα καλλυντικά της. Μετά το πέρας των σπουδών μου στην Αγγλία ξαναγύρισα στο Παρίσι όπου και έμεινα συνολικά για άλλα 10 χρόνια.
Κατά την διάρκεια της δουλειάς μου ως manager και μετά digital communications director globally , είχα την τύχη να έρθω σε επαφή με αρκετά γνωστά μοντέλα και ανθρώπους από τον χώρο της τέχνης και της μόδας. Από την Jennifer Lopez, the Eva Longoria, Doutzen Kroes, Liya Kebede, Karlie Kloss, Elle Fanning, κάποια από τα ονόματα με τα οποία όχι μόνο συνεργάστηκα αλλά και έχτισα ουσιαστικές σχέσεις φιλίας. Μια από αυτή ήταν και είναι η καλύτερη μου φίλη σχεδόν αδελφή, η Natalia Vodianova, ίσως το πιο γνωστό μοντέλο της Ρωσίας και για μένα από τους πιο φωτεινούς ανθρώπους στον χώρο της μόδας. Έτσι κατέληξα να είμαι υπεύθυνος για την εικόνα της για αρκετά χρόνια, ταξιδεύοντας παντού μαζί, σε όλες τις επιδείξεις μόδας καθώς και φιλανθρωπικά έργα σε όλο το κόσμο.
Βέβαια παράλληλα σε όλο αυτό το ταξίδι ομορφιάς, τουλάχιστον εξωτερικά, η μαμά ήρθε αντιμέτωπη με τον καρκίνο και της δόθηκε ένας χρόνος ζωής. Η χάρις, η δύναμη της, η πίστη της, η αγάπη προς την οικογένεια της δεν ξέρω, πάντως την κράτησε εν ζωή για επτά αρκετά δύσκολα χρόνια όπου στήριγμα της ήταν ο πατέρας μου, ο αδελφός μου μου, οι θείες και κοντινές φίλες. Δυστυχώς τον Ιούλιο του 2019 η μητέρα μου έφυγε από τη ζωή και εκεί κάπως ξεκίνησε μια άλλη διαδρομή για εμένα.
Πως ήρθε η στιγμή να αλλάξεις ρότα και να αποφασίσεις να αποσυρθείς στη μοναχική ζωή. Πόσο εύκολη ήταν μια τέτοια απόφαση;
Θυμάμαι ότι αυτή η αλλαγή ξεκίνησε τον Μάιο του 2019 και πιο συγκεκριμένα θυμάμαι χαρακτηριστικά να βρίσκομαι μεταξύ Αθήνας όπου η μαμά νοσηλευόταν και στις Κάννες, για τα ετήσια βραβεία κινηματογράφου. Αυτή η οξύμωρη αντιπαράθεση καταστάσεων, συναισθημάτων και ανθρώπων με έφερε κάπως σε ένα σταυροδρόμι ή καλύτερα σε μια μικρή επιφώτιση. Ένιωσα πως ο κύκλος, η διαδρομή μου στον χώρο της μόδας κάπως ερχόταν σε ολοκλήρωση και πως θα ήταν πιο κοντά στην καρδιά μου να κάνω κάτι για τους ανθρώπους που έχουν ανάγκη. Έτσι αρχικά ξεκίνησα να δημιουργώ μικρές ομάδες για παιδιά, νέους και πρόσφυγες κάποιες φορές που είχαν ανάγκη από παρέα, κάπως να συνδεθούν μέσα σε κοινότητες για να βρουν τον δρόμο τους. Παράλληλα είχα ξεκινήσει να ψάχνομαι και να δοκιμάζω διάφορες μορφές πνευματικότητας όπως τον διαλογισμό. Η αλήθεια είναι ότι ταξίδεψα αρκετά (και κυριολεκτικά και καρδιακά και ψυχολογικά). Ο θάνατος της μαμάς ήταν σαν μια ώθηση να ξαναβρώ τον εαυτό μου.
