Το πάθος σου για την τέχνη και ο τρόπος με τον οποίο προσεγγίζεις αυτόν τον σπουδαίο δημιουργικό κόσμο είναι πραγματικά εμπνευσμένα. Πώς ξεκίνησε η δική σου δημιουργική διαδρομή; Ποια είναι η προσωπική σου ιστορία.
Μου αρέσει να λέω, αστειευόμενη, πως ανέπτυξα μια εμμονή με την ομορφιά επειδή δεν είχα αρκετή από αυτή μεγαλώνοντας. Κατάγομαι από τον Λίβανο και τα πρώτα χρόνια της ζωής μου ήταν δύσκολα. Η μετακόμιση στη Ρώμη ήταν σαν να άλλαξα κανάλι: από την επιβίωση πέρασα στην περιέργεια. Η τέχνη δεν ήταν ποτέ μέρος κάποιου σχεδίου· απλώς έγινε η γλώσσα που μου ταίριαζε περισσότερο για να εκφράζομαι.
Πώς γεννήθηκε η αγάπη σου για την τέχνη και πότε αποφάσισες να ακολουθήσεις αυτόν τον δρόμο;
Δεν υπήρξε μία συγκεκριμένη στιγμή. Η τέχνη μπήκε σταδιακά στη ζωή μου και, κάποια στιγμή, κατάλαβα ότι ήταν ο φυσικός τρόπος να παρατηρώ και να κατανοώ τον κόσμο. Δεν ένιωσα ποτέ ότι πήρα μια συνειδητή απόφαση να την ακολουθήσω· ήταν περισσότερο μια αναπόφευκτη εξέλιξη.
Τι είναι το The Great Design Disaster; Ποια ανάγκη σε οδήγησε στη δημιουργία του και ποιος είναι ο σκοπός του;
Το υπόβαθρό μου είναι το interior και το product design και, σχεδόν τυχαία, βρέθηκα να εργάζομαι ως gallerist. Όταν μπήκα στον κόσμο του collectible design, όλα ήταν καινούργια για μένα και άρχισα να κάνω ερωτήσεις που ίσως έμοιαζαν αφελείς: γιατί ένα αντικείμενο θεωρείται συλλεκτικό; Από πού προέρχεται πραγματικά η αξία του;
Αυτές οι ερωτήσεις οδήγησαν στη δημιουργία του The Great Design Disaster το 2019. Το project γεννήθηκε ως μια προσπάθεια να επαναπροσδιορίσει την έννοια της συλλεκτικής δημιουργίας και να απομακρυνθεί από την ιδέα της απλής αγοράς ενός αντικειμένου. Ήθελα να επιβραδύνω αυτή τη διαδικασία και να προσκαλέσω τους συλλέκτες να συμμετέχουν ήδη από τη σύλληψη του έργου.
Έτσι δημιουργήθηκε ένα τρίγωνο: ο συλλέκτης με την ιδέα του, ο τεχνίτης με τη γνώση να την υλοποιήσει και εμείς, ως οι άνθρωποι που συντονίζουμε τον διάλογο μεταξύ τους. Η ίδια η διαδικασία απέκτησε εξίσου μεγάλη σημασία με το τελικό αποτέλεσμα.
Το 2025, το The Great Design Disaster εξελίχθηκε σε έναν φυσικό χώρο, όπου ο σχεδιασμός και η τέχνη επαναπροσδιορίζονται διαρκώς μέσα από εκθέσεις, συζητήσεις και συνεργασίες. Περισσότερο από μια γκαλερί, είναι ένας τόπος αφιερωμένος στην περιέργεια, τον διάλογο και τη δημιουργική έκφραση.
Τι είναι αυτό που κάνει την τέχνη τόσο ξεχωριστή; Ποιες είναι οι μοναδικές της ιδιότητες και ποιες δημιουργίες σε συγκινούν περισσότερο;
Νομίζω πως είμαι ένας άνθρωπος με έντονη ενσυναίσθηση ή, τουλάχιστον, έχω μια εμμονή να διακρίνω τι είναι πραγματικά ειλικρινές και τι όχι. Αυτό είναι που αναζητώ περισσότερο στην τέχνη. Η τεχνική, οι τάσεις ή η εμπορική αξία έρχονται πάντοτε σε δεύτερη μοίρα.
