O Διονύσης Χριστοφιλογιάννης βρίσκεται σε διαρκή διάλογο με την Τέχνη, ενώ η εικαστική διαδρομή του ενσωματώνει μνήμη και εμπειρία

Η εντυπωσιακά δημιουργική διαδρομή σου είχε ανατροπές. Ποια έγιναν τα σημαντικά βήματα που σε έφεραν εδώ που βρίσκεσαι σήμερα;

Η διαδρομή μου δεν είναι μια ευθεία γραμμή αλλά ένα σύνολο από μετατοπίσεις. Ένας καθοριστικός σταθμός ήταν όταν, στα 27 μου, βρέθηκα στην Σχολή Καλών Τεχνών στο Cluj Napoca, στην Τρανσυλβανία όπου μετά από μια διαδρομή ως μηχανολόγος μηχανικός και σπουδές στο Industrial Design στη Γλασκώβη, ένιωσα για πρώτη φορά μια ουσιαστική απελευθέρωση. Βρήκα τον χώρο μου και τους ανθρώπους μου. Έκανα μόνο ζωγραφική. Νιώθω πολύ τυχερός γιατί σε αυτές τις αποφάσεις ζωής και στα νέα ξεκινήματα συνάντησα αποδοχή, καθοδήγηση και ένα περιβάλλον που μου επέτρεψε να μετατοπιστώ πραγματικά προς αυτό που ήθελα να κάνω.

Σημαντικός σταθμός ήταν επίσης η ίδρυση του space52 πριν 8 χρόνια στην Αθήνα, ενός artist-run χώρου που λειτουργεί ως πεδίο πειραματισμού, περισσότερο από ένας εκθεσιακός χώρος, είναι μια πλατφόρμα που ενεργοποιεί ιδέες, συνεργασίες και νέες μορφές συνύπαρξης μέσα στη σύγχρονη τέχνη.

Το story της ανακάλυψης μιας δημιουργικής προοπτικής στις τέχνες πως γεννήθηκε η πρώτη ιδέα και πως διαμορφώθηκε με το πέρασμα του χρόνου

Η πρώτη ιδέα δεν ήταν ξεκάθαρη· ήταν περισσότερο μια ανάγκη. Να κατανοήσω τον κόσμο μέσα από μορφές. Με τον χρόνο, αυτό μετατράπηκε σε μια συνειδητή πρακτική όπου η μνήμη, η ιστορία και η αρχιτεκτονική λειτουργούν ως πρώτες ύλες. Η τέχνη έγινε ένας τρόπος να “κρατάω” στιγμές που αλλιώς θα χάνονταν.

Κινείσαι μεταξύ γλυπτικής, visual art κ.α. διατηρώντας μια ευρεία αντίληψη στον τρόπο που δημιουργείς. Πως κρατάς τις ισορροπίες και με ποιους τρόπους εκφράζεσαι

Δεν σκέφτομαι τα μέσα ως ξεχωριστές κατηγορίες. Για μένα είναι διαφορετικές γλώσσες που εξυπηρετούν την ίδια σκέψη. Κάθε έργο “ζητά” το μέσο του. Άλλοτε είναι ένα σχέδιο, άλλοτε μια εγκατάσταση ή μία δράση. Η ισορροπία έρχεται από την πρόθεση, όχι από τη μορφή.

Η γλυπτική μου, ωστόσο, έχει πάντα ως αφετηρία τη ζωγραφική και το σχέδιο. Η φόρμα προκύπτει σαν να χτίζεται με πινελιές πάνω σε έναν καμβά — ως μια διαδικασία χειρονομίας και συσσώρευσης. Στα πρόσφατα έργα μου, όπως τα Υπέρθυρα Ψωμιά, αυτή η σχέση γίνεται πιο εμφανής: παραδοσιακά μοτίβα μεταφέρονται σε γλυπτικές μορφές από ζύμη, ένα ανορθόδοξο και εύθραυστο υλικό, που μέσα από τη φωτιά αποκτά μια σχεδόν δαντελένια, αρχιτεκτονική ποιότητα. Εκεί, το σχέδιο δεν παραμένει επιφάνεια, αλλά μετατρέπεται σε σώμα — σε ένα ίχνος που αιωρείται ανάμεσα στο οικιακό, το τελετουργικό και το γλυπτικό.

