Η αγάπη του Glenn Sestig για την αρχιτεκτονική ξεκίνησε από παιδί, όταν οι γονείς του σχολίαζαν σπίτια που προσπερνούσαν στο αυτοκίνητο. Ο πατέρας του φιλοδοξούσε να γίνει αρχιτέκτονας, αλλά δεν είχε την οικονομική δυνατότητα για την εκπαίδευση. Ο Sestig εκπλήρωσε αυτό το όνειρο αφού μέχρι την ηλικία των 13 ετών, είχε ήδη σχεδιάσει δωμάτια για τους γονείς και τους παππούδες του. Ακόμα και τότε, το έργο του έδειχνε αυτό που θα γινόταν το χαρακτηριστικό του στυλ – λειτουργικό και απτό, εμπνευσμένο από καλλιτέχνες όπως οι Mies van der Rohe, Frank Lloyd Wright και Carlo Scarpa.
«Όταν επιστρέφω για να δω τα σχέδια… είναι ο ίδιος τρόπος σκέψης και σχεδιασμού όπως λειτουργώ και σήμερα. Υπηρετούν τον μοντερνισμό», λέει ο Sestig. Ωστόσο, το ότι θα ακολουθούσε την αρχιτεκτονική δεν ήταν προκαθορισμένο. Το άλλο πάθος του Sestig ήταν η μόδα και, για ένα διάστημα, βρισκόταν σε ένα σταυροδρόμι. Αλλά κατάφερε να βρει έναν τρόπο να ενσωματώσει τη μόδα στο έργο του, συνεργαζόμενος με designers όπως οι Raf Simons, Pieter Mulier και Olivier Theyskens. «Δεν μπορείς πραγματικά να διαχωρίσεις τη μόδα, την αρχιτεκτονική, τη φωτογραφία, τη μουσική… όλα χρειάζονται το ένα το άλλο», λέει.
Η κατοικία του Sestig, την οποία μοιράζεται με τον σύζυγό του, Bernard Tournemenne – καλλιτέχνη και creative director του Glenn Sestig Architects – σχεδιάστηκε αρχικά τη δεκαετία του 1970 από τον Ivan Van Mossevelde για έναν συλλέκτη έργων τέχνης. «Οπτικά, είναι πολύ μπρουταλιστικό. Είναι εντελώς τσιμεντένιο και το σχέδιο είναι πολύ μινιμαλιστικό», λέει ο Sestig. «Έτσι, όταν το είδα, ήταν κάτι πολύ κοντά μου».
Το σπίτι τράβηξε για πρώτη φορά την προσοχή του κατά τη διάρκεια μιας βόλτας πριν από 25 χρόνια και αργότερα, το 2017, την απέκτησε. Ακολούθησε μια ανακαίνιση που διατήρησε προσεκτικά το κέλυφος του κτιρίου: «Δεν ήθελα να αλλάξω τίποτα σε αυτή την όμορφη, ισχυρή αρχιτεκτονική», λέει. Το σπίτι του είναι γεμάτο με γλυπτά και γλυπτικές μορφές, από ένα κεραμικό του Guy Bareff, μέχρι μια κατασκευή του Pierre Caille, από τις οποίες υπάρχουν μόνο τρεις στον κόσμο, και ιταλικά έπιπλα δρόμου λαξευμένα σε πέτρα από έναν άγνωστο σχεδιαστή.
Φωτιστικά από τη συλλογή «Tennessee» που σχεδίασε για την Ozone, ένα τεράστιο μεταλλικό κηροπήγιο από την Aether/Mass, και μια καρέκλα για το Ταχυδρομείο της Οστάνδης σχεδιασμένη από τον αρχιτέκτονα Gaston Eysselinck. Η συλλογή καθισμάτων του Sestig περιλαμβάνει επίσης ένα παγκάκι Oscar Niemeyer «Marquesa», έναν καναπέ «Moraine» της Zaha Hadid και τον καναπέ «Cornaro» από τη σειρά «Ultrarazionale», τη μόνη συλλογή από καναπέδες που σχεδίασε ποτέ ο Carlo Scarpa.
Η τέχνη χρησιμοποιείται με φειδώ. Ένα πορτρέτο του Robert Mapplethorpe, φωτογραφημένο από τον Patrick Robyn, σύζυγο της Βελγίδας σχεδιάστριας μόδας Ann Demeulemeester, κρέμεται στον τοίχο. Το μόνο εναπομείναν κομμάτι από τον αρχικό ιδιοκτήτη του σπιτιού είναι μια τοιχογραφία του Sol LeWitt.
Ο Sestig επιλέγει τα αντικείμενά του με βάση το συναίσθημα και όχι κριτήρια – αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία είναι ένα αντικείμενο να είναι καλοφτιαγμένο και να τον βρίσκει σύμφωνο: «Είναι δύσκολο να εξηγήσω γιατί μου αρέσει ένα αντικείμενο, αλλά είναι σημαντικό για μένα να είναι πραγματικά καλοφτιαγμένο. Υπάρχουν πολλά διαφορετικά αντικείμενα στο σπίτι, αλλά στο τέλος, νοιώθει κανείς ότι είναι ακριβώς εγώ». Αυτός ο χώρος είναι ταυτόχρονα το ιερό και η μούσα του αρχιτέκτονα – ένα ζωντανό αρχείο ιδεών και έμπνευσης για μελλοντικά έργα.
Στο The Stuff That Surrounds, το Wallpaper* εξερευνά μια ζωή μέσα από αντικείμενα. Μια ματιά σε ενδιαφέροντα και ιδιόμορφα σπίτια δημιουργικών ανθρώπων και δημιουργών, μέσω των αντικειμένων με τα οποία περιβάλλονται, τα οποία όλα αφηγούνται μια ιστορία.
DOP: Bas Van Hoof
Focus puller: Mathew Lau
Sound engineer: Laurens Desmet
Edit assistant: Giulia Bassanese
Architecture & environment director: Ellie Stathaki
Head of video: Sebastian Jordahn
Director of digital content: Charlotte Gunn
Editor-in-chief: Bill Prince
Image credit: Wallpaper