Υπάρχουν έργα που δεν μπορούν να εξηγηθούν με λόγια· μοιάζουν να αποτελούν προέκταση της προσωπικότητας του δημιουργού τους. Όταν ένα έργο εκφράζει κάτι βαθιά αυθεντικό, μπορώ να το αισθανθώ.
Φυσικά, κάποιοι καλλιτέχνες με αγγίζουν περισσότερο από άλλους. Ακόμη όμως και όταν η εικαστική τους γλώσσα δεν είναι η δική μου, μπορώ να αναγνωρίσω την ειλικρίνεια πίσω από το έργο τους. Και για μένα, αυτό είναι που κάνει την τέχνη πραγματικά ξεχωριστή.
Ετοιμάζεις μια έκθεση στην Πάτμο που εξερευνά το κόσμημα ως προέκταση του σώματος, ως γλυπτική μορφή και ως φορέα προσωπικών, κοινωνικών και πολιτισμικών νοημάτων. Ποια είναι η αφετηρία αυτής της ιδέας και τι επιδιώκεις να αναδείξεις;
Η έκθεση ξεκινά από μια απλή ερώτηση: γιατί επιλέγουμε να κουβαλάμε αντικείμενα πάνω στο σώμα μας;
Τις καρέκλες μας τις αφήνουμε στο σπίτι. Τα έργα τέχνης μένουν στους τοίχους. Το κόσμημα όμως είναι διαφορετικό· το επιλέγουμε συνειδητά να το φοράμε και να το μεταφέρουμε μαζί μας.
Τα ρούχα έχουν μια προφανή λειτουργία: καλύπτουν το σώμα και κάθε κοινωνία έχει διαμορφώσει τους δικούς της κώδικες γύρω από αυτά. Το κόσμημα, όμως, δεν υπακούει στην ίδια αναγκαιότητα. Τι είναι λοιπόν αυτό που πραγματικά εκφράζουμε όταν το φοράμε; Είναι απλώς ένα διακοσμητικό στοιχείο; Ελπίζω πως όχι.
Ίσως το γεγονός ότι φοράμε κοσμήματα να υποδηλώνει πως το σώμα από μόνο του δεν μας αρκεί. Ή ίσως έχουμε μια βαθύτερη ανθρώπινη ανάγκη να επεκτείνουμε την ταυτότητά μας, να κουβαλάμε πάνω μας μνήμες, πεποιθήσεις, αγάπη, προστασία ή στοιχεία της προσωπικής μας ιστορίας.
Δεν με ενδιαφέρει τόσο να δώσω απαντήσεις όσο να ανοίξω αυτά τα ερωτήματα. Η έκθεση εξερευνά το κόσμημα ως κάτι που βρίσκεται ανάμεσα στο σώμα και τον κόσμο, εκεί όπου προσωπικές, κοινωνικές και πολιτισμικές σημασίες συναντιούνται και συνυπάρχουν διακριτικά.
Πότε ένα κόσμημα μετατρέπεται σε γλυπτό και ποιες είναι οι μοναδικές του ιδιότητες;
Για μένα, ένα κόσμημα γίνεται γλυπτό τη στιγμή που δεν έχει πλέον ανάγκη το σώμα για να υπάρξει. Όταν μπορείς να το τοποθετήσεις πάνω σε ένα τραπέζι και εξακολουθεί να διαθέτει παρουσία, να μεταφέρει νόημα και να σου προκαλεί συναίσθημα, τότε έχει περάσει στον χώρο της γλυπτικής. Το σώμα μπορεί να ολοκληρώνει το έργο, αλλά δεν θα έπρεπε να είναι αυτό που δικαιολογεί την ύπαρξή του. Ένα πραγματικά δυνατό έργο μπορεί να ανήκει και στους δύο κόσμους: να φοριέται, αλλά και να στέκεται αυτόνομα.
Με ποιο έργο τέχνης αισθάνεσαι τη βαθύτερη συναισθηματική σύνδεση και γιατί;
Το έργο με το οποίο αισθάνομαι τη μεγαλύτερη σύνδεση δεν είναι κάποιο που μου ανήκει. Είναι το Maman της Louise Bourgeois. Φροντίζω να το επισκέπτομαι κάθε φορά που έχω την ευκαιρία.
Η αράχνη είναι συνήθως ένα πλάσμα που έχουμε μάθει να φοβόμαστε. Στο έργο της Bourgeois, όμως, βιώνω ακριβώς το αντίθετο. Νιώθω προστασία, τρυφερότητα και μια σχεδόν μητρική στοργή. Με συγκινεί το γεγονός ότι κατάφερε να μεταμορφώσει κάτι τόσο απειλητικό σε σύμβολο φροντίδας. Μου υπενθυμίζει πως η τέχνη έχει τη δύναμη να αλλάζει ριζικά τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο.