Παράλληλα, με ενδιαφέρουν ιδιαίτερα έργα που εμπεριέχουν τη διαδικασία και τη φροντίδα ως βασικά στοιχεία. Με απασχολεί η σχέση με την παράδοση και τις χειρονακτικές πρακτικές — η επανάληψη, ο χρόνος, η σωματικότητα της κατασκευής. Εκεί το έργο δεν είναι μόνο αποτέλεσμα, αλλά μια διαδρομή που ενσωματώνει μνήμη και εμπειρία.

Σε αυτό το πλαίσιο, η πρακτική μου ανοίγει συχνά προς τη συνεργασία. Με ενδιαφέρει η συνάντηση διαφορετικών φωνών — καλλιτεχνών, θεωρητικών, αλλά και ανθρώπων εκτός του χώρου της τέχνης — ως ένας τρόπος να διευρύνεται το ίδιο το έργο. Κάπως έτσι λειτουργεί και το space52, ως ένας τόπος που φέρνει μαζί διαφορετικές πρακτικές και οπτικές από όλο τον κόσμο, δημιουργώντας ένα πεδίο κοινής εμπειρίας και ανταλλαγής.

Tι επιρροές έχει το έργο σου από την Ελλάδα και την παράδοσή της και με ποιον τρόπο θεωρείς ότι η αισθητική σου εξελίσσεται

Η ελληνική παράδοση λειτουργεί μέσα μου περισσότερο ως υπόστρωμα παρά ως άμεση αναφορά — μέσα από γεωμετρίες, ίχνη και τη φθορά τους. Με ενδιαφέρει πώς αυτά ενεργοποιούνται στο σήμερα, όχι ως αναπαραγωγή αλλά ως μετατόπιση.

Στα έργα μου με κεντήματα, αυτή η σιωπηλή γνώση αποκτά νέα υπόσταση. Στο Sleeping Car, το προικιά της μητέρας μου καλύπτει ένα αυτοκίνητο, μεταφέροντας το οικιακό σε έναν ανδροκρατούμενο χώρο. Στο Abracadabra, μια δαντελένια πόρτα γίνεται σύστημα επικοινωνίας μέσα από γεωμετρίες και ναυτικά σήματα. Στο Πυρίφτε, βασισμένο σε κεντήματα από τη συλλογή ΕΚΚΑ του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης, το χειροποίητο λειτουργεί ως φορέας μνήμης και επανενεργοποιείται μέσα σε ένα σύγχρονο πλαίσιο.

Το κέντημα, για μένα, είναι χρόνος, επανάληψη και φροντίδα — ένα ίχνος που επιμένει. Μέσα από αυτές τις μετατοπίσεις, η αισθητική μου εξελίσσεται ως μια συνεχής ένταση ανάμεσα στο παλιό και το νέο, το προσωπικό και το συλλογικό.

Ποια νοιώθεις πως είναι τα σημαντικότερα επιτεύγματα σου μέχρι σήμερα, για ποια έργα σου είσαι περήφανος

Δεν σκέφτομαι με όρους επιτευγμάτων. Υπάρχουν όμως έργα που άνοιξαν δρόμους — όπως το MOMAFAD, που μετατρέπει τον τόπο σε ζωντανό αρχείο και βρέθηκε στη Biennale Αρχιτεκτονικής της Βενετίας. Η πρώτη εκδοχή του πραγματοποιήθηκε στο παλιό αεροδρόμιο του Ελληνικού στην Αθήνα — έναν χώρο φορτισμένο με μνήμη μετάβασης και εγκατάλειψης — όπου για μία μέρα ενεργοποιήθηκε ως ένα προσωρινό μουσείο, αφήνοντας πίσω του μόνο τεκμήρια.