Και κάπως, μετά από ένα αρκετά ιδιαίτερο ταξίδι στην Βόρεια Ινδία, επιστρέφοντας στο Παρίσι ένιωσα ότι ακόμα και αυτή η υπέροχη πόλη που ήταν το σπίτι μου, ερχόταν σε ένα κλείσιμο κύκλου.
Λίγες εβδομάδες πριν την εκταφή της μητέρας μου το καλοκαίρι του 2022, από το πουθενά μου ήρθε ένα τραγούδι αφιερωμένο στην Παναγία που λέγαμε στην Λεόντειο και δεν έλεγε να φύγει. Το πρώτο όνομα της Παναγίας που αναφέρεται στο συγκεκριμένο παιδικό τραγούδι ήταν το όνομα Χοζοβιωτισσα. Κάτι που ετυμολογικά, αν δεν έχεις την γνώση ότι πρόκειται ουσιαστικά για τοπωνύμιο που αναφέρεται αρχικά στην περιοχή Χοζεβά της Παλαιστίνης και πλέον στην μονή που υπάρχει στην νήσο της Αμοργού εδώ και πάνω από 1200 χρόνια (καθώς πρόκειται για κτίσμα του 9ου αιώνα) όπου και φυλάσσεται η πλέον θαυματουργή εικόνα της Παναγίας Χοζοβιώτισσας. Εν συντομία λοιπόν κάπως έτσι οδηγήθηκα να πάω να περάσω εκεί μια εβδομάδα, ως τουρίστας θα έλεγα καθώς ήταν η πρώτη φορά που θα έμενα σε χριστιανικό μοναστήρι. Βέβαια αυτή η εβδομάδα, κατέληξε να φτάσει σχεδόν πλέον στα 4 χρόνια σαν σήμερα!
Η διαμονή μου δεν ήταν και δεν είναι απόλυτα συνεχής ούτε και μοναχική. Ξεκίνησα με λίγες εβδομάδες, γυρνούσα, έφευγα για Αθήνα και πάλι τα ίδια γιατί αυτή η ξαφνική αλλαγή μεταξύ πόλης και μιας κατοικίας πάνω σε έναν βράχο στο τέλος των Κυκλάδων ήταν και είναι αρκετά μεγάλη. Λέω όχι μοναχική καθώς το συγκεκριμένο μοναστήρι έχει την χάρη / την ευλογία να είναι παγκοσμίως γνωστό με αποτέλεσμα τους καλοκαιρινούς μήνες να έχει τεράστια επισκεψιμότητα.
Πως ένα νέο παιδί που έχει χτίσει μια καριέρα αφήνει τα πάντα πίσω του; Ήταν ένα κάλεσμα που έπρεπε να ακολουθήσεις ή ήθελες να δοκιμάσεις από κοντά την εν Χριστώ Ζωή και να είσαι σε θέση να διαλέξεις;
Νομίζω ότι όταν λαμβάνεις κάποιο μήνυμα, αρκετά ξεκάθαρο έχεις την δυνατότητα ή να το ακούσεις ή να το αγνοήσεις. Όταν συνεχίζεις να λαμβάνεις αυτά τα μηνύματα, σημάδια, όπως και να τα πούμε, δεν ξέρω για εμένα ήταν αδύνατο να το αγνοήσω. Δεν ξέρω αν άφησα πίσω κάτι, ίσως ναι. Αλλά η ουσία είναι μέσα μας πάντα. Εννοώ σε αυτά τα χρόνια που ζω στο μοναστήρι είναι ένα από τα αποφθέγματα που μου έχουν εμπεδωθεί αρκετά καλά. Αν τα έχεις καλά μέσα σου και με τον Θεό όλα τα άλλα κάπως μπαίνουν σε μια ροή.
