Ένα κτίριο της δεκαετίας του 1930 στη γειτονιά San Diego του Puente de Vallecas στη Μαδρίτη αποτέλεσε το ιδανικό σημείο εκκίνησης για τον αρχιτέκτονα Bilbo Garcia-Conde ώστε να δημιουργήσει το σπίτι του. Παρότι αρχικά είχε οραματιστεί μια αποθήκη–loft για τη σύζυγό του, Itziar, και τα τρία τους σκυλάκια dachshunds, Lio, Gilda και Pipa, το ταπεινό διώροφο τούβλινο κτίσμα έκρυβε σημαντικά πλεονεκτήματα. «Με τράβηξε το γεγονός ότι ήταν γωνιακό, με πολλά μέτρα πρόσοψης και πολύ κοντά στο κέντρο της Μαδρίτης», θυμάται ένα από τα ιδρυτικά μέλη των CDP Arquitectos.
Η προσέγγισή του άλλαξε λόγω των περιορισμών. «Έψαχνα μια αποθήκη για να φτιάξω ένα loft, αλλά στη Μαδρίτη η μετατροπή από επαγγελματική σε οικιστική χρήση είναι περίπλοκη», εξηγεί. Η ανορθόδοξη λύση του; Να αγοράσει ένα κτίριο και να τοποθετήσει μια “αποθήκη” στην οροφή. «Η διαδικασία δεν καθορίστηκε από το κόστος, αλλά από το να κάνω ακριβώς αυτό που ήθελα», λέει γελώντας για την ανακαίνιση που διήρκεσε δύο χρόνια.
Στην προσθήκη με επένδυση από λαμαρίνα στεγάζονται η ενιαία κουζίνα, το καθιστικό και η τραπεζαρία, καθώς και ένα WC επισκεπτών, που ανοίγουν σε μια βεράντα με πισίνα. Οι χώροι ορίζονται από οροφές ύψους πέντε μέτρων κάτω από δίρριχτη στέγη. «Τροποποίησα πολλές φορές τη δομή μέχρι να καταλήξω στην πολυσωληνωτή κατασκευή της οροφής και στη χρωματική παλέτα. Ήθελα να αποφύγω την επανάληψη και όλα να δένουν αρμονικά», παραδέχεται.
Στο καθιστικό, ο πύραυλος του Tintin προσθέτει μια παιχνιδιάρικη νότα σε έναν πολύχρωμο χώρο με δάπεδα terrazzo από τη Huguet Mallorca και τζάκι αγορασμένο από το Λος Άντζελες μέσω της Palm. Ένας καναπές Camaleonda του Mario Bellini, ο καναπές Marenco της Arflex σχεδιασμένος από τον Mario Marenco και ένα φωτιστικό δαπέδου Jieldé LOFT D9406 τοποθετούνται γύρω από ένα γυάλινο τραπέζι σαλονιού που στην πραγματικότητα είναι κρεβάτι, σχεδιασμένο από τον Ολλανδό βιομηχανικό designer Wim Rietveld. Ο πίνακας είναι έργο του Nacho Torra.
Το αρχικό τμήμα του κτιρίου φιλοξενεί τρία υπνοδωμάτια, το καθένα με το δικό του μπάνιο και dressing room. «Διατηρήσαμε την αρχική πρόσοψη, κρατώντας και αναβαθμίζοντας τις πόρτες και ορισμένες λεπτομέρειες», εξηγεί ο Bilbo Garcia-Conde. Στο ισόγειο βρίσκεται ένα διαμέρισμα προς ενοικίαση με ανεξάρτητη είσοδο, το foyer, γκαράζ για δύο αυτοκίνητα και χώρος πλυντηρίου. Ένα πολύχρωμο mural κοσμεί τους τοίχους του επιπέδου αυτού. «Ζήτησα από φίλους μου, τους Twee Muizen, να ζωγραφίσουν κάτι σχετικό με κάθε δρόμο», αναφέρει.
Οι εσωτερικοί χώροι είναι εξίσου παιχνιδιάρικοι και νοσταλγικοί. «Το ύφος είναι space-age, καθώς το αρχικό διώροφο σπίτι χτίστηκε τη χρονιά που γεννήθηκε ο Neil Armstrong», λέει ο Garcia-Conde, προσθέτοντας ότι «η ανακαίνιση ολοκληρώθηκε το 2019, χρονιά που συνέπεσε με την 50ή επέτειο από την προσελήνωση». Πράγματι, ένας πύραυλος ύψους τριών μέτρων δεσπόζει στον κεντρικό χώρο. «Μια από τις πιο τρυφερές παιδικές μου αναμνήσεις είναι ο πύραυλος του Tintin που είχε φτιάξει ο πατέρας μου για εμένα και τον αδελφό μου τα Χριστούγεννα», θυμάται. «Επειδή δεν μπορούσα να τον πάρω μαζί μου, παρήγγειλα έναν πολύ μεγαλύτερο από έναν φίλο ξυλουργό στα Κανάρια Νησιά, όπου ζουν οι γονείς μου».
Το σπίτι έδωσε στον Garcia-Conde την ευκαιρία να εκφραστεί απόλυτα. «Ήθελα να είναι μια υπενθύμιση των παιδικών μου χρόνων, γεμάτη χρώμα», σημειώνει. Συνθέτει έναν απρόσμενο συνδυασμό υλικών με vintage έπιπλα, άλλα συλλεκτικά και άλλα τυχαία ευρήματα. Στα υπνοδωμάτια, τα κρεβάτια είναι κατασκευασμένα από τον πατέρα του, Koto, αρχιτέκτονα και ερασιτέχνη ξυλουργό, ενώ στο καθιστικό χρησιμοποιούνται τα συρτάρια σχεδίων του προπάππου του. «Οι επιρροές μου είναι τα παιδικά μου χρόνια — το χρώμα της μητέρας μου και η χαρά που αποπνέει φυσικά», εξηγεί.
Το αποτέλεσμα είναι απολύτως προσωπικό και ξεχωριστό για τη γειτονιά. «Ένα αυθεντικό έργο αντέχει στον χρόνο· διαφορετικά, μόλις περάσει η μόδα, ξεπερνιέται πλήρως», υποστηρίζει ο αρχιτέκτονας. Εσωτερικά και εξωτερικά, η τολμηρή σύγκρουση χρωμάτων, υλικών και στυλ, εμποτισμένη με προσωπικές αναφορές, μόνο συμβατική δεν είναι. «Αν το είχα υλοποιήσει σε άλλη γειτονιά, θα ήταν τελείως διαφορετικό», καταλήγει, τονίζοντας πως το σπίτι συνομιλεί ταυτόχρονα με τον εργατικό χαρακτήρα της περιοχής και με την αγαπημένη του εποχή, δημιουργώντας μια αναζωογονητικά ιδιαίτερη κατοικία.
Kείμενο Alexandra Gordon
Φωτογραφία: Daniel Shäfer
@estliving
