Η Tate Modern θα παρουσιάσει τη μεγαλύτερη έως σήμερα αναδρομική έκθεση αφιερωμένη στο πρωτοποριακό έργο της παγκοσμίου φήμης καλλιτέχνιδας Dame Tracey Emin (γ. 1963). Η αφοσίωση της Emin στην αφοπλιστικά ειλικρινή αυτοέκφραση έχει επαναπροσδιορίσει τα όρια του τι μπορεί να είναι η τέχνη και συνεχίζει να ασκεί βαθιά επιρροή στη σύγχρονη καλλιτεχνική πρακτική, χρησιμοποιώντας το γυναικείο σώμα ως πεδίο διερεύνησης του πάθους, του πόνου και της ίασης.
Η έκθεση, με τίτλο A Second Life, εκτείνεται σε τέσσερις δεκαετίες δημιουργίας — από τις εμβληματικές εγκαταστάσεις της δεκαετίας του 1990 έως πρόσφατα έργα ζωγραφικής και μπρούντζινα γλυπτά που παρουσιάζονται για πρώτη φορά. Πρόκειται για τη σημαντικότερη έκθεση της καριέρας της Emin, η οποία χαρτογραφεί τα καθοριστικά γεγονότα που διαμόρφωσαν τη ζωή, την πορεία και τη μεταμόρφωσή της. Σχεδιασμένη σε στενή συνεργασία με την ίδια την καλλιτέχνιδα, η έκθεση συγκεντρώνει περισσότερα από 90 έργα ζωγραφικής, βίντεο, υφασμάτινων έργων, neon, γλυπτών και εγκαταστάσεων, αποκαλύπτοντας τη βαθιά εξομολογητική και αδιαπραγμάτευτη προσέγγισή της στη θεματολογία της αγάπης, του τραύματος και της προσωπικής εξέλιξης.
Αναδεικνύοντας τη διαρκή σχέση της Emin με τη ζωγραφική, η έκθεση ξεκινά με έργα από την πρώτη ατομική της έκθεση στη White Cube, My Major Retrospective 1982–93. Πρόκειται για μια σειρά μικροσκοπικών φωτογραφιών από ζωγραφικά έργα της περιόδου των σπουδών της τη δεκαετία του 1980, τα οποία η ίδια κατέστρεψε έπειτα από μια δύσκολη φάση της ζωής της. Παρουσιάζονται δίπλα στο Tracey Emin CV 1995, ένα αυτοπορτρέτο και αφήγηση σε πρώτο πρόσωπο της ζωής της έως εκείνη τη στιγμή, καθώς και στο συγκλονιστικό βίντεο Why I Never Became A Dancer (1995), στο οποίο η καλλιτέχνιδα αφηγείται τραυματικά γεγονότα της εφηβείας της στο Margate. Μαζί, αυτά τα πρώιμα έργα εισάγουν τον επισκέπτη στη χαρακτηριστική φωνή της Emin και στη βαθιά προσωπική, εξομολογητική αφήγησή της.
Η βαθιά σύνδεση της Emin με το Margate, τη γενέτειρά της, διατρέχει ολόκληρο το έργο της. Έφυγε από την πόλη σε ηλικία 15 ετών, επέστρεψε περιστασιακά στα τέλη της εφηβείας και στις αρχές της δεκαετίας των είκοσι και εγκαταστάθηκε μόνιμα στο Λονδίνο το 1987 για να σπουδάσει στο Royal College of Art. Μετά τον θάνατο της μητέρας της στο Margate το 2016 και τη μάχη της με τον καρκίνο το 2020, η Emin επέστρεψε οριστικά στην παραθαλάσσια πόλη, ιδρύοντας το Tracey Emin Artist Residency, μια δωρεάν, εργαστηριακή σχολή τέχνης. Η Tate Modern παρουσιάζει έργα που εστιάζουν στο Margate και στις μνήμες της παιδικής της ηλικίας, διερευνώντας πώς η καλλιτέχνιδα επανεξετάζει και αφηγείται εκ νέου την προσωπική της ιστορία. Το Mad Tracey From Margate: Everybody’s Been There (1997) αποκαλύπτει τις πιο ιδιωτικές της σκέψεις μέσα από χειροποίητα κεντήματα, γράμματα και σχέδια, ενώ το ξύλινο τρενάκι It’s Not the Way I Want to Die (2005) αντλεί έμπνευση από το λούνα παρκ Dreamland, αποτυπώνοντας τις αγωνίες και τις ευαλωτότητές της.