Επίσης ένιωθα ότι έφτασα πάρα πολύ γρήγορα αρκετά ψηλά στον υλικό κόσμο και συνειδητοποίησα ότι καλά είναι όλα, αλλά όσα χρήματα και να έχουμε αν δεν έχουμε μέσα μας την γαλήνη και την υγεία μας κάπως είναι όλα μάταια. Και μπροστά στην υγεία και τον θάνατο, τις σχέσεις, την χαρά και την λύπη, όλοι οι άνθρωποι είμαστε ίσοι. Όλοι πρέπει σε αυτή την ζωή να τα βρούμε με τον εαυτό μας, τους γύρω μας και τους από πάνω μας στον ουρανό.
Mπορώντας πλέον να συγκρίνεις τις δύο διαδρομές τι έχεις κερδίσει και τι έχεις χάσει; Σκέφτηκες ποτέ να επιστρέψεις πίσω;
Χμμ κέρδισα αυτήν την γαλήνη. Δεν ξέρω μπορεί αύριο να ξυπνήσω και να την χάσω, όλα είναι μέσα στην ζωή. Αλλά καθημερινά θα μπορούσα να πω ότι είμαι ευγνώμων για την ζωή αυτή, για τους ανθρώπους γύρω μου, για την φύση για όλα. Οπότε έχασα πράγματα τα οποία ουσιαστικά με βάραιναν μετά από κάποιο σημείο, πράγματα υλικά ή συναισθηματικά τα οποία εμπόδιζαν στην εξέλιξη μου ως άνθρωπο.
Να γυρίσω πίσω πλήρως σε μια καριέρα όπου δούλευα 7 μέρες την εβδομάδα με σκοπό την οικονομική εξέλιξη και έναν φαύλο κύκλο υπερκαταναλωτισμού σίγουρα όχι. Αλλά το να βρίσκω τρόπους να ισορροπώ την πνευματική ζωή με την πιο γήινη επαφή γιατί όχι. Νομίζω όπως έλεγαν και οι αρχαίοι και ο άγιος Σεραφείμ Σάροφ, όλα θέλουν μέτρο στην ζωή ακόμα και η υπέρμετρη προσευχή μπορεί να είναι λιγότερο θεάρεστη. Όλα θέλουν μέτρο και διάκριση.
Η τέχνη της ζωής βρίσκεται νομίζω στην ισορροπία η οποία είναι σχεδόν αδύνατη σε εμάς τους ανθρώπους, γιατί είναι ένας καθημερινός αγώνας μεταξύ του εγώ, του πρέπει, του θέλω και του μπορώ.
Πόσο θελκτική είναι η ζωή που διάλεξες για εσένα και πως έχεις εξελιχθεί πνευματικά;
Πριν κοιμηθώ το βράδυ είμαι ευγνώμων και λέω πως αν φύγω τώρα είμαι ολοκληρωμένος. Νιώθω γεμάτος αυτήν την χρονική περίοδο της ζωής μου. Αυτό είναι σημάδι ότι τουλάχιστον για τώρα φαίνεται να είμαι σε καλό δρόμο. Αλλά γνωρίζω ότι η ζωή έχει αλλαγές, κύματα, οπότε το ζήτημα είναι να μάθουμε να πλέουμε και στα ήρεμα νερά και στην φουρτούνα. Ένα από τα μαθήματα είναι ίσως η παράκληση στο γενηθητω το θέλημα Σου. Δηλαδή όσο μπορούμε να είμαστε σε αρμονία με το θέλημα μας και το θέλημα Του.