Η δεύτερη εκδοχή, στην Αλβανία, κινήθηκε σε ένα ευρύτερο τοπίο: από το παλιό χωριό της Τραγιάς μέχρι τη νήσο Σάζαν και την περιοχή του Ορικού. Εκεί, το έργο λειτούργησε μέσα σε τόπους ιστορικά και γεωπολιτικά φορτισμένους, φέρνοντας σε διάλογο διαφορετικές καλλιτεχνικές φωνές και ενεργοποιώντας

το τοπίο ως φορέα μνήμης και αφήγησης. Στην τρίτη εκδοχή, που εξελίσσεται αυτή την περίοδο στη Νέα Ορλεάνη, μέσα από το ARCAthens NOLA/NYC Research Fellowship, το MOMAFAD μετατοπίζεται ακόμη περισσότερο προς το ζωντανό περιβάλλον. Μέσα από τον χώρο της Dawn DeDeaux και το Camp Abundance, το μουσείο δεν κατασκευάζεται αλλά αποκαλύπτεται — ως ένα δίκτυο υπαρχουσών ιστοριών, κατοίκησης και καθημερινότητας, όπου η μνήμη, το προσωπικό αρχείο και η συλλογική εμπειρία συνυπάρχουν.

Σε όλες αυτές τις εκδοχές, το MOMAFAD δεν είναι ένας σταθερός θεσμός, αλλά μια κατάσταση — κάτι που εμφανίζεται, ενεργοποιείται και μετά εξαφανίζεται, αφήνοντας πίσω του ίχνη.

Παράλληλα, η σειρά HOME IS ME και γενικότερα τα έργα που περιστρέφονται γύρω από την έννοια του σπιτιού έχουν ιδιαίτερη σημασία για μένα· προέκυψαν σε μια περίοδο αβεβαιότητας, σχεδόν χωρίς να το επιδιώξω, και σχετίζονται με το τι σημαίνει “κατοικώ” σε τόσο παράξενους καιρούς. Στα έργα αυτά, τα κεραμικά πλακάκια λειτουργούν ως αυτόνομες μονάδες — όχι ως ένα σταθερό “τοίχωμα”, αλλά ως θραύσματα μιας εμπειρίας κατοίκησης που παραμένει ρευστή. Τα μοτίβα, αντλώντας από λαϊκές παραδόσεις και επαναδιατυπωμένα μέσα από σύγχρονες διαδικασίες, μεταφέρονται στην επιφάνεια του κεραμικού, όπου το εύθραυστο και το μόνιμο συνυπάρχουν.

Με ενδιαφέρει αυτή η ένταση: το κεραμικό ως υλικό που ιστορικά συνδέεται με την προστασία και τη δομή, αλλά ταυτόχρονα φέρει ρωγμές, μετατοπίσεις και ίχνη χρήσης. Έτσι, το “σπίτι” δεν εμφανίζεται ως κάτι δεδομένο, αλλά ως μια κατάσταση υπό διαπραγμάτευση — ανάμεσα στο σώμα, τον χώρο και τη μνήμη. Το πρώτο έργο της σειρας αυτής εντάχθηκε στη συλλογή του Ιδρύματος Ωνάση, ως μια φυσική συνέχεια της ίδιας της σκέψης που τα γέννησε.

Kazimir Malevich, Sazan, MOMAFAD II / Legacy Landscapes, Νήσος Σάζαν, Αλβανία, 2025 Ευχαριστίες: MOMus – Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης – Συλλογή Κωστάκη. Στο πλαίσιο του MOMAFAD II, κρατώ τη σημαία με το έργο Frontline Soldier του Kazimir Malevich στη Σάζαν, μετατρέποντας ένα σύμβολο της πρωτοπορίας σε χειρονομία μνήμης και ειρήνης μέσα σε έναν τόπο φορτισμένο από την ιστορία.

Τι και ποιοι άνθρωποι δίπλα σου σε βοηθούν να προχωράς μπροστά

Οι συνεργασίες είναι καθοριστικές. Άνθρωποι που μοιράζονται την ίδια αγωνία για το νόημα της τέχνης, αλλά και οι φοιτητές μου, που συχνά λειτουργούν ως καθρέφτης και πρόκληση. Παράλληλα, κουβαλώ αρχές που διαμορφώθηκαν πολύ νωρίς — μεγαλώνοντας σε ένα χωριό στη Μεσσηνία, μέσα από μια σχέση με το μέτρο, τη γείωση και την απλότητα των πραγμάτων. Και σήμερα, ο άνθρωπός μου, ο Χάρης, που είναι πια οικογένειά μου εδώ και επτά χρόνια, αποτελεί μια σταθερή παρουσία· μου δίνει δύναμη, αγάπη, ισορροπία και μια ουσιαστική, ανθρώπινη προσέγγιση απέναντι σε ό,τι κάνω.