Μίλησε μας για τις συνεργασίες με τους καλλιτέχνες. Πώς βιώνεις το έργο του καθενός και ποιο είναι το κοινό νήμα που τους συνδέει;
Κάθε συνεργασία ξεκινά πάντοτε από μια συζήτηση. Με ενδιαφέρει λιγότερο τι μπορεί να δημιουργήσει ένας καλλιτέχνης και περισσότερο γιατί αισθάνεται την ανάγκη να το δημιουργήσει. Προσπαθώ να κατανοήσω την ουσία του ανθρώπου που έχω απέναντί μου και να δημιουργήσω τις κατάλληλες συνθήκες ώστε αυτή η ουσία να εκφραστεί με τον πιο ειλικρινή τρόπο.
Δεν έχω υπάρξει μητέρα και δεν σκοπεύω να αποκτήσω παιδιά. Παρ’ όλα αυτά, μέσα από τη συνεργασία μου με τους καλλιτέχνες ανακαλύπτω ένα αντίστοιχο ένστικτο: την ανάγκη να φροντίζω, να ακούω, να προστατεύω και να βοηθώ κάτι βαθιά προσωπικό να έρθει στον κόσμο.
Αυτό που ενώνει όλους τους καλλιτέχνες με τους οποίους συνεργάζομαι δεν είναι ούτε η αισθητική ούτε τα υλικά που χρησιμοποιούν. Είναι η ειλικρίνεια. Οι πρακτικές τους διαφέρουν, όμως όλες πηγάζουν από έναν τόπο που μοιάζει αληθινός. Και αυτό είναι που αναζητώ πάντα.
Ποια είναι η σχέση σου με την Ελλάδα και τους ανθρώπους της;
Κάποιες φορές κάνω κι εγώ στον εαυτό μου την ίδια ερώτηση. Δεν ξέρω ακριβώς πώς κατέληξα στην Ελλάδα.
Όλα ξεκίνησαν πολύ απλά, με ένα διαμέρισμα στην Αθήνα το 2018. Από εκεί και πέρα, όλα εξελίχθηκαν οργανικά. Γνώρισα ανθρώπους μέσα από τον δημιουργικό χώρο, η μία γνωριμία έφερε την άλλη και, πριν καλά-καλά το καταλάβω, η Ελλάδα είχε γίνει μέρος της ζωής μου.
Και ύστερα υπάρχουν τα ελληνικά καλοκαίρια. Ήταν ίσως η καλύτερη θεραπεία που έχω βιώσει ποτέ. Υπάρχει κάτι στο φως, στη θάλασσα και στον ρυθμό της ζωής εδώ που βάζει τα πάντα ξανά στη σωστή τους διάσταση. Με κάποιον τρόπο, η Ελλάδα με βρήκε πριν ακόμη συνειδητοποιήσω ότι την αναζητούσα.
Πώς βιώνεις τη μαγεία της Πάτμου;
Η μαγεία της Πάτμου είναι αδύνατον να περάσει απαρατήρητη. Είναι το νησί του Σπηλαίου της Αποκάλυψης, όπου, σύμφωνα με την παράδοση, ο Άγιος Ιωάννης είχε τις οράσεις που αποτέλεσαν το βιβλίο της Αποκάλυψης.
Είτε είσαι θρησκευόμενος είτε όχι, είναι δύσκολο να μη νιώσεις το βάρος αυτής της ιστορίας. Σου υπενθυμίζει ότι θα μπορούσες να βρίσκεσαι σε αυτό το νησί την τελευταία ημέρα της ζωής σου. Ξαφνικά, ο χρόνος αποκτά άλλη διάσταση. Γίνεσαι πιο παρών, πιο συνειδητός απέναντι σε όσα έχουν πραγματική σημασία.
Για μένα, αυτή είναι η μαγεία της Πάτμου. Δεν βρίσκεται στη μυθολογία της, αλλά στη σπάνια διαύγεια που σου χαρίζει.
Ποιες είναι οι προσδοκίες από την έκθεση και πώς θα συνεχιστεί το ταξίδι της;
Προσπαθώ να μην έχω προσδοκίες. Η περιέργεια ήταν πάντοτε πολύ καλύτερος οδηγός για μένα. Ανυπομονώ, όπως όλοι, να δω πώς θα ανταποκριθεί ο κόσμος και ποιες συζητήσεις θα γεννήσει η έκθεση.