Έχεις την τύχη να ζεις σ’ έναν ευλογημένο τόπο και ειδικά σε μια μονή ξεχωριστή, με βαθιά ιστορία και απέραντη ομορφιά μπροστά της. Πως είναι να ζεις σε έναν τέτοιο τόπο και ποια είναι η καθημερινότητα σου;
Μόνο και μόνο η φύση εκεί είναι από μόνη της ήδη μια από τις πιο πνευματικές εμπειρίες που κάποιος μπορεί να ζήσει. Δεν είναι τυχαίο όπου εκεί γυρίστηκε και η γαλλική ταινία Το Απέραντο Γαλάζιο. Είναι ακριβώς αυτό. Απέραντο και δυνατό και δημιουργεί δέος αυτή η θάλασσα και το απόλυτο μπλε. Το γεγονός ότι αυτή η μονή χτίστηκε το 812 μ.Χ. και είναι από τα πιο παλιά μοναστήρια της Ελλάδας και από τότε δεν έπαψαν να είναι εν ενεργεία αδελφότητες μοναχών έχει αυτόματα μια άλλη χάρη.
Πρέπει να σκεφτούμε ότι καθημερινά κάνουμε τις ακολουθίες από τις 4 το πρωΐ με 8, το απόγευμα εσπερινό και το βράδυ το απόδειπνο. Συνεπώς μιλάμε για πάνω από 6/7 ώρες συλλογικής προσευχής σε καθημερινή βάση. Τις υπόλοιπες ώρες είμαστε ανοιχτά για επισκέψεις, ξεναγήσεις καθώς και έχουμε δουλειές για την καλύτερη συντήρηση του μοναστηριού. Η αλήθεια είναι ότι σχεδόν καθημερινά προσπαθώ να βρίσκω στιγμές να έρχομαι σε επαφή με την φύση, κυρίως με την θάλασσα καθώς μου αρέσει πάρα πολύ το νερό.
Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα βιώματα είναι αυτό το οξύμωρο της ζωής: ενώ θεωρητικά είσαι αποκομμένος κάπως από τον κόσμο, κάπως είσαι πολύ πιο συνδεδεμένος. Δεν έχεις όλη αυτή την μόλυνση της πόλης και έτσι νιώθεις καλύτερα τους ανθρώπους που έχουν ανάγκη, ή που περνάνε από μια δυσκολία ή που απλά θέλουν να μιλήσουν και να έχουν μια άλλη προοπτική. Γιατί όπως και να το κάνουμε αυτή η γεωγραφική κατάσταση και απόσταση σε βοηθάει να έχεις μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα της ζωής χωρίς να χάνεσαι στα μικροπράγματα της καθημερινότητας.
Όντας ακόμη δόκιμος μπορείς και χειρίζεσαι ταυτόχρονα remote εργασίες. Ποιο είναι ακριβώς το αντικείμενο σου και που στοχεύεις
Για να διευκρινίσω δεν είμαι δόκιμος αλλά εθελοντής. Ναι μεν κάνω όλο το μοναστηριακό πρόγραμμα, το τυπικό που λέμε, αλλά δεν παύω να είμαι εθελοντής. Αυτό ήταν κάτι που με έκανε και με κάνει πιο ειλικρινή απέναντι στους μοναχούς γιατί θέλω να το κάνω καρδιακά χωρίς να υπάρχει κάποια χρηματική ή διοικητική ανταλλαγή. Συνεπώς αυτό που κάνω κατά καιρούς για να μπορώ να είμαι κάπως ανεξάρτητος και να μην επιβαρύνω την μικρή αδελφότητα, είναι να συνεχίζω τη συμβουλευτική / στρατηγική για εταιρίες, ξενοδοχεία και ιδιώτες που θέλουν καθοδήγηση από το πώς να στήσουν την εταιρία, στο πως θα επικοινωνήσουν το έργο τους διαδικτυακά. Ζώντας σε ένα απόμακρο μοναστήρι βοηθάει να έχεις μια πιο σφαιρική και ολοκληρωμένη άποψη για το πώς μια επιχείρηση μπορεί να χτιστεί μακροχρόνια.