Έχοντας μια δυναμική παρουσία σε εκθέσεις και έχοντας πρόσφατα επιλεγεί για Residency στην Αμερική από το ΝYC Research Fellowship by ArchAthens NOLA, τι εισπράττεις από το παγκόσμιο κοινό σε σχέση με το έργο σου και πόσο διαφορετικά είναι τα δεδομένα στην Ελλάδα

Το διεθνές κοινό συχνά διαβάζει το έργο μέσα από πιο ανοιχτά πλαίσια. Στην Ελλάδα υπάρχει μια βαθύτερη σχέση με την ιστορία, αλλά και μια μεγαλύτερη ένταση. Αυτή η διπλή ανάγνωση με ενδιαφέρει.

Αυτή την περίοδο, μέσα από το residency μου στην Αμερική (ARCAthens NOLA/NYC Research Fellowship), όπου βρίσκομαι ήδη έναν μήνα, βιώνω μια εξαιρετικά δυνατή ανταπόκριση και μια γενναιόδωρη σχέση με το έργο μου. Στον ιδιαίτερο χώρο της Dawn DeDeaux, στο Camp Abundance, υπάρχει μια αίσθηση ελευθερίας και ουσιαστικού διαλόγου που μου επιτρέπει να επανατοποθετώ τη δουλειά μου μέσα σε ένα νέο, ανοιχτό πλαίσιο. Αυτή η εμπειρία λειτουργεί όχι μόνο ως παρουσίαση, αλλά ως ενεργή ανταλλαγή — κάτι που επηρεάζει βαθιά τον τρόπο που σκέφτομαι και συνεχίζω.

Τι σου έχει προσφέρει η εξωστρέφεια γενικότερα και πόσο επηρεάζει το έργο σου

Η εξωστρέφεια είναι μια μορφή διαλόγου. Σε αναγκάζει να δεις τον εαυτό σου από απόσταση. Δεν αλλάζει την ουσία του έργου, αλλά διευρύνει το πλαίσιο μέσα στο οποίο αυτό λειτουργεί.

Με ποια αφορμή και έμπνευση κάνεις βήματα και εξελίσσεσαι στον τρόπο που δημιουργείς. Πες μας μια ιστορία

Συχνά η αφορμή έρχεται μέσα από μια συνάντηση. Κάτι που δεν το προγραμματίζεις.
Στην περίπτωση του έργου Ο Στρατός του Γκούμα, μου είχε ανατεθεί να δημιουργήσω ένα έργο στον Ελαιώνα. Ξεκίνησα να εξερευνώ την περιοχή και έτσι βρέθηκα στο εργαστήριο του Χαράλαμπου Γκούμα. Η έλξη ήταν άμεση — τόσο για τα έργα όσο και για τον ίδιο ως άνθρωπο. Θυμάμαι να μπαίνω στην αυλή και να βλέπω δεκάδες κεφάλια ταύρων κρεμασμένα στα κάγκελα, όλα στραμμένα προς εμένα. Ήταν μια εικόνα σχεδόν αποκαλυπτική. Μου είπε ότι βρίσκονταν εκεί για 10 χρόνια, μια παραγγελία που δεν παραδόθηκε ποτέ.

Η συνάντηση που ξεκίνησε για λίγα λεπτά έγινε ώρες. Εκεί κατάλαβα ότι το έργο είχε ήδη ξεκινήσει. Μετά από μήνες δουλειάς, κατάφερα να αποκτήσω αυτά τα κεραμικά και να δημιουργήσω μια σύγχρονη εγκατάσταση — έναν “λόχο” από 49 κεφάλια ταύρων, τοποθετημένα σε μεταλλικές βάσεις, σε ανθρώπινο ύψος .
Το έργο παρουσιάστηκε στον Ελαιώνα και στην Πολιτιστική Πρωτεύουσα Ελευσίνα, με την παρουσία του ίδιου του Γκούμα — μια στιγμή βαθιά συγκινητική για μένα. Ήταν από αυτές τις εμπειρίες που σου θυμίζουν ότι η τέχνη δεν ξεκινά από μια ιδέα, αλλά από μια σχέση.