Η Emin αντιμετωπίζει συχνά κατά μέτωπο το προσωπικό τραύμα και τον πόνο, αποδομώντας το στίγμα γύρω από ζητήματα που συχνά παραμένουν ανομολόγητα. Η έκθεση αγγίζει την εμπειρία της σεξουαλικής κακοποίησης μέσα από έργα όπως το neon I Could Have Loved My Innocence (2007) και το κεντημένο Is This a Joke (2009). Σε ένα από τα πιο προσωπικά της βίντεο, το How It Feels (1996), η Emin αφηγείται με ωμότητα αλλά και δύναμη μια αποτυχημένη άμβλωση, μιλώντας για τη θεσμική αδιαφορία, τις σωματικές και ψυχολογικές συνέπειες της άρνησης της μητρότητας και τον μισογυνισμό που τη συνοδεύει. Για πρώτη φορά παρουσιάζεται δημόσια το quilt The Last of the Gold (2002), με ένα «Α έως Ζ της άμβλωσης», προσφέροντας καθοδήγηση σε γυναίκες που βρίσκονται σε παρόμοια θέση.
Στον πυρήνα της έκθεσης βρίσκονται δύο καθοριστικές εγκαταστάσεις: Exorcism of the Last Painting I Ever Made (1996) και My Bed (1998). Η πρώτη καταγράφει τις τρεις εβδομάδες κατά τις οποίες η Emin κλείστηκε σε μια γκαλερί στη Στοκχόλμη, προσπαθώντας να συμφιλιωθεί με τη ζωγραφική, την οποία είχε εγκαταλείψει έξι χρόνια νωρίτερα μετά την εμπειρία της άμβλωσης. Ακολουθεί το εμβληματικό έργο My Bed, υποψήφιο για το Turner Prize, που αποτυπώνει την ανάρρωσή της από μια κατάρρευση λόγω αλκοολισμού. Τα έργα αυτά σηματοδοτούν τη μετάβαση από την «πρώτη» στη «δεύτερη» ζωή της Emin — μετά την ασθένεια και τη χειρουργική επέμβαση.
Η εμπειρία της καλλιτέχνιδας με τον καρκίνο, τη χειρουργική επέμβαση και την αναπηρία αναδεικνύεται ευθέως, υπογραμμίζοντας την άρνησή της να διαχωρίσει το προσωπικό από το δημόσιο. Το πρόσφατο μπρούντζινο γλυπτό Ascension (2024), που εξερευνά τη νέα της σχέση με το σώμα μετά τις επεμβάσεις για καρκίνο της ουροδόχου κύστης, πλαισιώνεται από στιγμιότυπα ενός νέου ντοκιμαντέρ που κάνει πρεμιέρα στην Tate Modern και αποκαλύπτει το στόμα με το οποίο πλέον ζει.
Η έκθεση κορυφώνεται με τη ζωγραφική της δεύτερης ζωής. Αν και ο πόνος και η απώλεια παραμένουν παρόντες, οι φιλόδοξοι μεγάλης κλίμακας πίνακές της αποπνέουν μια υπερβατική, σχεδόν πνευματική ποιότητα, αποκαλύπτοντας μια ακλόνητη προσήλωση στο παρόν. Με τη σκοτεινή πλευρά πάντα παρούσα, το γλυπτό Death Mask (2002) συνυπάρχει με αυτά τα έργα, αφηγούμενο μια ζωή βιωμένη στο έπακρο. Πέρα από τους τοίχους της γκαλερί, το μνημειακό μπρούντζινο έργο I Followed You Until The End (2023) θα δεσπόζει στον εξωτερικό χώρο της Tate Modern, προσκαλώντας το κοινό να βιώσει τη σωματική και συγκλονιστική δύναμη του έργου της Emin.
Η Dame Tracey Emin δηλώνει:
«Είμαι πολύ ενθουσιασμένη που παρουσιάζω μια έκθεση στην Tate Modern. Για μένα, είναι ένα από τα σημαντικότερα μουσεία σύγχρονης τέχνης παγκοσμίως — και βρίσκεται εδώ, στο Λονδίνο. Νιώθω ότι αυτή η έκθεση, με τίτλο A Second Life, αποτελεί ένα ορόσημο. Μια στιγμή στη ζωή μου όπου κοιτάζω πίσω και προχωρώ μπροστά. Μια αληθινή γιορτή της ζωής».
Tracey Emin: A Second Life
27 Φεβρουαρίου – 31 Αυγούστου 2026