Με ποιον τρόπο θεωρείς ότι εξελίσσεσαι σ’ αυτόν τον τομέα
Νομίζω πλέον βλέπω όλο και περισσότερο στην πράξη αυτό που είχα νιώσει από την αρχή. Ότι όλα στην ζωή είναι απαραίτητα και ο κάθε άνθρωπος έχει έρθει σε αυτή την γη για να κάνει κάτι. Όταν αυτό το βρει και το ακούσει και το ακολουθήσει είναι δώρο για εκείνον και για όλους γύρω. Επειδή κάποιος δεν ζει σε ένα μοναστήρι δεν σημαίνει ότι είναι λιγότερο πνευματικός ή πιο μακριά από το θέλημα του Θεού. Παρατηρώ ότι είμαι όλο πιο ανοιχτός σε διάφορους τομείς καθώς και στο να δεθεί πάντα η οποιαδήποτε επιχείρηση με κάποιο φιλανθρωπικό σκοπό έστω και μικρό.
Ποια νιώθεις πως είναι τα σημαντικότερα επιτεύγματα στη διάρκεια της ζωής σου και ποιες κατακτήσεις είναι αυτές που έχουν τη μεγαλύτερη σημασία για εσένα
Νομίζω όλα στην ζωή είναι σημαντικά γιατί μπορεί μια πολύ μικρή πράξη να σε πάει πολύ πιο μακριά και βαθιά. Ίσως το γεγονός ότι κατάφερα σε πολύ μικρή ηλικία να χτίσω κάτι αλλά και παράλληλα να καταλάβω ότι ακόμα και αυτό είναι περαστικό. Ίσως στο να αγαπάω τους ανθρώπους γύρω μου λίγο πιο βαθιά. Και αυτό που θέλω να καταφέρω είναι να έχω περισσότερη διάκριση.
Τι και ποιοι άνθρωποι σε βοηθούν να προχωράς μπροστά
Σίγουρα η καθημερινή προσευχή, ειδικά όταν γίνεται καρδιακά είναι κάτι που με συγκινεί. Η φύση σίγουρα, η θάλασσα, το περπάτημα, η Παναγία. Η μητέρα μου στον ουρανό αλλά και εδώ, έχω κάποιους πολύ κοντινούς φίλους και πνευματικούς που με βοηθάνε σε καθημερινή βάση γιατί έχουν την υπομονή και την επιμονή και την αγάπη να είναι εκεί για μένα. Γι αυτό είμαι πραγματικά ευγνώμων. Γιατί είναι ένα ιδιαίτερο μονοπάτι που δεν έχει κανόνες γιατί στο τέλος της ημέρας η θεωρία με την πράξη απέχουν πολύ. Είναι καθημερινό βίωμα, καθημερινός αγώνας.
Τι είναι η πίστη για εσένα και για τον άνθρωπο γενικότερα
Νομίζω θα έλεγα είναι άγκυρα. Σου δίνει από κάπου να κρατηθείς, σου δίνει ελπίδα και σε φέρνει εδώ στην γη. Σε κρατάει κάπως μακριά από τον υπέρμετρο εγωισμό αν καταλάβεις ότι ουσιαστικά εδώ είσαι περαστικός και ακόμα πιο σημαντικό ότι δεν είσαι μόνος. Σε κάνει εύχομαι πιο φιλάνθρωπο, πιο εύσπλαχνο και στην τελική πιο ελεύθερο γιατί τον Θεό υπηρετείς όχι τους ανθρώπους.