Αυτό που γνωρίζω είναι πως πρόκειται μόνο για την αρχή. Η επόμενη στάση της θα είναι στο Μιλάνο, τον Σεπτέμβριο, γύρω στις 22 του μήνα, ενώ το τρίτο της κεφάλαιο θα παρουσιαστεί τον Νοέμβριο στο Μουσείο Ηλία Λαλαούνη, στο πλαίσιο της Art Athina.
Μου αρέσει η ιδέα ότι η έκθεση εξελίσσεται καθώς ταξιδεύει. Κάθε τόπος προσθέτει ένα νέο επίπεδο ανάγνωσης στο αρχικό ερώτημα.
Ποιες θεωρείς μέχρι σήμερα τις σημαντικότερες στιγμές της διαδρομής σου;
Ειλικρινά, δεν πιστεύω ότι έχω φτάσει ακόμη στις κορυφαίες στιγμές της πορείας μου. Νιώθω πως βρίσκομαι ακόμη μέσα στη διαδικασία της εξέλιξης, και αυτό είναι το πιο συναρπαστικό κομμάτι.
Κάθε project με έχει διδάξει κάτι πολύτιμο, όμως ελπίζω ότι τα πιο ουσιαστικά βρίσκονται ακόμη μπροστά μου. Θέλω να πιστεύω πως τα καλύτερα έρχονται.
Ποιοι είναι οι στόχοι που σε κινητοποιούν αυτή την περίοδο;
Αυτή την περίοδο θέλω να συνεχίσω να ταξιδεύω, γιατί κάθε τόπος έχει κάτι νέο να μου διδάξει.
Παράλληλα, επικεντρώνομαι στη δημιουργία ενός δυνατού εκθεσιακού προγράμματος για το The Great Design Disaster, ώστε να εξελιχθεί σε έναν χώρο όπου γεννιούνται ουσιαστικές συζητήσεις γύρω από την τέχνη και το design.
Με ποιον τρόπο η τέχνη εξυψώνει την αισθητική σου;
Η τέχνη με βοηθά να κατανοώ το παρόν μέσα από το παρελθόν. Κάθε εποχή δημιούργησε την τέχνη που είχε ανάγκη — ο 18ος αιώνας, οι πρωτοπορίες, κάθε καλλιτεχνική επανάσταση είχε το δικό της ιστορικό νόημα.
Κοιτάζοντας πίσω αποκτώ προοπτική για το σήμερα. Μπορώ να διακρίνω τι είναι πραγματικά νέο, όχι επειδή αγνοεί την ιστορία, αλλά επειδή συνεχίζει τον διάλογο με τρόπο που ανήκει στη δική μας εποχή.
Τι είναι αυτό που κάνει τον κόσμο της τέχνης τόσο μοναδικό;
Η τέχνη είναι μοναδική γιατί αποτυπώνει μια συγκεκριμένη στιγμή. Μπορεί να είναι προσωπική, πολιτική, κοινωνική ή ιστορική, όμως πάντοτε είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την εποχή και τον άνθρωπο που τη δημιούργησε.
Σήμερα θεωρώ πιο σημαντικό από ποτέ να έχουμε την ικανότητα να αναγνωρίζουμε το ειλικρινές έργο. Η τέχνη έχει πλέον εξελιχθεί και σε μια μορφή επιχειρηματικότητας· ίσως κι αυτό να αποτελεί μέρος της ιστορίας της εποχής μας. Η πραγματική πρόκληση είναι να μπορεί κανείς να διακρίνει τι δημιουργείται από εσωτερική ανάγκη και τι γεννιέται αποκλειστικά για να εξυπηρετήσει την αγορά.
Τι αγαπάτε περισσότερο στην Ελλάδα και ιδιαίτερα στην Πάτμο;
Αυτό που αγαπώ περισσότερο στην Ελλάδα είναι ο τρόπος με τον οποίο με κάνει να επιβραδύνω. Κάθε φορά που βρίσκομαι εδώ, νιώθω πως όλα μπαίνουν ξανά στη θέση τους. Ο θόρυβος σβήνει, η ζωή γίνεται πιο απλή και θυμάμαι τι έχει πραγματικά σημασία. Είναι ο πιο ουσιαστικός τρόπος να κάνω μια επανεκκίνηση.