Ποιες είναι οι αδιαπραγμάτευτες αξίες στο έργο σου

Η ειλικρίνεια, η συνέπεια και η ανάγκη για ουσιαστικό διάλογο με τον χρόνο και τον τόπο.

Είμαστε αυτά που επιλέγουμε;

Είμαστε και αυτά που επιλέγουμε, αλλά και αυτά που μας επιλέγουν.

Tι αγαπάς και τι όχι στον χώρο που κινείσαι

Αγαπώ τη δυνατότητα συνάντησης. Δεν αγαπώ την επιφανειακή ταχύτητα.

Το καλύτερο βιβλίο που διάβασες τελευταία

Ο κατάλογος της Dawn DeDeaux, The Space Between Worlds (NOMA) στη Νέα Ορλέάνη. Με ενδιέφερε ιδιαίτερα γιατί αντιμετωπίζει τον χώρο ως κάτι ρευστό — ένα πεδίο ανάμεσα σε πραγματικότητες, όπου η μνήμη, η ιστορία και το τραύμα συνυπάρχουν και μετασχηματίζονται. Υπάρχει μια έντονη αίσθηση του “μεταξύ” — ανάμεσα σε κόσμους, χρόνους και καταστάσεις — που με αφορά άμεσα.

Ο artist που αγαπάς και θέλεις να αποκτήσεις έργο του

Ο Victor Man. Για μένα είναι από τους πιο συγκινητικούς σύγχρονους ζωγράφους — μια ζωγραφική σιωπηλή, σχεδόν εσωτερική, που λειτουργεί περισσότερο ως κατάσταση παρά ως εικόνα.
Κουβαλάω και μια προσωπική μνήμη μαζί του· ένα μικρό, γρήγορο πορτρέτο που μου είχε κάνει με στυλό, σε μια κουζίνα στη Ρουμανία. Το έχασα μέσα στις μετακομίσεις — και ίσως αυτή η απώλεια το κάνει ακόμη πιο έντονο μέσα μου. Κάπως έτσι λειτουργεί και η ζωγραφική του για μένα: σαν κάτι που δεν κατέχεις ποτέ πραγματικά, αλλά σε ακολουθεί.

Σε μια άλλη ζωή θα ήθελες να ήσουν

Ίσως Ολυμπιονίκης στίβου. Με συγκινεί βαθιά η αφοσίωση αυτών των αθλητών — η καθημερινή πειθαρχία, η επιμονή, το απόλυτο focus σε έναν στόχο που χτίζεται σιωπηλά μέσα στον χρόνο. Υπάρχει κάτι σχεδόν ποιητικό σε αυτή τη διαδρομή, όπου το σώμα και το πνεύμα ευθυγραμμίζονται για να φτάσουν σε μια στιγμή ακρίβειας και υπέρβασης. Είναι μια μορφή δημιουργίας που με αγγίζει βαθιά.
Παράλληλα, ένα παιδικό μου όνειρο ήταν και το τραγούδι. Ασχολήθηκα με βασικές σπουδές μουσικής, έγραψα τραγούδια και στίχους, και τραγουδούσα στη Royal Gospel Choir στη Γλασκώβη. Μέχρι εκεί όμως — δεν είναι όλοι γεννημένοι τραγουδιστές.

Θαυμάζω βαθιά αυτούς τους ανθρώπους: τη φωνή, την εκτέλεση, την αφοσίωση και τη δύναμη να μεταφέρουν συναίσθημα με τόση ακρίβεια.