Πόσο εύκολο είναι να ζεις σε έναν βράχο της Αμοργού χειμώνα καλοκαίρι. Τι είναι αυτό που σε κρατάει;
Νομίζω η δύναμη εκεί της φύσης, της πίστης και των ανθρώπων που έχω γνωρίσει και που ζω σε καθημερινή βάση. Πάντα λέω στους φίλους μου έχω την καλύτερη θέα δωματίου, δεν πληρώνεται. Που να συγκριθεί με το Παρίσι 😉
Συναντώντας πολλούς ανθρώπους κάθε μέρα στο μέρος όπου άνθρωποι έρχονται από την άλλη άκρη της γης για να γνωρίσουν τη μονή από κοντά, πως νιώθεις για τους ανθρώπους σήμερα. Τι είναι αυτό που αναζητούν στο Θεό και πόσο επίμονοι είναι να βρουν τη δική τους θέση κοντά του
Νομίζω είναι φανταστικό το να δεις πως όλοι μας ψάχνουμε και ψαχνόμαστε non stop. Και όλο και περισσότερο νιώθω πως ο κόσμος ψάχνει αυτήν την πνευματική σύνδεση με κάτι ανώτερο από το ανθρώπινο. Είναι μια μορφή ελπίδας που πιστεύω και βλέπω ότι οι άνθρωποι και οι νέοι το σέβονται και το αναζητούν. Ο κόσμος δεν είναι χαζός ούτε τόσο μάταιος όσο νομίζουμε. Όλοι έχουμε συναισθήματα και βαθιά μέσα μας θέλουμε αυτήν την επαφή. Και πολλές φορές είναι μέσα από αυτές τις καθημερινές συζητήσεις με τους επισκέπτες που τελικά βρίσκεις την αγάπη, άρα και τον Θεό.
Πες μας μια ιστορία που δεν θα ξεχάσεις ποτέ
Γίνονται καθημερινά τόσα που δεν ξέρω. Απλά θα πω ότι έχω γνωρίσει ανθρώπους που ήταν γείτονες στο Παρίσι, έχω γνωρίσει επισκέπτες που πλέον έγιναν φίλοι, έχω δει ζευγάρια να γνωρίζονται, θαύματα με εγκυμοσύνες και θεραπείες. Που δεν θα ήθελα να μειώσω την καθημερινότητα που είναι θαυματουργή.
Πιστεύεις ότι ο Θεός μας προστατεύει και μας ακούει Είναι κοντά μας ανά πάσα στιγμή;
Πιστεύω πως ναι. Απλά πρέπει να βρούμε τον τρόπο να είμαστε σε επικοινωνία μαζί του. Κάποιες φορές, όπως και στις ανθρώπινες σχέσεις, έχουμε την τάση να μιλάμε παραπάνω από ότι να ακούμε. Και εκεί το χάνουμε. Επίσης, είμαστε, ειδικά εγώ, ανυπόμονοι. Αλλά ο χρόνος για τον Θεό δεν υπάρχει, υπάρχει η κατάλληλη στιγμή που μπορεί να αλλάξει τα πάντα.
Τι δώρα σου έχει χαρίσει η ωριμότητα και πόσο νιώθεις ότι έχεις αλλάξει μέσα σου
Το μεγαλύτερο δώρο είναι να ξέρω καλά, ότι είχα νιώσει, το να είσαι σαν παιδί έχει τα πλεονεκτήματα του. Ώριμος στην κρίση, αλλά παιδί στην αγάπη και στην καρδιά. Αυτή την ισορροπία ψάχνω, βρίσκω και χάνω μερικές φορές. Αλλά και εκεί πρέπει να αφεθείς στην ροή.
Τι θα ήθελες να δημιουργήσεις, ένα dreamproject
Χμ δεν ξέρω πάντα μου άρεσαν οι κοινότητες και η συνύπαρξη ανθρώπων από διαφορετικά βήματα, κουλτούρες, ζωές. Γι αυτό και τα προηγούμενα χρόνια έκανα retreats, στην υπέροχη Πελοπόννησο μια φορά τον χρόνο. Τώρα ποιος ξέρει στο μέλλον αυτό τι μορφή θα μπορούσε να πάρει. Επίσης κατά καιρούς έχω δει τόσο ωραία αλλά εγκαταλειμμένα εκκλησάκια ανά τον κόσμο, μια αναστήλωση για να τους δοθεί ζωή κάπως με συγκινεί στην σκέψη.