Ποιο είναι το dream project σας;
Το dream project μου δεν είναι άλλη μία έκθεση, αλλά ένας θεσμός. Θα ήθελα να δημιουργήσω έναν χώρο όπου άνθρωποι με ανήσυχο πνεύμα θα μπορούν να μαθαίνουν, να αμφισβητούν και να ανταλλάσσουν ιδέες πέρα από τα όρια των επιμέρους γνωστικών πεδίων.
Πιστεύω βαθιά ότι η εκπαίδευση είναι το μόνο πράγμα που μπορεί πραγματικά να αλλάξει τον κόσμο. Αν μπορούσα να συμβάλω στο να ανοίξουν οι ορίζοντες της επόμενης γενιάς, αυτό θα ήταν το σημαντικότερο έργο που θα μπορούσα ποτέ να δημιουργήσω.
Όταν μπαίνεις σε έναν χώρο, τι είναι αυτό που τραβά πρώτο την προσοχή σας;
Το πρώτο πράγμα που παρατηρώ είναι αν ένας χώρος έχει προσωπικότητα. Είτε πρόκειται για ένα σπίτι, ένα εστιατόριο ή μια γκαλερί, με ενδιαφέρει τι αποκαλύπτει για τους ανθρώπους που τον δημιούργησαν. Είναι ειλικρινής ή μοιάζει κατασκευασμένος;
Και ύστερα υπάρχει κάτι πιο δύσκολο να περιγραφεί: η ενέργεια ενός χώρου. Είναι αόρατη, αλλά γίνεται αμέσως αισθητή. Μερικές φορές τα μάτια σου βλέπουν έναν όμορφο χώρο, ενώ το ένστικτό σου αφηγείται μια εντελώς διαφορετική ιστορία.
Ο designer και ο καλλιτέχνης που θαυμάζεις περισσότερο
Αν έπρεπε να επιλέξω έναν μόνο καλλιτέχνη, θα ήταν η Louise Bourgeois. Το έργο της είναι βαθιά προσωπικό και ταυτόχρονα οικουμενικό. Είχε τη σπάνια ικανότητα να μετατρέπει την ευαλωτότητα σε δύναμη και τον φόβο σε τρυφερότητα.
Ως designer, θα επέλεγα τον Frank Lloyd Wright. Αυτό που θαυμάζω περισσότερο είναι ότι δεν σχεδίαζε απλώς αντικείμενα ή κτίρια. Δημιουργούσε ολοκληρωμένους κόσμους, όπου η αρχιτεκτονική, ο σχεδιασμός και η φύση συνυπήρχαν ως ένα ενιαίο σύνολο. Αυτός ο τρόπος σκέψης παραμένει εξαιρετικά σύγχρονος ακόμη και σήμερα.
Μια έκθεση που δεν θα ξεχάσεις ποτέ
Μια εμπειρία που δεν θα ξεχάσω ποτέ είναι το έργο Matrix της Rei Naito στο Μουσείο Τέχνης Teshima. Μικροσκοπικές σταγόνες νερού αναδύονται από το έδαφος, κινούνται αργά πάνω στο δάπεδο και στη συνέχεια εξαφανίζονται. Σχεδόν δεν συμβαίνει τίποτα, κι όμως αυτή η εμπειρία μένει μαζί σου για πάντα.
Η σημαντικότερη συμβουλή που έχεις πάρει και εκείνη που έδωσες στους άλλους.
«Ο καθένας δίνει τη δική του μάχη, την οποία εσύ αγνοείς. Να είσαι ευγενικός.»
Δεν κοστίζει σχεδόν τίποτα, αλλά μπορεί να αλλάξει τη μέρα κάποιου ή ακόμη και ολόκληρη τη ζωή του.
Το πιο εμβληματικό έργο τέχνης όλων των εποχών
Για μένα είναι το έργο του Ελ Γκρέκο στα τέλη του 16ου και στις αρχές του 17ου αιώνα. Αυτό που με συναρπάζει είναι πόσο σύγχρονο εξακολουθεί να μοιάζει. Οι επιμήκεις μορφές, οι αλλοιωμένες αναλογίες και η ένταση του συναισθήματος μοιάζουν να έχουν δημιουργηθεί αιώνες μπροστά από την εποχή τους.
Το motto της ζωής σου
Συνεχίζω να τρέχω, όχι γιατί κυνηγώ κάτι, αλλά γιατί φοβάμαι μήπως σταματήσω και αρχίσω να πηγαίνω προς τα πίσω.