Τρία μέρη που αγαπάς να επιστρέφεις και γιατί

Δεν είμαι φαν των τόπων με τη γεωγραφική έννοια. Με ενδιαφέρει περισσότερο η αίσθηση — μιας γης, μιας αμμουδιάς, ενός σπιτιού, μιας θάλασσας όπου νιώθω ότι ανήκω. Ότι εκεί υπάρχει κάτι από εμένα.
Τα μέρη στα οποία επιστρέφω είναι αυτά που κουβαλούν μια αίσθηση οικειότητας και ασφάλειας — και αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με το τοπίο, αλλά κυρίως με τους ανθρώπους. Με την αγάπη, το ενδιαφέρον και την ενσυναίσθηση που συναντάς εκεί. Ίσως είναι και τα μέρη όπου δεν κουβαλάω το laptop και το κινητό παύει να έχει σημασία. Εκεί όπου ο χρόνος αλλάζει ρυθμό και μπορώ απλώς να μιλήσω με τον διπλανό μου. Εκεί τελικά επιστρέφω.

Είναι η Τέχνη και η δημιουργία γενικότερα ένας δρόμος για να γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι;

Ναι, γιατί μας φέρνει αντιμέτωπους με αυτό που είμαστε.

Δώσε μας τον δικό σου ορισμό για την ομορφιά

Η ομορφιά δεν είναι κάτι ενιαίο ή αφηρημένο για μένα· είναι στιγμές. Είναι οι ρυτίδες της μητέρας μου. Είναι το να είσαι ερωτευμένος με τον άνθρωπό σου. Είναι ένα απλό τηλεφώνημα από έναν φίλο που σε ρωτάει τι κάνεις. Είναι η στιγμή της κατάκτησης ενός μεταλλίου, η καλή ζωγραφική, είναι η τελετή των Ολυμπιακών Αγώνων στην Αθήνα, είναι ο νέος δίσκος της Rosalia και τόσα άλλα.

Είναι όλα αυτά μαζί — μικρά και μεγάλα — που κουβαλούν αλήθεια, ένταση και παρουσία. Και ίσως τελικά η ομορφιά να είναι ακριβώς αυτό: η ικανότητα να αναγνωρίζεις αυτές τις στιγμές όταν συμβαίνουν.

Τι θεωρείς αυθεντικό στις μέρες μας;

Ό,τι αντιστέκεται στην ευκολία.

Aν σχεδίαζες κάτι για το TheAuthentics.gr τι θα ήταν αυτό;

Θα με ενδιέφερε να δημιουργήσω ένα έργο που να κινείται ανάμεσα στο αντικείμενο και την αφήγηση — κάτι που να ενσωματώνει την έννοια της χειροτεχνίας όχι ως διακόσμηση, αλλά ως φορέα μνήμης και εμπειρίας.

Ίσως μια πόρτα ή ένα διαχωριστικό στοιχείο, όπως οι μεταλλικές επιφάνειες που έχω δουλέψει, με μοτίβα που παραπέμπουν στο κέντημα και τη λαϊκή διακόσμηση, μεταφρασμένα σε μια σύγχρονη, αρχιτεκτονική γλώσσα. Όπως πρόσφατα στο Γκάζι, όπου η μορφή λειτουργεί ταυτόχρονα ως εικόνα και ως φίλτρο — ένα όριο που επιτρέπει το πέρασμα του φωτός και του βλέμματος. Η μορφή του τρίτωνα, που κάποτε λειτουργούσε ως ανεμοδείκτης σε μαρμάρινο κτίσμα στο Θησείο, επανεμφανίζεται εδώ ως σύγχρονο γλυπτό και ταυτόχρονα ως πόρτα σε μια πολυκατοικία στο Γκάζι. Εμπνευσμένος από την παράδοση και τα μοτίβα του κεντήματος, ο τρίτωνας μετατρέπεται σε μια διάτρητη μεταλλική επιφάνεια που αφήνει το φως και το βλέμμα να περνούν. Από σύμβολο κατεύθυνσης γίνεται σημείο μετάβασης — ένα όριο ανάμεσα στο μέσα και το έξω, όπου το οικείο και το δημόσιο συναντιούνται.

Με ενδιαφέρει αυτή η ιδέα της πόρτας ως σημείο μετάβασης: ανάμεσα στο μέσα και το έξω, στο ιδιωτικό και το δημόσιο. Κάπως έτσι λειτουργεί και το ίδιο το TheAuthentics — ανοίγει έναν χώρο όπου κάτι προσωπικό, σχεδόν ιδιωτικό, μεταφέρεται προς τα έξω και γίνεται κοινή εμπειρία. Ένα έργο που δεν κλείνει, αλλά αποκαλύπτει.