Το καλύτερο βιβλίο που διάβασες τελευταία
Το τελευταίο ήταν ο κανόνας του Αγίου Βενέδικτου, ένας άγιος του 6ου αιώνα που για κάποιο λόγο με έχει συνεπάρει και ήταν πρωτοπόρος στην δημιουργία του δυτικού μοναχισμού και συχνά η προσεγγίση του λειτουργεί και ως εγχειρίδιο για στελέχη. Ora e Labora, οχτώ ώρες προσευχής, οχτώ ώρες εργασίας, οχτώ ώρες ησυχίας (σε πολύ γενικές γραμμές). Κάπως καλή προσέγγιση για την ισορροπία που λέγαμε. Ένα άλλο βιβλίο που θεωρώ πολύ καλό και σχετικό ειναι το Μάθε Να Προσεύχεσαι του Anthony Bloom.
Κάτι που δεν θα ήθελες να αποχωριστείς ποτέ
Την αγάπη μου για τον κόσμο. Και τον Θεό.
Πως φαντάζεσαι τον εαυτό σου σε δέκα χρόνια
Χαχαχα. Δεν ξέρω ίσως με ράσα ίσως και όχι. Αρκεί να είμαι χαρούμενος και να βοηθάω τον κόσμο.
Τρία μέρη που αγαπάς να επιστρέφεις και γιατί
Θα έλεγα την Πελοπόννησο γιατί η δύναμη εκεί της φύσης, το φως και η γη γενικότερα με γεμίζει. Την Ιταλία, γιατί έχει μια γλύκα και πάντα με συγκινούν οι συνεχείς καμπάνες των εκκλησιών και η Παναγία παντού στα κτίρια. Και νομίζω θα έλεγα το Παρίσι γιατί μου θυμίζει την ζωή μου εκεί που ήταν μια όμορφη περίοδος κει όπου έχω ακόμα καλούς μου φίλους.
Τι συμβουλές θα έδινες στους συνομήλικους σου εκεί έξω
Να ζήσουν. Και να ακολουθήσουν την καρδιά τους πραγματικά. Να μην κολλάνε σε δόγματα και κανόνες αν αυτό τους πιέζει αλλά να αγαπάνε τον Θεό και τον συνάνθρωπο τους. Να λένε πάντα την αλήθεια και να έχουν καθαρή την συνείδηση τους. Και να μην φοβούνται την ανθρώπινη επαφή. Έχουμε φτάσει σε σημείο οποί οι άνθρωποι δεν μιλάνε καν στον δρόμο. Είναι κρίμα. Ο κάθε άνθρωπος ήρθε στην γη για κάποιο λόγο. Συνοδοιπόροι όχι αντίπαλοι. Και πιστεύω ότι οι νέοι το έχουν. Είναι πιο αυθεντικοί.
Δώσε μας τον δικό σου ορισμό για την ομορφιά
Ομορφιά είναι η αλήθεια. Στα πάντα. Δεν υπάρχει κάτι πιο όμορφο από το πρόσωπο έτσι όπως το έφτιαξε ο Θεός. Δεν υπάρχει κάτι πιο ωραίο στην φύση από έναν αγρό με ελιές. Δεν υπάρχει κάτι πιο όμορφο από ένα αληθινό, καθαρό, φωτεινό βλέμμα.
Τι θεωρείς αυθεντικό στις μέρες μας;
Ό,τι είναι αληθινό. Την φύση. Την ησυχία. Τα μικρά παιδιά. Τον ήλιο. Την αγάπη. Όλα αυτά υπήρχαν και θα υπάρχουν πάντα. Δεν είναι κάτι εφήμερο, είναι κάτι παντοτινό. Απλά ίσως οι επιφανειακές εμμονές και οι μόδες, μας τα μπλέκουν κατά καιρούς. Το φως θα είναι πάντα το αυθεντικό και η αλήθεια.