Ποιο είναι το τελευταίο αντικείμενο που αγόρασες και αγάπησες;
Έναν μικροσκοπικό πίνακα της Gladys Bonet, που απεικονίζει ένα κορίτσι να κοιμάται μέσα σε ένα δάσος, σκεπασμένο με μια κουβέρτα, αφήνοντας να φαίνονται μόνο τα πόδια του. Θα μπορούσα εύκολα να είμαι εγώ.
Η αγαπημένη σου guilty pleasure;
Να τρώω γλυκά και να πηγαίνω από μπαρ σε μπαρ. Λατρεύω να ανακαλύπτω νέα μέρη και να αφήνω τη βραδιά να με οδηγήσει όπου θέλει.
Τι διαβάζεις αυτή την περίοδο;
Συνήθως διαβάζω δύο βιβλία ταυτόχρονα: ένα πνευματικού περιεχομένου και ένα σχετικό με τον επαγγελματικό μου χώρο.
Αυτή την περίοδο διαβάζω το The Soul’s Code του James Hillman και το The Artist’s Handbook of Materials and Techniques του Ralph Mayer.
Αν ζούσες σε μια άλλη ζωή, τι θα ήσουν;
Κατάσκοπος.
Κάνω υπερβολικά πολλές ερωτήσεις και παρατηρώ υπερβολικά πολλά πράγματα για να είναι σύμπτωση.
Ανακάλυψες πρόσφατα κάτι που σε εντυπωσίασε;
Βρίσκομαι διαρκώς σε διαδικασία ανακάλυψης. Πρόσφατα γνώρισα το SAAL, το πορτογαλικό πρόγραμμα κοινωνικής κατοικίας που ξεκίνησε το 1974. Αν και διήρκεσε μόλις δύο χρόνια, εισήγαγε την ιδέα της συμμετοχικής αρχιτεκτονικής, φέρνοντας κατοίκους, αρχιτέκτονες και δημόσιους φορείς γύρω από το ίδιο τραπέζι, ώστε να σχεδιάσουν γειτονιές βασισμένες στις πραγματικές ανάγκες των κοινοτήτων τους.
Η φιλοσοφία αυτή με άγγιξε ιδιαίτερα, γιατί μου θύμισε τον τρόπο με τον οποίο ξεκίνησε το The Great Design Disaster: ως ένας συνεργατικός διάλογος και όχι ως μια συμβατική γκαλερί. Το συγκρότημα κατοικιών Bouça Housing Complex στο Πόρτο, σχεδιασμένο από τον Álvaro Siza, αποτελεί μία από τις πιο εμβληματικές κληρονομιές αυτού του προγράμματος.
Ποια είναι τα τρία μέρη στα οποία επιστρέφεις ξανά και ξανά και γιατί;
Λατρεύω τα ταξίδια και συνήθως αποφεύγω να επιστρέφω συχνά στα ίδια μέρη. Ωστόσο, με κάποιον τρόπο, η ζωή με φέρνει πάντα πίσω στην Αθήνα.
Επιστρέφω επίσης συχνά στο Ίδρυμα Beyeler, όπου έχω δει μερικές από τις ομορφότερες εκθέσεις της ζωής μου.
Και, φυσικά, υπάρχει το μικρό μπαρ της γειτονιάς μου, γιατί δεν μου αρέσει να πίνω τον καφέ μου μόνος στο σπίτι.
Ποιος είναι ο δικός σου ορισμός της ομορφιάς;
Η ομορφιά είναι μια έντονη έλξη προς μια μορφή που μοιάζει να υπήρχε ήδη κάπου μέσα στο μυαλό μου, πριν ακόμη αποκτήσει φυσική υπόσταση. Όταν τη συναντώ στον πραγματικό κόσμο, την αναγνωρίζω αμέσως.
Δεν έχει σχέση με την τελειότητα ούτε απαραίτητα με την οικειότητα. Είναι η ακαριαία περιέργεια να την κατανοήσω, συνοδευόμενη από τη βεβαιότητα ότι θα αγαπήσω αυτό που πρόκειται να ανακαλύψω.
Τι σημαίνει για σένα αυθεντικότητα;
Οι δικές μου καταστροφές.
Είναι τα λάθη, οι ατέλειες και οι αποτυχίες μου που με διαμόρφωσαν περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Εκεί βρίσκεται η αλήθεια μου.