Διονύσης Χριστοφιλογιάννης

Ο Διονύσης Χριστοφιλογιάννης (1973, Ελλάδα) ζεί και εργάζεται στην Ελλάδα. Ο Διονύσης Χριστοφιλογιάννης είναι εικαστικός και καθηγητής στο τμήμα Frances Rich School of Fine and Performing Arts του Αμερικανικού Κολλεγίου Ελλάδος DEREE. Σπούδασε ζωγραφική στη Σχολή Καλών Τεχνών Cluj Napoca στη Ρουμανία κάτοχος διδακτορικού (MA και PhD), βιομηχανικό σχέδιο στο Strathclyde University της Σκωτίας (ΜΑ) και μηχανολογία στο Sheffield Hallam University της Αγγλίας (BSc).

Διευθύνει το νέο χώρο τέχνης στην Αθήνα Space52 από το 2017, που υποστηρίζει καλλιτέχνες με έδρα την Αθήνα και αναζητά συνεχώς συνεργασίες με χώρους τέχνης και επαγγελματίες από το εξωτερικό. Το 2021 το space52 έλαβε το βραβείο του NEON για την πραγματοποίηση της ομαδικής διεθνής έκθεσης με τίτλο «Ποτέ μην διασχίζεις τον ίδιο ποταμό δύο φορές» και το 2023 έλαβε την επιχορήγηση από το Υπουργείο Πολιτισμού για την έκθεση «Ιδού η Ρόδος». Το πιο πρόσφατο έργο του Διονύση Χριστοφιλογιάννη ονομάζεται MOMAFAD (Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Για μια Μέρα) και παρουσιάστηκε ως μέρος της έκθεσης “SunShip: The Arc That Makes The Flood Possible”, Arts Letters & Numbers στο CITYX Venice Italian Virtual Pavilion της 17ης Μπιενάλε Αρχιτεκτονικής της Βενετίας. Η έναρξη του MOMAFAD με την προβολή του ντοκιμαντέρ και την ανοιχτή συζήτηση πραγματοποιήθηκε στο ΕΜΣΤ – Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (σύνδεσμος) στην Αθήνα στις 18 Νοεμβρίου 2021.

Έχει συμμετάσχει σε σημαντικές εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Ατομικές στο Muzeul de Artă Cluj–Napoca – Romania, Nakagawa Gallery – Tokyo, Ύλη[matter]HYLE κ.α. και ομαδικές, όπως BIENNALE 6 of Thessaloniki, Tirana Open 1 , στο ΕΜΣΤ, Η μνήμη της επανάστασης Σύγχρονοι Έλληνες εικαστικοί στο MOMus–Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, (OUT)TPIAS στο Μουσείο Μπενάκη , “Uber–Bodies”, The στο Hydra School Projects Red and White flag Project parallel on BIENNALE 4 of Thessaloniki, In the Studio’ στην Kunsthalle Athens, κ.α. Επίσης, έχει συν–επιμεληθεί εκθέσεις με σημαντικότερες τις: In the Studio’ στην Kunsthalle Athens με τους Daily Lazy Projects, Ι fought the X and the X won στο Εθνικό Μουσείο της Μάλτας και Ρουμανίας με τον Raphael Vellaκαι την Lydia Pribisova. Παράλληλα, με την ιδιότητα του σκηνογράφου έχει συνεργαστεί με σημαντικούς σκηνοθέτες, όπως τον Razvan Mazilu στο National Theater of Timisoara και τον Robert Wilson στο Εθνικό Θέατρο στην Αθήνα κ.α.

https://www.space52.gr/

https://dionisischristofilogiannis.wordpress.com/

Author

Stavroula Kleidaria

Follow us

O Διονύσης Χριστοφιλογιάννης βρίσκεται σε διαρκή διάλογο με την Τέχνη, ενώ η εικαστική διαδρομή του ενσωματώνει μνήμη και εμπειρία

Author